William Lawrence Bragg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy australijskiego fizyka (syna). Zobacz też: William Bragg.
William Lawrence Bragg
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1890
Adelaide
Data i miejsce śmierci 1 lipca 1971
Ipswich
Zawód, zajęcie fizyk
Odznaczenia
Krzyż Wojskowy (Wielka Brytania) Order Imperium Brytyjskiego do 1935 (cywilny) Order Towarzyszy Honoru (Wielka Brytania)

William Lawrence Bragg, Lawrence Bragg (ur. 31 marca 1890 w Adelaide, Australia, zm. 1 lipca 1971 w Ipswich, Wielka Brytania) – australijski fizyk, laureat Nagrody Nobla, którą otrzymał wraz z ojcem, Williamem Henrym Braggiem, za zasługi w badaniu struktury krystalicznej za pomocą promieniowania rentgenowskiego[1][2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Już od dziecka interesował się nauką i fizyką; ojciec, William Henry, był wykładowcą matematyki i fizyki na Uniwersytecie w Adelajdzie. W wieku pięciu lat Lawrence spadł z roweru łamiąc sobie przy tym rękę; jego ojciec, który nieco wcześniej czytał o eksperymentach Wilhelma Röntgena z promieniowaniem X, postanowił użyć ich do zbadania złamanej ręki syna – po raz pierwszy w Australii wykorzystano wtedy promieniowanie rentgenowskie do celów medycznych[1][2].

W. Lawrence Bragg zaczął uczęszczać na uniwersytet w wieku 15 lat i ukończył go w 1908 mając zaledwie 18 lat. W tym samym roku przeniósł się do Anglii, kiedy jego ojciec został wykładowcą na Uniwersytecie w Leeds. William dostał się na Uniwersytet Cambridge jesienią 1909 i zakończył studia w 1911[1][2].

Od 1912 prowadził badania nad dyfrakcją promieni rentgenowskich w kryształach; na podstawie tych eksperymentów jego ojciec zbudował spektrometr rentgenowski, pozwalający na badania właściwości kryształów. W 1915 wraz ze swoim ojcem otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki[1][2]. Miał wówczas 25 lat; jest dotychczas (2017) najmłodszym laureatem Nagrody Nobla z dziedziny fizyki w historii[1][2].

W następnych latach był profesorem w Victoria University of Manchester (1919–1937, Langworthy Professor of Physics) i w University of Cambridge (UC) (1938–1953, Cavendish Professor of Physics); w latach 1938–1953 kierował w UC Laboratorium Cavendisha (jako administrator)[2].

1
Spektrometr L. Bragga (1912)
2
Ilustracja prawa Braggów

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jest m.in. autorem książek[2]:

  • 1915 – X Rays and Crystal Structure (z Williamem Braggiem),
  • 1930 – The Structure of Silicates,
  • 1934 – The Crystalline State,
  • 1936 – Electricity,
  • 1937 – Atomic Structure of Minerals.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Został członkiem Royal Society w roku 1921. Poza Nagrodą Nobla otrzymał[2]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Lawrence Bragg – Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1915 > William Bragg, Lawrence Bragg [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-04-11]., Biographical, Nobel Lecture, September 6, 1922, The Diffraction of X-Rays by Crystals
  2. a b c d e f g h Lawrence Bragg (ang.). W: Notable Names Database (NNDB) [on-line]. [dostęp 2014-04-11].