William de Clinton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

William de Clinton (ur. 1304, zm. 25 sierpnia 1354) – angielski możnowładca, młodszy syn Johna de Clinton, 1. barona Clinton, i Idy de Odingsells, córki Williama de Odingsells, praprawnuczki króla Henryka II.

William został pasowany na rycerza przed 1324 r. Należał do najbliższego grona towarzyszy króla Edwarda III. W 1330 r. brał udział w pojmaniu wszechwładnego regenta, Rogera Mortimera. Od września 1327 r. do 1348 r. był kasztelanem zamku Halton. W latach 1330–1333 był sędzią Cheshire. Od 1330 do 1348 r. był lordem strażnikiem Pięciu Portów. W latach 1343–1345 był głównym sędzią królewskim na południe od rzeki Trent. W 1337 r. otrzymał od Edwarda III tytuł hrabiego Huntingdon.

Brał udział wojnach ze Szkocją i Francją (wojna stuletnia). W latach 1333–1335 był admirałem Zachodnu. Brał udział w bitwie pod Sluys 24 czerwca 1340 r.

Przed 17 października 1328 r. poślubił Juliane de Leyburne (zm. 1 listopada 1367), córkę sir Thomasa de Leyburne'a i Alice de Toni, córki Ralfa VII de Toni. Małżonkowie nie mieli razem dzieci. Po śmierci Williama wygasły wszystkie jego tytuły.


Poprzednik
nowa kreacja
Hrabia Huntingdon
1337–1354
Następca
powrót do domeny królewskiej