William Beresford

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marszałek Beresford w mundurze z gwiazdami Orderu Łaźni i Orderu Gwelfów oraz Krzyżem Złotym Półwyspu

William Carr Beresford, Pierwszy Wicehrabia Beresford (ur. 2 października 1768, zm. 8 stycznia 1854) – brytyjski żołnierz i polityk.

Generał armii Brytyjskiej i Marszałek w armii Portugalskiej, który walczył wraz z Księciem Wellingtonem w podczas wojny na Półwyspie Iberyjskim, która była częścią wojen napoleońskich. W 1828 roku otrzymał stanowisko master-general of the ordnance w pierwszym ministerstwie Wellingtona.

Został schwytany w czasie pierwszej inwazji na Buenos Aires w 1806 r., po tym jak został pokonany przez obrońców miasta.

Najbardziej znaną akcją z jego niezależnym dowodzeniem była Bitwa pod Albuerą.

Odznaczony Krzyżami Wielkimi Orderów Łaźni (1815), Gwelfów (1818)[1], Wieży i Miecza, Św. Ferdynanda i Zasługi, Św. Hermenegilda i Św. Ferdynanda[2], a także Krzyżem Złotym Półwyspu z siedmioma klamrami (za dowodzenie w jedenastu wygranych bitwach) oraz Medalem Służby Ogólnej Wojskowej z klamrami CIUDAD RODRIGO i EGYPT za udział w dwóch wygranych bitwach[3].

Przypisy