Williams F1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Williams
Logo Williams F1
Logo Williams F1
Pełna nazwa Williams Martini Racing
Aktywna od sezonu 1978
Siedziba Grove, Wielka Brytania
Ważni ludzie
Założyciel Frank Williams
Dyrektor Frank Williams
Dyrektor techniczny Pat Symonds (od 2013)
Kierowcy Felipe Massa (od 2014)
Valtteri Bottas (od 2013)
Kierowcy testowi Susie Wolff (od 2012)
Felipe Nasr (od 2014)
Inne
Debiut Grand Prix Argentyny 1978
Mistrzostwa
konstruktorów
9 (1980, 1981, 1986, 1987, 1992, 1993, 1994, 1996, 1997)
Mistrzostwa
kierowców
7 (1980, 1982, 1987, 1992, 1993, 1996, 1997)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Williams F1 pierwotnie Williams Grand Prix Engineering (FWB: WGF1) – brytyjski zespół i konstruktor Formuły 1 założony w 1977 przez Franka Williamsa i Patricka Heada. Zespół powstał w 1977 po nieudanej przygodzie z pierwszym swoim zespołem Frank Williams Racing Cars (1969-1976). Wszystkie podwozia mają najpierw w nazwie FW (od inicjałów Franka Williamsa) i później numer modelu.

Zespół zadebiutował podczas Grand Prix Hiszpanii 1977, gdy kierowcą w samochodzie zespołu March był Patrick Nève. Rok później zaczęto produkcję własnych podwozi. Pierwsze zwycięstwo zespołowi zdobył Clay Regazzoni podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii 1979. Osiemnaście lat później w podczas tej samej eliminacji Jacques Villeneuve wygrał setny wyścig, dzięki czemu Williams stał się jednym z trzech zespołów (razem z Ferrari i McLarenem), które mają na swoim koncie wygranych ponad sto wyścigów. Między sezonami 1980 a 1997 brytyjski zespół zdobył dziewięć tytułów w klasyfikacji konstruktorów, co było rekordem. Rekord ten przerwał do 2000, gdy Ferrari pobiło rekord.

Wielu sławnych kierowców jeździło dla zespołu Williams – m.in. Alan Jones, Keke Rosberg, Nigel Mansell, Alain Prost, Nelson Piquet, Ayrton Senna, Damon Hill, Jacques Villeneuve czy Jenson Button. Wszyscy z wyjątkiem Senny i Buttona zdobyli tytuł z zespołem.

Williams współpracował z wieloma producentami silników – największe sukcesy święcił wraz z Renault, z którymi zdobyli pięć z dziewięciu tytułów mistrzowskich. Razem z McLarenem, Ferrari, Benettonem i Renault są jednym z pięciu zespołów, które wygrywały tytuły mistrzowskie wśród konstruktorów (pomiędzy 1979 a 2008) i kierowców (między 1984 a 2006).

Zespół także jest zaliczany do „Wielkiej Trójki” Formuły 1 razem z zespołami Ferrari i McLaren.

Udziały[edytuj | edytuj kod]

20 listopada 2009 poinformowano, że Frank Williams wspólnie z Patrickiem Headem sprzedali część udziałów w zespole austriackiej spółce inwestycyjnej prowadzonej przez Christiana "Toto" Wolffa[1]. Austriak przyznał, że to była decyzja komercyjna[2].

4 lutego 2011 Williams ogłosił, że wejdzie na giełdę Frankfurter Wertpapierbörse by zapewnić przyszłość zespołu[3]. Oficjalnie Williams zadebiutował na frankfurckiej giełdzie papierów wartościowych 2 marca tego samego roku[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Frank Williams Racing Cars[edytuj | edytuj kod]

Po krótkiej karierze Franka Williamsa jako kierowca oraz mechanik Brytyjczyk postanowił założyć zespół Frank Williams Racing Cars w 1966. Dwa lata później zatrudnił Piersa Courage'a a zespół zaczął startować w Formule 2. W 1969 zespół Franka Williamsa dostał się do Formuły 1. Korzystał on z samochodu Brabhama. W całym sezonie Courage punktował trzykrotnie, raz stając na podium w Monako.

Wysiłki te zaowocowały współpracą z włoską firmą samochodową De Tomaso, które wybudowano podwozie zaprojektowane przez Gian Paolo Dallarę na sezon 1970. Kierowcą zespołu pozostał dalej Courage. Przez pierwsze cztery wyścigi Brytyjczyk ich nie kończył. Podczas piątej rundy, Grand Prix Holandii Piers Courage miał śmiertelny wypadek. Po wyścigu w Holandii zespół nie pojechał do Francji na kolejny wyścig i postanowił zakończyć współpracę z De Tomaso. Od Grand Prix Wielkiej Brytanii kierowcą został Brian Redman, którego od Grand Prix Austrii zastąpił Tim Schenken.

Gijs van Lennep podczas kwalifikacji do Grand Prix Holandii 1974

W sezonie 1971 Williams korzystał z samochodu March 701, który później został zastąpiony przez model 711. W 1972 Williams zaczął współpracę z francuskim koncernem naftowym firmą Motul. To umożliwiło do podpisania kontraktu przez Henriego Pescarolo. Od Grand Prix RPA drugim kierowcą był Carlos Pace. W Grand Prix Wielkiej Brytanii został użyty samochód Politoys FX3 zaprojektowany przez Lena Baileya. FX3 był wynikiem współpracy Franka Williamsa z włoską firmą Politoys.

Po sezonie 1972 zarówno Politoys jak i Motul zakończyły współpracę z zespołem Franka Williamsa. Brytyjczyk na sezon 1973 nawiązał współpracę z firmą Marlboro i włoskim producentem samochodów, Iso Revoltą. Model FX3 został przemianowany na Iso-Marlboro FX3B. Podpisano kontrakt z dwoma nowymi kierowcami – Howdenem Ganleyem z Nowej Zelandii i Nanni Galli z Włoch. Włoski kierowca jeździł tylko w pięciu wyścigach, potem zastępowało go siedmiu kierowców – Jackie Pretorius w RPA, Tom Belsø w Szwecji, ponownie Pescarolo w Niemczech i we Francji, Graham McRae w Wielkiej Brytanii, Gijs van Lennep w Holandii, Austrii i we Włoszech, Tim Schenken w Kanadzie i na końcu Jacky Ickx w Stanach Zjednoczonych.

Od Grand Prix Hiszpanii zespół korzystał z modelu Iso-Marlboro IR zaprojektowanego przez Johna Clarke'a. Wyniki poprawiły się, a kierowcy zdobyli dwa punkty – van Lennep w domowym wyścigu i Ganley w Kanadzie, w pierwszym wyścigu z samochodem bezpieczeństwa. Dwa punkty dały zespołowi dziesiąte miejsce w klasyfikacji konstruktorów.

Przed sezonem 1974 zarówno Marlboro jak i Iso Revolta zakończyły współpracę z Williamsem. Podwozie IR było nadal użyte, ale już pod inną nazwą. Od tej pory zaczęto używać w nazwach modelu inicjałów Franka Williamsa (podwozia zostały nazwane odpowiednio FW01, FW02 i FW03). Kierowcą zespołu od samego początku był Arturo Merzario. Drugi samochód został użyty od Grand Prix RPA przez Toma Belsø, potem przez van Lennepa, Richarda Robartsa, Jean-Pierre'a Jabouille'a i na pięć ostatnich wyścigów przez Jacquesa Laffite'a. Tym razem zespół zdobył cztery punkty ale zajął ponownie dziesiąte miejsce.

W 1975 Walter Wolf zakupił 60% udziałów w zespole zachowując Franka Williamsa na stanowisku kierownika. Kierowcami dalej byli Arturo Merzario i Jacques Laffite. Po pięciu wyścigach Włocha zastępowali Damien Magee, Ian Scheckter, François Migault, Ian Ashley, Jo Vonlanthen, Renzo Zorzi i Lella Lombardi. Francuz na Grand Prix Hiszpanii został zastąpiony przez Tony'ego Brise'a. Sezon ten był nieco lepszy od poprzedniego a to za sprawą drugiego miejsca Laffite'a podczas Grand Prix Niemiec przegrywając tylko z Carlosem Reutemannem. Sezon ten Williams zakończył na dziewiątej pozycji z sześcioma punktami.

Pod koniec roku Williams przy finansowym wsparciu Wolfa zakupił samochód Hesketh 308C przemieniając go na Williams FW05, a jego główny projektant Harvey Postlethwaite został głównym inżynierem zespołu. Kierowcami wówczaszostali Jacky Ickx (zastąpiony później przez Chrisa Amona, Warwicka Browna i Hansa Bindera) i Renzo Zorzi (zastąpiony po pierwszym wyścigu przez Michela Leclère'a potem później przez Arturo Merzario).

Pod koniec 1976 Walter Wolf uznał, że zespół potrzebuje restrukturyzacji – odsunął Franka Williamsa od kierowania zespołem zastępując go Peterem Warrem z zespołu Lotus. Rozczarowany Williams postanowił wraz z Patrickiem Headem odejść z zespołu zakładając Williams Grand Prix Engineering. Kanadyjczyk natomiast zmienił nazwę zespołu na Walter Wolf Racing.

Williams Grand Prix Engineering[edytuj | edytuj kod]

Ford (1977-1983)[edytuj | edytuj kod]

1977[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym sezonie użyto samochodu March 761 a kierowcą, który poprowadził samochód był Patrick Nève. Belg wystartował w jedenastu wyścigach począwszy od Grand Prix Hiszpaniii. Pierwszy sezon Williams zakończył z zerowym dorobkiem punktowym a najlepszą pozycją Nève'a było siódme podczas Grand Prix Włoch.

1978[edytuj | edytuj kod]
Williams FW06 – pierwszy samochód Williamsa

Na sezon 1978 postanowiono zbudować własne podwozie – Patrick Head zaprojektował samochód FW06. Zespół podpisał kontrakt z Alanem Jonesem, kierowcą zespołu Shadow, który zastąpił Toma Pryce'a, który zginął podczas Grand Prix RPA i wygrał jedyne dla zespołu Grand Prix Austrii. W RPA Australijczyk zdobył pierwsze punkty dla Williamsa zajmując czwartą pozycję. Ogółem Jones punktował jeszcze dwa razy stając m.in. w Stanach Zjednoczonych na drugim stopniu podium przegrywając tylko z Carlosem Reutemannem w Ferrari.

1979[edytuj | edytuj kod]
Williams FW07 na torze Barber Motorsports Park w 2010

Head zaprojektował na sezon 1979 samochód FW07. W samochodzie użyto efekt przyziemny, technologię zastosowaną przez Colina Champana, założyciela zespołu Lotus. Williams zdobył również członkostwo FOCA, które wyraziły poparcie dla zespołów chcących wystawiać dwa samochody. Przed rozpoczęciem sezonu do Alana Jonesa dołączył Clay Regazzoni. Przez pierwsze trzy wyścigi kierowcy nie zdobyli ani jednego punktu. Podczas czwartej rundy Australijczyk wywalczył trzecie miejsce. Potem przez dwa wyścigi kierowcy nie kończyli wyścigu. Od wyścigu w Monako Williams zaczął regularnie punktować. Podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii Jones wywalczył pierwsze pole position dla zespołu a Regazzoni pierwsze zwycięstwo dla zespołu. W następnej rundzie zespół zaliczył dublet – wygrał Australijczyk przed Szwajcarem.

Ogółem kierowcy Williamsa zdobyli pięć zwycięstw, dwa drugie miejsca, trzy trzecie miejsca i trzykrotnie zdobyli pole position. W klasyfikacji kierowców Alan Jones z liczbą 40 punktów musiał ulec duetowi FerrariJody Scheckterowi i Gillesowi Villeneuve'owi. Clay Reggazoni był piąty zdobywając 29 punktów.

1980[edytuj | edytuj kod]

Alan Jones pozostał w zespole a Clay Regazzoni odszedł do zespołu Ensign. Drugim kierowcą Williamsa został Carlos Reutemann, który przeniósł się z Lotusa. Sezon ten był zdecydowanie lepszy niż poprzedni. Jones wygrał pięć wyścigów – w Argentynie, Francji, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych, Reutemann wygrał tylko jeden wyścig – w Monako. W klasyfikacji Jones z liczbą 67 punktów zdobył tytuł mistrzowski a Williams zdobył pierwsze mistrzostwo konstruktorów zdobywając 120 punktów, prawie dwa razy więcej niż drugi Ligier.

1981[edytuj | edytuj kod]

Na sezon 1981 postanowiono zachować skład kierowców. Duet Williamsa wygrał cztery wyścigi – Jones w Long Beach i w Las Vegas, Reutemann natomiast w Brazylii i w Belgii. Williams po raz drugi zdobył mistrzostwo konstruktorów z 95 punktami.

1982[edytuj | edytuj kod]
Williams FW08 Keke Rosberga – samochód ten był używany w sezonie 1982, w którym Fin wywalczył tytuł wygrywając jeden wyścig

Australiczyk wycofał się z Formuły 1 by potem na jeden wyścig wrócić z zespołem Arrows. Miejsce Jonesa zajął Keke Rosberg, który przeniósł się z zespołu Fittipaldi Automotive a w poprzednim sezonie nie zdobył punktów. Fin zdobywa tytuł mistrzowski wygrywając zaledwie jeden wyścig – Grand Prix Szwajcarii. Początkowo w składzie kierowców został Reutemann, lecz po dwóch wyścigach Argentyńczyk zostaje zastąpiony przez Mario Andrettiego. Podczas Grand Prix San Marino Williams wskutek konfliktu FISA z FOCĄ postanowiła trzymać stronę FOCA i zbojkotowała wyścig na Imoli. Frank Williams groził, że wycofa swój zespół jeśli Jean-Marie Balestre będzie dalej prezydentem FISA. Od Grand Prix Belgii partnerem zespołowym Rosberga był Derek Daly. Mimo mistrzostwa kierowców Williams zakończył sezon na czwartej pozycji z 58 punktami.

Pod koniec Williams zdał sobie sprawę, że jeśli zespół chce konkurować z najlepszymi zespołami musi mieć wsparcie ze strony dużego producenta takiego jak Renault czy BMW.

Honda (1983-1987)[edytuj | edytuj kod]

Williams FW09 – pierwszy samochód Williamsa napędzany silnikiem Honda
1983[edytuj | edytuj kod]

Frank Williams zaczął przypatrywać się Hondzie, która dostarczała półtoralitrowy silnik turbodoładowany V6 zespołowi Spirit. Umowa między Williamsem a Hondą została podpisana na początku 1983 a zespół zaczął używać silników japońskiej firmy od Grand Prix RPA. Wcześniej używano silników Forda. Podczas wyścigu w Republice Południowej Afryki Keke Rosberg zdołał zająć piąte miejsce. Zespół zajął czwarte miejsce zdobywając 36 punktów i jedną wygraną. Od tego sezonu rozpoczęła się współpraca zespołu z firmą Canon.

1984[edytuj | edytuj kod]

Na sezon 1984 użyty został model FW09 z finałowego wyścigu poprzedniego sezonu. Keke Rosberg wygrał wyścig o Grand Prix Stanów Zjednoczonych i był drugi podczas inauguracyjnego wyścigu, Grand Prix Brazylii przegrywając tylko z Alainem Prostem. Zespół zajął szóste miejsce z liczbą 25,5 punktów. Rosberg był ósmy natomiast Jacques Laffite, kolega zespołowy Fina był czternasty.

1985[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1985 zaszły zmiany w składzie kierowców. Nowym partnerem zespołowym Keke Rosberga był Nigel Mansell, dotychczasowy kierowca Lotusa. Kierowcy Williamsa w całym sezonie wygrali cztery wyścigi (Rosberg – Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Wschód i finałowe Grand Prix Australii, Mansell natomiast Grand Prix Europy i Grand Prix RPA). Williams zdobył 71 punktów i zajął trzecie miejsce.

1986[edytuj | edytuj kod]

Po przedsezonowych testach na torze Circuit Paul Ricard szef zespołu brał udział w wypadku samochodowym – w czasie powrotu na lotnisko w Nicei na jednym z zakrętów Brytyjczyk stracił panowanie nad Fordem Sierrą, którą wypożyczył i dachował. Williams nie miał zapiętych pasów co spowodowało, że został sparaliżowany i do dziś jedzie na wózku inwalidzkim. Przed sezonem zmieniono drugiego kierowcę – Keke Rosberga, który postanowił zakończyć karierę w Formule 1 zastąpił Brazylijczyk Nelson Piquet. Mimo prawie rocznej nieobecności Franka Williamsa zespół radził sobie bardzo dobrze – dziewięć zwycięstw wystarczyło do zdobycia tytułu wśród konstruktorów, choć też Williams był bliski zdobycia podwójnego mistrzostwa, gdyż przed finałowym wyścigiem na torze Adelaide prowadził z siedmiopunktową przewagą Mansell. Na 63. okrążeniu w samochodzie Brytyjczyka pękła opona grzebiąc tym samym szansę na tytuł, który zdobył Prost.

1987[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1987 zachowano dotychczasowy skład kierowców – zespół tym razem zdobył podwójne mistrzostwo. Nelson Piquet zdobył tytuł mistrzowski zdobywając 73 punkty a liczono wtedy jedenaście najlepszych wyścigów natomiast Nigel Mansell z liczbą 61 punktów zdobył tytuł wicemistrzowski. Williams zdobył mistrzostwo konstruktorów z liczbą 137 punktów. Mimo podwójnego sukcesu Williams zakończył współpracę z Hondą, a ten producent silników zaczął od kolejnego sezonu współpracę z zespołem McLaren.

Judd (1988)[edytuj | edytuj kod]

Nigel Mansell podczas wyścigu o Grand Prix Kanady 1988 w samochodzie napędzanym silnikiem Judd

Williams na sezon 1988 korzystał z wolnossących silników Judd CV. Stało się tak, gdyż zespół nie znalazł dużego producenta silników, z którym by współpracowali. Nelson Piquet opuścił Williamsa i dołączył do Lotusa w miejsce Ayrtona Senny, który odszedł do McLarena. Wobec odejścia Brazylijczyka drugim kierowcą Williamsa został Riccardo Patrese, który zastąpił Mansella podczas finałowej rundy, Grand Prix Australii. Zespół nie wygrał pojedynczego wyścigu, a w całym sezonie zdobyli dwa drugie miejsca (wszystkie zdobyte przez Nigela Mansella). W ostatecznej klasyfikacji zespół zajął siódme miejsce zdobywając 20 punktów.

Renault (1989-1997)[edytuj | edytuj kod]

Williams FW12C – pierwszy samochód napędzany silnikiem Renault

Williams od sezonu 1989 korzystał z silników Renault. Współpraca między brytyjskim zespołem a francuskim producentem dała cztery tytuły w klasyfikacji kierowców i pięć w klasyfikacji konstruktorów do momentu zakończenia pełnego zaangażowania Renault w Formule 1 w 1997. Połączenie mocnego silnika Renault i projektów Adriana Neweya sprawiły, że Williams dominował w latach 90.

1989[edytuj | edytuj kod]

Nigel Mansell odszedł do Ferrari a nowym kierowcą Williamsa został Belg Thierry Boutsen, który wcześniej reprezentował zespoły Arrows i Benetton. Belg odnosi dwa zwycięstwa – w Kanadzie i Australii. Ponadto kierowcy zdobyli cztery drugie miejsca (zdobyte przez Patrese) i pięć trzecich miejsc. W klasyfikacji kierowców lepszy okazał się Patrese, który z 40 punktami uległ tylko Ayrtonowi Sennie i Alainowi Prostowi. Boutsen natomiast był piąty mając trzy pnukty mniej niż Włoch. W klasyfikacji konstruktorów Williams zajął drugą pozycję przegrywając tylko z McLarenem.

1990[edytuj | edytuj kod]

Williams zachował skład kierowców – mimo, że Patrese zwyciężył w Grand Prix San Marino a Boutsen zdobył pole position i wygrał Grand Prix Węgier to zespół zdobył dwadzieścia punktów mniej niż w poprzednim sezonie, a w klasyfikacji konstruktorów spadli o dwie pozycje zajmując czwartą lokatę. W klasyfikacji kierowców Thierry Boutsen był szósty z 34 punktami a Riccardo Patrese był siódmy z 23 punktami.

1991[edytuj | edytuj kod]

Thierry Boutsen postanowił opuścić Williamsa i dołączyć do zespołu Ligier. Do zespołu powrócił Nigel Mansell a nowym kierowcą testowym został Damon Hill. Sezon ten był dużo lepszy od poprzedniego – przez pierwsze cztery wyścigi zespół zdobył dwanaście punktów dzięki dwóm drugim miejscom (zdobytych przez Ricardo Patrese w Brazylii i Nigela Mansella w Monako). Od rundy w Kanadzie kierowcy Williamsa zaczęli regularnie punktować. W całym sezonie kierowcy Williamsa wygrali siedem wyścigów – pięć zdobył Brytyjczyk, dwa zdobył Włoch. W klasyfikacji kierowców Nigel Mansell zdobył tytuł wicemistrza świata przegrywając z Ayrtonem Senną o 24 punkty, Ricardo Patrese natomiast był trzeci z liczbą 53 punktów. W klasyfikacji konstruktorów Williams był na drugiej pozycji z liczbą 125 punktów, o 14 punktów mniej niż McLaren.

1992[edytuj | edytuj kod]
Williams FW14B – samochód, który dał Mansellowi tytuł mistrza świata wśród kierowców a zespołowi mistrzostwo konstruktorów

Na sezon 1992 postanowiono zachować skład kierowców. Sezon ten był dla Williamsa sezonem przełomowym. Nigel Mansell wygrał dziewięć wyścigów, zdobył czternaście pierwszych pól (do sezonu 2011 był to rekord pod względem ilości zdobtych pole position w jednym sezonie) i trzy drugie miejsca. Ricardo Patrese natomiast wygrał jeden wyścig, zdobył sześć drugich miejsc i dwa trzecie miejsca. W klasyfikacji kierowców Mansell z liczbą 108 punktów zdobył tytuł mistrzowski, Patrese z 56 punktami zdobył tytuł wicemistrza świata. W klasyfikacji konstruktorów Williams zdobył tytuł z przewagą 65 punktów nad McLarenem.

Pomimo wygranych dziewięciu wyścigach i zdobyciu tytułu mistrzowskiego posada Mansella była zagrożona. Alain Prost i Ayrton Senna próbowali podpisać kontrakt z Williamsem na sezon 1993. Miejsce Patrese też było zagrożone, lecz przed końcem roku podpisał kontrakt z zespołem Benetton. Francuz przystał na warunki Williamsa i podpisał z zespołem kontrakt. Gdy Brytyjczyk dowiedział się o dołączeniu Prosta do zespołu Williams postanowił odejść z zespołu i przenieść się do amerykańskiej serii CART, gdyż Mansell nie miał dobrych relacji z Prostem, gdy obaj reprezentowali zespół Ferrari. W umowie Prosta została zawarta klauzula, że Senna nie może zostać drugim kierowcą zespołu. Brazylijczyk pozostał z zespołem McLaren.

1993[edytuj | edytuj kod]
Williams FW15C Damona Hilla

Po odejściu Nigela Mansella do CART drugim kierowcą Williamsa został dotychczasowy kierowca testowy zespołu – Damon Hill. Brytyjczyk wcześniej miał do czynienia z Formułą 1, gdyż w poprzednim sezonie jeździł dla zespołu Brabham. Samochód FW15C był najszybszym samochodem z kontrolą trakcji i aktywnym zawieszeniem. Podobnie jak w poprzednim sezonie zespół dominował w stawce wygrywając w sumie dziesięć wyścigów – Alain Prost wygrał siedem wyścigów, Damon Hill trzy. W klasyfikacji konstruktorów zespół zdobył 168 punktów i zdobył tytuł mistrzowski z przewagą 84 punktów nad McLarenem. Prost zdobył tytuł wśród kierowców z 99 punktami, o 26 punktów więcej niż Senna. Za Brazylijczykiem uplasował się Hill, który uzbierał 69 punktów.

Sezon 1993 był także ostatnim sezonem współpracy Williamsa z Canonem.

1994[edytuj | edytuj kod]
Williams FW16B Damona Hilla

W sezonie 1994 Williams korzystał z modelu FW16, a od Grand Prix Niemiec używano zmodyfikowanego samochodu – FW16B.

Po zakończeniu współpracy z firmą Canon, zespół podpisał kontrakt z firmą tytoniową Rothmans International została sponsorem tytularnym zmieniając nazwę na Rothmans Williams Renault. W sezonach 1994-1997 samochody brytyjskiego zespołu były pomalowane w barwy niebiesko-białe.

Damon Hill pozostał w zespole, lecz drugim kierowcą zespołu został Ayrton Senna powodując, że Alain Prost mimo zdobytego mistrzostwa odszedł z Formuły 1, gdyż nie chciał mieć za partnera Brazylijczyka, z którym rywalizował w McLarenie w sezonach 1988-1989 a w kontrakcie była klauzula, że brazylijski kierowca nie mógł być partnerem zespołowym Francuza. Biorąc pod uwagę dwa ostatnie sezony, w których Williams dominował Senna miał nadzieję na zdobycie czwartego tytułu mistrzowskiego.

Jednakże przed sezonem FIA wprowadziła kilka zmian regulaminowych – zakazano stosowania ABSu, kontroli trakcji oraz aktywnego zawieszenia by "liczyły się umiejętności kierowcy". Zmiany te miały na celu uatrakcyjnienie rywalizacji w Formule 1. Model ten choć pod kątem aerodynamicznym był perfekcyjny to jednak był on nieudany, a problemem był m.in. wąski kokpit samochodu. Nic dziwnego, że po przepisach wprowadzonych przez FIA samochód FW16 nie będzie taki sam tak jak dwa ostatnie – FW14 i FW15C. Zaskoczeniem podczas przedsezonowych testów był zespół Benetton, który choć miał słabszy silnik to jednak był zwinniejszy niż Williams.

Pierwsze cztery wyścigi wygrał kierowca zespołu Benetton, Michael Schumacher. Senna zdobył do pierwszych trzech wyścigów pole position, jednak nie kończył wyścigów. Podczas trzeciego wyścigu – Grand Prix San Marino Brazylijczyk na szóstym okrążeniu na zakręcie Tamburello uderzył czołowo w betonową ścianę wskutek czego zmarł. Skutkiem tego wydarzenia było oskarżenie Franka Williamsa, Patricka Heada i Adriana Neweya o nieumyślne spowodowanie śmierci Senny przez włoski rząd. Sprawa trwała jedenaście lat i została zakończona 27 maja 2005 uniewinnieniem Neweya a sprawa przeciwko Patrickowi Headowi została umorzona z powodu przedawnienia[5].

W następnym wyścigu by uczcić pamięć Ayrtona Senny Williams wystawił samochód tylko dla Damona Hilla. Od tego momentu Williams oddając hołd trzykrotnemu mistrzowi świata na swoich samochodach umieszcza logo Senny – splecioną literę "S". Od Grand Prix Hiszpanii drugim kierowcą brytyjskiego zespołu był dotychczasowy kierowca testowy, David Coulthard. W tym samym wyścigu Hill wygrał wyścig a Coulthard nie ukończył z powodu elektryki. W Kanadzie obaj kierowcy Williamsa zdobyli punkty – Hill był drugi, za Schumacherem a Coulthard piąty. We Francji na prośbę Renault do kokpitu Williamsa powrócił Nigel Mansell. Mistrz świata z 1992 wyścigu nie ukończył natomiast Hill był drugi. W Wielkiej Brytanii udało się to czego nie dokonał jego ojciec, Graham – wygrał wyścig na swoim terytorium. Damon Hill później skorzystał z kar nałożonych na Michaela Schumachera – m.in. dyskwalifikacja w Belgii z powodu nieregulaminowej grubości deski umieszczonej pod podwoziem oraz wykluczenie z dwóch wyścigów (początkowo na Grand Prix Niemiec i Grand Prix Węgier a po odwołaniu przez zespół Benetton na Grand Prix Włoch i Grand Prix Portugalii) wygrywając trzy wyścigi.

Na trzy ostatnie wyścigi Coultharda ponownie zastąpił Mansell. Brytyjczyk dostawał za wyścig 900.000 £ podczas gdy Damon Hill otrzymywał 300.000 £. Hill był jednak dalej głównym kierowcą zespołu.

Na Grand Prix Europy wrócił Schumacher od razu wygrywając wyścig z przewagą 24,689 s. nad Hillem. Podczas deszczowej rundy w Japonii lepszy okazał się Brytyjczyk. Do finałowej rundy kierowca Williamsa miał punkt straty do Niemca. Na 35. okrążeniu obaj kierowcy zakończyli wyścig, po wyścigu Niemiec upierał się, że nie spowodował kolizji celowo – FIA uznała te wyjaśnienia i przyznała mu tytuł mistrzowski.

Williams po raz trzeci z rzędu zdobyło tytuł wśród konstruktorów z liczbą 118 punktów. W klasyfikacji kierowców najlepszym z kierowców brytyjskiego zespołu był Damon Hill, który zajął drugie miejsce przegrywając z Schumacherem o jeden punkt.

1995[edytuj | edytuj kod]
Damon Hill podczas Grand Prix Kanady 1995

Nigel Mansell nie utrzymał miejsca w zespole ze względu na faworyzowanie Davida Coultharda przez zespół. W pierwszym wyścigu wygrał Michael Schumacher przed Davidem Coulthardem o 8,060 s. Po wyścigu obaj zostali zdyskwalifikowani z wyników – Elf, dostawca paliwa zarówno dla Benettona jak i Williamsa dostarczył inne paliwo niż te, które zostały dane FIA jako próbki. Zwycięzcą został uznany wtedy Gerhard Berger z Ferrari. Później pozytywnie odwołano się od dyskwalifikacji jednak Benetton i Williams nie otrzymały punktów do klasyfikacji konstruktorów. Damon Hill wygrał cztery wyścigi – w Argentynie, na Imoli i na Węgrzech i w ostatniej rundzie w Australii natomiast David Coulthard wygrał jeden wyścig – w Portugalii.

Hill ukończył sezon z 69 punktami i zdobył tytuł wicemistrzowski, Coulthard był o jedno oczko niżej z liczbą 49 punktów. Cały sezon Williams zakończył na drugiej pozycji zdobywając 112 punktów, o 25 punktów mniej niż Benetton, który podobnie jak zespół Williams używał silników Renault.

1996[edytuj | edytuj kod]

Model FW18 był bezapelacyjnie najszybszym i niezawodnym samochodem w stawce. Nastąpiło również parę zmian – David Coulthard odszedł do zespołu McLaren jako partner zespołowy Miki Häkkinena, a nowym kierowcą Williamsa został Jacques Villeneuve, mistrz IndyCar i Indianapolis 500 z 1995. Michael Schumacher, najgroźniejszy rywal Hilla przez ostatnie dwa sezony przeniósł się z Benettona do Ferrari. Kierowcy Williamsa wygrali pierwsze pięć wyścigów – Hill wygrał cztery wyścigi, Villeneuve jeden. Podczas rundy w Monako obaj nie ukończyli wyścigu a zwycięzcą został Olivier Panis. Kolejny wyścig wygrał Schumacher natomiast najlepszym kierowcą Williamsa był Villeneuve, który zajął trzecie miejsce. Poza Grand Prix Belgii i Grand Prix Włoch, w którym wygrał niemiecki kierowca Williams był najlepszy.

W klasyfikacji kierowców Damon Hill z liczbą 97 punktów zdobył tytuł mistrzowski a Jacques Villeneuve zdobył tytuł wicemistrzowski zdobywając 78 punktów. Zespół zdobył także tytuł mistrza wśród konstruktorów zdobywając aż 175 punktów, o 105 więcej niż drugie Ferrari. Mimo tego sukcesu Damon Hill na tydzień przed Grand Prix Włoch ogłosił, że w kolejnym sezonie nie będzie jeździł dla Williamsa[6]. Niecałe cztery tygodnie później Hill został nowym kierowcą Arrowsa[6].

1997[edytuj | edytuj kod]

Nowym kierowcą Williamsa po odejściu Hilla został dotychczasowy kierowca Saubera, Heinz-Harald Frentzen. Niemiec w trakcie sezonu nie mógł porozumieć się z Patrickiem Headem[7]. Podczas Grand Prix San Marin Niemiec wygrał swój pierwszy wyścig (był to też pierwszy i jedyny wyścig wygrany dla Williamsa) w karierze. Jacques Villeneuve wygrał siedem wyścigów rywalizując z Michaelem Schumacherem. Do ostatniej rundy kierowca Ferrari miał punkt przewagi nad Kanadyjczykiem. Na 47. okrążeniu Niemiec zderzył się z Villeneuve'em i zakończył swój wyścig. Kierowca Williamsa zajął trzecią pozycję i został mistrzem świata z liczbą 81 punktów. Heinz-Harald Frentzen początkowo w klasyfikacji był na trzeciej pozycji z 42 punktami jednak po wyścigu Michael Schumacher został zdyskwalifikowany z całego sezonu i tym samym Frentzen wywalczył tytuł wicemistrzowski. Zespół również wywalczył swój ostatni tytuł mistrzowski.

Mechachrome (1998)[edytuj | edytuj kod]

Jacques Villeneuve podczas Grand Prix Włoch 1998

Sezon 1998 był dla Williamsa sezonem pełen zmian – przede wszystkim Renault zakończyło swoje zaangażowanie w Formule 1 a zespół musiał zacząć płacić za silniki – Williams skorzystał ze starych silników francuskiego producenta ukrytych pod nazwą Mechachrome. Wcześniej Adrian Newey odszedł do zespołu McLaren. Zmiana także nastąpiła w sponsoringu – mimo, że Rothmans dalej sponsorował Williamsa tym razem promował markę Winfield zmieniając barwy na czerwono-białe[8].

W porównaniu do poprzednich sezonów ten sezon był bardzo nieudany. Williams nie odniósł pojedynczego zwycięstwa, pole position lub najszybszego okrążenia, natomiast kierowcy brytyjskiego zespołu zdobyli trzykrotnie trzecie miejsce – Frentzen podczas Grand Prix Australii a Villeneuve podczas Grand Prix Niemiec i Grand Prix Węgier. Zespół zakończył sezon na trzeciej pozycji z 38 punktami z wyraźną stratą do zespołów McLaren i Ferrari – W klasyfikacji konstruktorów Kanadyjczyk zajął piąte miejsce z liczbą 21 punktów natomiast Niemiec był siódmy z 17 punktami.

Supertec (1999)[edytuj | edytuj kod]

Alessandro Zanardi podczas Grand Prix Włoch 1999

Williams ponownie wykorzystywał stare silniki Renault używane tym razem pod nazwą Supertec. Ponadto skład kierowców został zmieniony – Jacques Villeneuve odszedł do przemianowanego na British American Racing zespołu Tyrrell. Heinz-Harald Frentzen zamienił się miejscami z Ralfem Schumacherem i został kierowcą Jordan Grand Prix. Partnerem zespołowym Niemca został Alessandro Zanardi, który wcześniej jeździł w Formule 1 dla zespołów Jordan, Minardi i Lotus. W ostatnich dwóch latach Włoch sięgnął po tytuł mistrzowski w serii CART. Włoch podpisał kontrakt z brytyjskim zespołem w lipcu 1998 na trzy lata[9].

25 stycznia 1999 w Barcelonie zaprezentowano samochód FW21 z nadzieją, że zespół będzie rywalizować z McLarenem i Ferrari po rozczarowującym poprzednim sezonie[10]. Williams zdobył trzy miejsca na podium – drugie miejsce we Włoszech i dwa trzecie miejsca w Australii i w Wielkiej Brytanii, wszystkie zdobyte przez Ralfa Schumachera. Niemiec także zdobył wszystkie punkty dla Williamsa – 35 punktów wystarczyło do zdobycia piątej pozycji w klasyfikacji konstruktorów. Był to najgorszy sezon od 1990 gdy Williams był wtedy na czwartej pozycji. Po sezonie rozwiązano kontrakt z włoskim kierowcą.

BMW (2000-2005)[edytuj | edytuj kod]

2000[edytuj | edytuj kod]
Williams FW22 – pierwszy bolid napędzany silnikami BMW

W 1998 Williams podpisał długoterminową umowę z BMW, gwarantującą dostawę silników i ekspertyzy przez sześć lat. W ramach współpracy z niemieckim producentem zespół miał mieć w składzie jednego kierowcę z Niemiec – to doprowadziło do zatrudnienia Ralfa Schumachera w poprzednim sezonie. Rok później zaczęto testy samochodu FW21 z silnikiem bawarskiego producenta a samochód ten testował Jörg Müller.

Drugim kierowcą pierwotnie miał być Juan Pablo Montoya, który wcześniej w sezonach 1997 i 1998 był kierowcą testowym Williamsa a na sezon 1999 trafił do zespołu Chip Ganassi Racing w miejsce Alessandro Zanardiego, który trafił wtedy do brytyjskiego zespołu. Kolumbijczyk był jeszcze związany kontraktem z Ganassim więc nie mógł zostać nowym kierowcą Williamsa. Kolejnym kandydatami byli Bruno Junqueira, kierowca testowy brytyjskiego zespołu w sezonie 1999 i Jenson Button, który wcześniej testował z McLarenem i Prostem. W bezpośredniej rywalizacji lepszy okazał się Button natomiast Junqueira pozostał kierowcą testowym i w tym samym czasie startował w Formule 3000.

Po sezonie zmieniono także sponsorów – Rothmans International został przejęty przez British American Tobacco, który był właścicielem zespołu British American Racing. Postanowiono zrezygnować z reklamowania wyrobów tytoniowych. Williams podpisał kontrakt z firmą Compaq ponownie zmieniając barwy – tym razem z czerwono-białych na granatowo-białe.

Pierwszy sezon współpracy z BMW nie przynosi pojedynczego zwycięstwa, natomiast Ralf Schumacher zapewnia zespołowi trzy trzecie miejsca – w Australii, Belgii i we Włoszech. W klasyfikacji konstuktorów Williams był trzeci z liczbą 36 punktów – Schumacher w klasyfikacji konstruktorów był piąty z 24 punktami, Button miał dwa razy mniej punktów od Niemca i zajął ósme miejsce.

2001[edytuj | edytuj kod]

Jenson Button został wypożyczony do zespołu Benetton na okres dwóch lat. Nowym kierowcą Williamsa został Juan Pablo Montoya. Williams także zmienił dostawcę opon – z Bridgestone na Michelin. W porównaniu do poprzedniego sezonu zespół zaczął odnosić zwycięstwa – trzy zwycięstwa zdobył Ralf Schumacher w Grand Prix San Marino, Grand Prix Kanady i w domowym Grand Prix Niemiec, jedno zwycięstwo zdobył w Grand Prix Włoch Montoya. Ponadto kierowcy Williamsa wywalczyli oprócz zwycięstw także cztery drugie miejsca i jedno trzecie miejsce. W klasyfikacji kierowców Schumacher był czwarty z 49 punktami natomiast Montoya był szósty z liczbą 31 punktów. Zespół zdobył 80 punktów i ponownie zajął trzecie miejsce.

2002[edytuj | edytuj kod]
Williams FW24 Juana Pablo Montoyi

Na sezon 2002 postanowiono zachować skład kierowców. Zespół wygrał tylko jeden wyścig – Grand Prix Malezji dzięki Ralfowi Schumacherowi, zaś drugi był Juan Pablo Montoya, dzięki czemu Williams pierwszy raz od Grand Prix Portugalii 1996 odniosł podwójne zwycięstwo. To był jeden z dwóch wyścigów, które nie zostały zdominowane przez Ferrari. W klasyfikacji konstruktorów Williams poprawił się zdobywając tytuł wicemistrzowski. W klasyfikacji kierowców Montoya dał się wyprzedzić tylko deutowi Ferrari – Michaelowi Schumacherowi i Rubensowi Barrichellowi. Ralf Schumacher natomiast był oczko od Kolumbijczyka.

Jeden ze sponsorów Williamsa, Compaq został przejęty przez firmę Hewlett-Packard i od Grand Prix Wielkiej Brytanii w samochodach Williamsa umieszczone było logo HP[11]. Po skargach na logo brytyjskiej firmy na tylnym spojlerze w następnym roku zostało ono zastąpione hasłem "Invent". W tym samym czasie rozpoczęto międzynarodową kampanię reklamową w mediach, jedna z reklam przedstawiała kierowców zespołu kierujących bolidami za pomocą zdalnego sterowania.

2003[edytuj | edytuj kod]
Williams FW25 Juana Pablo Montoyi

W trakcie przygotowań do sezonu 2003 Frank Williams był pewny, że samochód FW25 będzie w stanie walczyć o tytuł mistrzowski[12]. Kierowcy Williamsa wygrali cztery wyścigi – Montoya wygrał w Monako i w Niemczech natomiast Schumacher na Nürburgringu i we Francji. Na jeden wyścig Ralfa Schumachera zastąpił Marc Gené, kierowca testowy zespołu który wywalczył piątą lokatę na Monzy. Po raz drugi z rzędu zespół wywalczył tytuł wicemistrzowski z 144 punktami. W klasyfikacji kierowców Kolumbijczyk zajął trzecie miejsce, o 11 punktów mniej niż Michael Schumacher, natomiast Niemiec był na piątej pozycji. W czerwcu Williams przedłużył umowę z BMW do końca sezonu 2009[13].

2004[edytuj | edytuj kod]

17 listopada 2003 ogłoszono, że Juan Pablo Montoya będzie od sezonu 2005 kierowcą McLarena[14]. Na początku sezonu Williams skorzystał z samochodu posiadającego "nos morsa", jednak to rozwiązanie okazało się niewypałem i w połowie sezonu powrócono do bardziej konwencjonalnego nosa. Sezon ten był zdominowany przez Ferrari, które wygrało 15 z 18 wyścigów – jeden z nich wygrał Juan Pablo Montoya podczas Grand Prix Brazylii 2004 z przewagą ponad sekundy nad Kimim Räikkönenem z McLarena. Przed Grand Prix Hiszpanii 2012 był to ostatni wyścig wygrany przez Williamsa. Podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych Ralf Schumacher uległ wypadkowi i na sześć wyścigów zastąpili go Marc Gené i Antônio Pizzonia. W klasyfikacji konstruktorów Williams zajął czwarte miejsce z 88 punktami, natomiast najlepszym kierowcą Williamsa był Montoya, który był piąty z 58 punktami. W trakcie sezonu, 7 lipca 2004 Schumacher podpisał trzyletni kontrakt z zespołem Toyota[15].

2005[edytuj | edytuj kod]

Po sezonie 2004 dotychczasowi kierowcy Williamsa, Juan Pablo Montoya i Ralf Schumacher odeszli z zespołu. Williams zatrudnił dwóch nowych kierowców – Marka Webbera z Jaguara i Nicka Heidfelda z Jordana[16][17]. Początkowo drugim kierowcą Williamsa miał być Jenson Button[18] lecz jego ówczesny pracodawca – British American Racing nie chciał do tego dopuścić, gdyż miał dalej ważny kontrakt z zespołem. Spór został rozstrzygnięty 20 października 2004, w której Williams przegrał walkę o Jensona Buttona, lecz nie zamierzał rezygnować z jego usług w sezonie 2006[19]. Kierowcą testowym pozostał Antônio Pizzonia, który później zastąpił Heidfelda początkowo przez wypadek na torze Monza na dwa wyścigi a później przez wypadek na rowerze górskim na trzy ostatnie wyścigi sezonu[20][21].

W trakcie sezonów 2004 i 2005 zarówno firma BMW Motorsport jak i jej dyrektor, Mario Theissen zaczęli krytykować zespół za nieudane próby stworzenia pakietu zdolnego wywalczyć mistrzostwo, a nawet wygrania większej ilości wyścigów w sezonie. Mimo kontraktu z Williamsem do 2009 roku BMW postanowiło wcześniej zakończyć współpracę z Wiliamsem a 22 czerwca 2005 niemiecki producent kupił zespół Sauber i przemieniło go na zespół fabryczny[22]. Również firma Hewlett-Packard postanowiła zakończyć współpracę z zespołem z powodu osiągnięcia wyznaczonych celów przez firmę[23].

W klasyfikacji konstruktorów Williams zajął piątą pozycję z 66 punktami, a najlepszym zawodnikiem Williamsa był Mark Webber, który został sklasyfikowany na dziesiątym miejscu z liczbą 36 punktów.

Cosworth (2006)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2006 przyniósł wiele zmian dla zespołu – zmiana silników z V10 na V8, zmiana dostawcy ogumienia z Michelin na Bridgestone[24] oraz zmianę dostawcy silników, którym ostatecznie została firma Cosworth. W lipcu 2005 już Patrick Head stwierdził, że silniki Coswortha będą używane w Williamsach w następnym sezonie[25]. Oficjalnie umowę z brytyjskim producentem silników podpisano 15 sierpnia 2005 na rok[26]. Umowa ta dotyczyła zaopatrywania zespołu w silniki, skrzynie biegów, elektronikę i oprogramowanie w sezonie 2006.

W składzie kierowców zmieniono drugiego kierowcę – został nim Nico Rosberg, mistrz Serii GP2 z 2005 i syn Keke Rosberga, który jeździł dla Williamsa w sezonach 1982-1985. Umowę z Niemcem zespół podpisał 3 listopada 2005[27]. Niemiecki kierowca zastąpił swojego rodaka, Nicka Heidfelda, który przeniósł się do BMW Sauber. Antônio Pizzonia wskutek podpisania kontraktu z Rosbergiem odszedł z zespołu, a nowymi kierowcami testowymi zostali Alexander Wurz i Narain Karthikeyan[28][29]. Wpływ na zatrudnienie Hindusa miała m.in. współpraca jego sponsora – Tata z zespołem, która ogłoszona tego samego dnia. Jenson Button mimo umowy na sezon 2006 pozostał w zespole z Brackley a Williams zawarł ugodę z zespołem B.A.R. by Brytyjczyk pozostał dalej z zespołem[30].

Mimo dobrego początku w Bahrajnie – dwa punktowane miejsca i najszybsze okrążenie w wykonaniu Nico Rosberga Williams zaczął prezentować się słabo. Słabe i awaryjne silniki oraz złe aerodynamiczne przygotowania bolidów sprawiły, że Williams zdobył w całym sezonie jedenaście punktów i zajął ósme miejsce. Był to najgorszy sezon od początku istnienia zespołu.

Toyota (2007-2009)[edytuj | edytuj kod]

2007[edytuj | edytuj kod]

Plotki o współpracy Williamsa z Toyotą zostały potwierdzone 27 lipca 2006[31]. Umowa z japońskim producentem silników została podpisana na trzy lata. W składzie kierowców nastąpiła zmiana – Alexander Wurz, dotychczasowy kierowca testowy zastąpił Marka Webbera[32]. Australijczyk pięć dni po ogłoszeniu składu zespołu Williamsa został kierowcą Red Bull Racing[33]. Kierowcą rezerwowym został syn Satoru Nakajimy, Kazuki.

Znaleziono także sponsora tytularnego, którym stała się firma telekomunikacyjna AT&T[34]. Umowa została podpisana 20 października 2006 a firma miała wnieść do zespołu 25 milionów funtów[35]. Wcześniej firma ta była sponsorem w zespołach Jaguar Racing i McLaren. Współpraca z McLarenem została zakończona po sezonie 2006 ze względu na podpisanie kontraktu z ich konkurentem, firmą Vodafone[36].

2 lutego w siedzibie swojego zespołu w Grove odbyła się prezentacja modelu FW29. Podczas tej prezentacji ujawniono również nowego sponsora, którym stała się firma Lenovo, która została także partnerem technologicznym[37]. Sezon ten był zdecydowanie lepszy od poprzedniego sezonu – zespół zaczął częściej punktować, natomiast Alexander Wurz wywalczył podium podczas Grand Prix Kanady. Mimo tego po Grand Prix Chin Austriak postanowił ze skutkiem natychmiastowym zakończyć karierę w Formule 1[38] i w ostatnim wyścigu zastąpił go Kazuki Nakajima[39]. Japończyk swój debiut zakończył na dziesiątej poyzcji a Nico Rosberg wywalczył w tym wyścigu czwarte miejsce. W klasyfikacji konstruktorów Williams zajął czwarte miejsce zdobywając 33 punkty.

2008[edytuj | edytuj kod]
Nico Hülkenberg podczas testów w sezonie 2008

W sezonie 2008 postanowiono zachować w składzie zespołu Rosberga i Nakajimę a nowym kierowcą testowym został Nico Hülkenberg[40]. Niemiec potwierdził, że zostanie w zespole do końca 2009 kończąc spekulacje o dołączeniu do McLarena w miejsce Fernando Alonso[41]. Zespół by uczcić trzydzieści lat w Formule 1 i pięćsetne Grand Prix postanowił wykonać sześć różnych malowań samochodu FW30[42]. Sezon ten był mieszanką sukcesów i rozczarowania. Mimo drugiego miejsca w Singapurze i trzeciego w Australii to rzadko zaczęli punktować. Williams ostatecznie w klasyfikacji konstruktorów zajął ósme miejsce z 26 punktami.

W trakcie sezonu 2008 sponsor Williamsa, Philips wraz ze sportową stacją telewizyjną Eurosport rozpoczęło kampanię promocyjną mającą na celu podkreślenie zaangażowania w Formule 1. Stacja postanowiła wyprodukować dokument "The Factory", który opowiada o zespole i jego pracownikach a pierwszy jego odcinek został wyemitowany 24 kwietnia[43].

2009[edytuj | edytuj kod]

Frank Williams zachował dotychczasowych kierowców również na sezon 2009. Sezon ten był nieco lepszy od poprzedniego sezonu, choć tylko Nico Rosberg zdobywał punkty dla brytyjskiego zespołu. Z liczbą 34,5 punktów zespół ukończył sezon na siódmej pozycji tracąc 1,5 pkt do szóstego BMW Sauber. Cztery dni przed przedostatnim wyścigiem sezonu, Grand Prix Brazylii Williams ogłosił zakończenie współpracy z Toyotą[44].

Powrót do silników Cosworth (2010-2011)[edytuj | edytuj kod]

2010[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu umowy z Toyotą Williams ogłosił w dniu 30 października długoterminowe partnerstwo z Cosworthem używając udoskonalonej wersji silnika CA V8, które były ostatnio użyte w sezonie 2006[45]. Williams całkowicie zmienił skład kierowców – Nico Rosberg przeniósł się do przemianowanego na Mercedes zespołu Brawn GP, natomiast Kazuki Nakajima miał zostać kierowcą zespołu Stefan GP, lecz serbski zespół nie dostał miejsca w Formule 1 więc Japończyk na rok przerwał swoją karierę[46][47]. Nowymi kierowcami zostali Rubens Barrichello, którego Rosberg zastąpił w zespole i Nico Hülkenberg, dotychczasowy kierowca testowy i mistrz GP2 z 2009. Oni zostali zakontraktowani dzień po finałowym wyścigu sezonu 2009[48]. Obowiązki Hülkenberga przejął Fin Valtteri Bottas, trzeci w klasyfikacji kierowców w Formule 3 w 2009 i zwycięzca Masters of Formula 3 na torze Zandvoort[49]. Samochód FW32 po raz pierwszy oficjalnie wyjechał 1 lutego na torze Circuit Ricardo Tormo w Walencji. Nico Hülkenberg wywalczył podczas Grand Prix Brazylii 2010 pierwsze od pięciu lat pole position. Mimo tego Niemiec został zastąpiony przez Wenezuelczyka Pastora Maldonado, który zdobył tytuł mistrzowski w GP2[50].

2011[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2011 postanowiono zachować silniki Cosworth oraz Rubensa Barrichello[51][52]. Duet Barrichello-Maldonado był pierwszym od 1981, w którym zespół nie miał podstawowego kierowcy z kontynentu europejskiego. Podczas drugiego dnia przedsezonowych testów na torze Catalunya Rubens Barrichello wykręcił najszybszy czas. Mimo dobrego tempa podczas testów Williams zaliczył najgorszy sezon w historii – zaledwie cztery punkty spowodowały, że zespół zakończył rywalizację na dziewiątej pozycji. W trakcie sezonu 2011 doszło do zmian w zespole – dotychczasowy dyrektor techniczny Sam Michael oraz Jon Tomlinson, szef aerodynamików postanowili odejść z Williamsa, a nowym dyrektorem technicznym został Mike Coughlan[53]. Oficjalnie ta decyzja została potwierdzona dopiero 28 października tego samego roku[54].

Powrót do silników Renault (2012-2013)[edytuj | edytuj kod]

2012[edytuj | edytuj kod]
Pastor Maldonado podczas pierwszego treningu do Grand Prix Malezji 2012

W trakcie trwania sezonu, 4 lipca 2011 ogłoszono, że Williams od sezonu 2012 będzie ponownie zaopatrywany w jednostki napędowe Renault[55], które pomogły odnieść największe sukcesy w latach 90. 1 grudnia potwierdzono przedłużenie kontraktu z Wenezuelczykiem natomiast nie wiadomo kto zostanie jego partnerem – ostatecznie 17 stycznia 2012 drugim kierowcą został Bruno Senna powodując, że Rubens Barrichello musiał pożegnać się z zespołem[56]. Kierowcą testowym pozostał Bottas, który otrzymał możliwość jazdy podczas piątkowych treningów na piętnaście wyścigów. Patrick Head przeniósł się z zespołu do Williams Hybrid Power Limited, firmy zależnej od Williams Grand Prix Holdings. 3 stycznia 2012 firma telekomunikacyjna AT&T, która była sponsorem tytularnym zakończyła współpracę, dzień później potwierdzono tą informację[57][58]. Model FW34 został zaprezentowany 7 lutego na torze Circuito Permanente de Jerez. Frank Williams powiedział, że samochód stanowi świeży start dla zespołu.

Tak jak przed rokiem dochodziło do kilku zmian – 26 marca zespół ogłosił odejście Adama Parra ze stanowiska prezesa Williamsa z końcem miesiąca a w jego miejsce wszedł Nick Rose, który był wcześniej dyrektorem niewykonawczym Williams Grand Prix Holdings[59]. Niecałe cztery miesiące później, 24 lipca nowym dyrektorem wykonawczym został udziałowiec zespołu, Christian Wolff[60].

Sezon ten przyniósł pierwsze zwycięstwo od Grand Prix Brazylii 2004 – Maldonado w kwalifikacjach początkowo był drugi, lecz z powodu kary nałożonej na Lewisa Hamiltona kierowca Williamsa wystartował z pole position. Prowadzenia nie oddał do samej mety walcząc po drodze z Fernando Alonso. 90 minut po zakończeniu wyścigu w boksach zespołu wybuchł pożar spowodowany eksplozją systemu KERS w bolidzie Bruno Senny. W efekcie 31 osób ucierpało, z czego dziesięć osób trafiło do szpitala[61]. Zespół ostatecznie w klasyfikacji konstruktorów zajął ósme miejsce.

W trakcie sezonu, 11 kwietnia 2012 Williams ogłosił, że kierowcą rozwojowym została Susie Wolff, członkini zespołu Persson Motorsport w serii DTM[62].

2013[edytuj | edytuj kod]
Valtteri Bottas podczas drugiego treningu do Grand Prix Malezji 2013

28 listopada 2012 zespół potwierdził Pastora Maldonado i Valtteriego Bottasa na sezon 2013[63]. Dotychczasowy kierowca etatowy, Bruno Senna przeniósł się do World Endurace Championship, gdzie został kierowcą Aston Martina[64]. Miesiąc później, 17 grudnia Mark Gilian, szef operacyjny zespołu z powodu chęci spędzenia czasu z rodziną postanowił odejść z zespołu[65].

Przed sezonem 2013 najpierw dotychczasowy dyrektor wykonawczy, Christian Wolff przeniósł się do Mercedesa, gdzie został dyrektorem wykonawczym w miejscu Norberta Hauga zachowując jednak udziały w zespole[66]. Następnie Claire Williams, córka Franka Williamsa została zastępcą szefa zespołu jednak jego ogłoszenie zostało opóźnione z powodu śmierci żony założyciela zespołu[67]. Dwa miesiące później nastąpiła kolejna zmiana – Mike O'Driscoll został nowym dyrektorem operacyjnym zespołu zastępując Alexa Burnsa[68].

16 lipca 2013 poinformowano, że dotychczasowy dyrektor techniczny, Mike Coughlan ze skutkiem natychmiastowym opuścił zespół a jego miejsce zajął Pat Symonds, dotychczasowy konsultant zespołu Marussia. Były dyrektor techniczny Renault zadebiutował w tej roli 19 sierpnia[69]. Sezon 2013 był najgorszym w ponad 35-letniej historii tego zespołu. Tylko dwa razy Williams zdobył punkty: 10. miejsce Pastora Maldonado podczas Grand Prix Węgier i 8. miejsce Valtteriego Bottasa podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych. Z dorobkiem zaledwie pięciu punktów, Williams w klasyfikacji konstruktorów uplasował się na dziewiątej pozycji, co dla jednego z najbardziej utytułowanych i zasłużonych zespołów w historii Formuły 1 wynik ten był dużą porażką.

Mercedes (2014)[edytuj | edytuj kod]

Współpraca z francuskim producentem nie trwała długo – 30 maja 2013 zespół ogłosił, że dostawcą silników dla Williamsa począwszy od 2014 będzie Mercedes[70]. Tym samym Renault podziękowało Williamsowi za czas spędzony z zespołem zaznaczając, że w ciągu kilku dni potwierdzi kolejnego klienta, który będzie korzystał z ich silników[71]. Powodem zmiany dostawcy silników była cena proponowana przez Renault, która okazała się wyższa niż oferta za silniki niemieckiego producenta.

Oprócz zmiany silników zmieniono także skład - Pastor Maldonado odszedł z zespołu a nowym partnerem Valtteriego Bottasa został Felipe Massa, który wcześniej ogłosił, że nie będzie jeździł dla Ferrari w sezonie 2014[72].

Podczas przedsezonowych testów Williams był jedną z największych niespodzianek, gdzie zarówno Massa i Bottas pokazali się jako poważni kandydaci do walki z Mercedesem, który jest stawiany w roli faworyta[73].

6 marca 2014 zespół potwierdził umowę z Martini Racing i zmienił nazwę na Williams Martini Racing. Zmieniono również malowanie bolidów[74].

Williams Advanced Engineering[edytuj | edytuj kod]

Williams Advanced Engineering[edytuj | edytuj kod]

W 2008 Williams postanowił stworzyć Williams Advanced Engineering, która swoich korzeni sięga Formuły 1. Technologia ta jest wykorzystywana do różnych celów. Firma wykorzystuje swoją wiedzę w zakresie inżynierii w celu opracowania systemów, które będą mogły zostać wykorzystywane przez kilka lat.

Williams Hybrid Power[edytuj | edytuj kod]

Williams Hybrid Power został założony w 2008. Firma ta od razu zaczęła opracowywać własny system odzyskiwania energii przez koło zamachowe. Podczas gdy inne zespoły opracowywały swoją technologię odzyskiwania energii kinetycznej (KERS) Williams postanowił zastosować swój system energii w innych samochodach. Z powodu zmian technicznych w Formule 1 brytyjski zespół nie wykorzystał swojego systemu. Wykorzystał go za to w innych samochodach wyścigowych – m.in. w Audi R18, które wygrało 24-godzinny wyścig Le Mans w 2012 wykorzystując technolgię opracowaną przez Williams Hybrid Power. Technologia ta również została wprowadzona również w autobusach dzięki umowie zawartej z Go-Ahead Group, największą grupą transportową w Wielkiej Brytanii.

Inne serie wyścigowe i samochody[edytuj | edytuj kod]

Formuła E[edytuj | edytuj kod]

11 czerwca 2013 zespół poinformował, że dołączy do nowo powstałej Formuły E, pierwszej serii wyścigowej z użyciem wyłącznie energii elektrycznej, której brytyjski zespół jest zwolennikiem. Williams dołączy do serii jako dostawca akumulatorów do samochodów w tejże serii[75].

Formuła 2[edytuj | edytuj kod]

25 czerwca 2008 FIA podczas obrad WMSC podjęła zaskakującą decyzję o wskrzeszeniu Formuły 2[76]. Nie wiadomo było kto by zbudował samochody dla tej serii wyścigowej. 5 września 2008 były kierowca Jonathan Palmer zaprezentował ofertę dostawy bolidów a ta oferta była oparta na współpracy z Williamsem[77]. Ostatecznie Palmer wygrał przetarg a jego firma, MotoSport Vision zleciła Williamsowi zaprojektowanie samochodu[78].

Grupa B[edytuj | edytuj kod]

Samochód MG Metro 6R4 został opracowany przez Williamsa w 1984 na zlecenie Rovera. Samochód rajdowy był oparty na Austin Metro, który był pod nazwą MG Metro. Samochód posiadał silnik V6 i napęd na cztery koła oraz został dostosowany do przepisów obowiązujących w Grupie B. Zespół opracował model w ciągu pół roku.

BTCC[edytuj | edytuj kod]

Williams wszedł do serii BTCC w 1995 nawiązując współpracę z zespołem Renault Dealer Racing a jego kierowcami byli Alain Menu, kierowca Dealera z poprzedniego sezonu i Will Hoy, mistrz BTCC z 1991. Pierwsze zwycięstwo zostało zdobyte już w piątym wyścigu sezonu na torze Silverstone Circuit przez szwajcarskiego kierowcę. Pierwszy sezon dla zespołu zakończył się pomyślnie – w klasyfikacji kierowców Menu zdobył tytuł wicemistrzowski, Hoy był na czwartej pozycji.

Ten sam skład pozostał w sezonie 1996 – ponownie okazał się on dobry dla zespołu. Menu czterokrotnie zdobył pole position i czterokrotnie wygrał wyścig, trzykrotnie był drugi i czterokrotnie trzeci. To wystarczyło ponownie do zdobycia tytułu wicemistrza tracąc 92 punkty do mistrza, którym został Frank Biela. Hoy stał na podium trzykrotnie – był dwukrotnie drugi i raz trzeci. W klasyfikacji zajął dziewiąte miejsce. W klasyfikacji konstruktorów zespół zajął czwarte miejsce tracąc punkt do Volvo.

W sezonie 1997 nastąpiły zmiany – Menu pozostał w zespole, natomiast Will Hoy postanowił przenieść się do Ford Mondeo Racing. Jego miejsce zajął Jason Plato. Sezon ten był zdecydowanie najlepszym sezonem w historii zespołu – wygrał 15 z 24 wyścigów a Alain Menu sięgnął po tytuł mistrzowski z liczbą 281 punktów. Jason Plato był trzeci z 170 punktami a do tytułu wicemistrza, który zdobył Frank Biela stracił zaledwie jeden punkt. W klasyfikacji konstruktorów i zespołów Williams sięgnął po tytuł mistrzowski.

W sezonie 1998 zachowano skład z poprzedniego sezonu. Sezon był niewiele gorszy od poprzedniego sezonu – w całym sezonie zespół odniósł cztery zwycięstwa i w klasyfikacji kierowców Menu nie obronił tytułu zajmując czwarte miejsce, Plato był oczko niżej od szwajcarskiego kierowcy.

Rok 1999 był najtrudniejszym dla zespołu z powodu odejścia Menu do zespołu Team Mondeo. Partnerem Jasona Plato został Jean-Christophe Boullion. Sezon był dużo gorszy niż poprzednie a jedynym sukcesem było zwycięstwo Plato w drugim wyścigu drugiej rundy na torze Silverstone. Po sezonie 1999 Renault wycofało się z BTCC.

24h Le Mans[edytuj | edytuj kod]

Zanim BMW podjęło się współpracy w Formule 1 z zespołem Williams brytyjski zespół zbudował dla niemieckiego koncernu prototypy nazwane BMW V12 LM i BMW V12 LMR. Pierwszy prototyp został użyty przez niemieckiego producenta w 24-godzinnym wyścigu w 1998. BMW wystawiło dwa samochody dla zespołu BMW Motorsport, lecz żaden z nich nie ukończył wyścigu zajmując 41. i 42. miejsce zaliczając odpowiednio 60 i 43 okrążenia.

Drugi prototyp będący udoskonaloną wersją samochodu z poprzedniego roku został użyty w następnym roku. Tym razem samochód wygrał 24-godzinny wyścig a zwycięskimi kierowcami byli Pierluigi Martini, Yannick Dalmas i Joachim Winkelhock.

Renault Clio Williams[edytuj | edytuj kod]

Nazwisko Franka Williamsa oraz jego logo zostało użyte w Renault Clio które zostało nazwane Renault Clio Williams. Zespół jednak nie podjął się rozwijania tego samochodu.

Porsche 911 GT3R Hybrid[edytuj | edytuj kod]

11 lutego 2010 Williams ogłosił współpracę z Porsche. Współpraca z niemieckim producentem polegała na dostarczeniu energii kinetycznej opracowany przez zespół w modelu 911 GT3R Hybrid[79]. Samochód został zaprezentowany podczas Geneva Motor Show w 2010 a na torze zadebiutował podczas 4-godzinnego wyścigu na torze Nürburgring w kwietniu tego samego roku. Samochód prowadzony przez Joerga Bergmeistera i Wolfa Henzlera ukończył wyścig na trzeciej pozycji[80]. 28 maja 2011 samochód ten odniósł pierwsze zwycięstwo w tym samym miejscu gdzie odbył się jego debiut.

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Michał Roszczyn: Williams sprzedał część udziałów w zespole (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2009-11-20].
  2. Łukasz Godula: Wolff: Wartość prywatnych zespołów wzrośnie (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2009-11-20].
  3. Mariusz Karolak: Williams potwierdza wejście na giełdę papierów wartościowych (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-02-05].
  4. Grzegorz Filiks: Williams zadebiutował dziś na giełdzie papierów wartościowych (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-03-02].
  5. Marek Roczniak: Definitywny koniec procesu w sprawie śmierci Senny (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-05-27].
  6. 6,0 6,1 DAMON HILL NEWS PAGE (ang.). reocities.com. [dostęp 2012-06-26].
  7. DRIVERS: HEINZ-HARALD FRENTZEN (ang.). grandprix.com. [dostęp 2013-05-01].
  8. Williams goes red – Australians whine (ang.). grandprix.com. [dostęp 1998-01-12].
  9. Adam Karkuszewski: Artykuły > Życie po życiu – historia Alessandro Zanardiego (część 3) (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-08-23].
  10. The Williams FW21 (ang.). grandprix.com. [dostęp 1999-01-25].
  11. Marek Roczniak: Nowy wygląd bolidów zespołu Williams (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2002-07-04].
  12. Williams launch new car (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2003-01-31].
  13. Marek Roczniak: Silniki BMW będą napędzać bolidy Williams do końca sezonu 2009 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2003-06-27].
  14. Montoya moves to McLaren in 2005 (ang.). grandprix.com. [dostęp 2003-11-17].
  15. Marek Roczniak: Toyota potwierdza zatrudnienie Ralfa Schumachera na trzy sezony (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2004-07-07].
  16. WEBBER SIGNS TO BMW WILLIAMSF1 (ang.). castrol.com. [dostęp 2004-07-28].
  17. Marek Roczniak: Nick Heidfeld drugim kierowcą zespołu Williams w sezonie 2005 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-01-31].
  18. Marek Roczniak: Jenson Button podpisał kontrakt z zespołem Williams! (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2004-08-06].
  19. Marek Roczniak: Jenson Button pozostaje w zespole B.A.R na przyszły sezon (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2004-10-20].
  20. Marek Roczniak: Pizzonia dostał kolejną szansę (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-09-06].
  21. Marek Roczniak: Pizzonia ukarany grzywną, Heidfeld ranny w wypadku (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-09-12].
  22. Marek Roczniak: BMW wykupuje Saubera i tworzy własną stajnię fabryczną! (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-06-22].
  23. Marek Roczniak: HP kończy współpracę z zespołem Williams (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-09-14].
  24. Marek Roczniak: Williams przechodzi na Bridgestone, Red Bull zostaje z Michelin (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-09-10].
  25. Marek Roczniak: Head: Silniki Cosworth będą napędzały bolidy Williams w 2006 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-07-07].
  26. Marek Roczniak: Williams potwierdza silniki Cosworth na sezon 2006 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-08-15].
  27. Marek Roczniak: Nico Rosberg drugim kierowcą Williamsa w sezonie 2006 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-11-03].
  28. Marek Roczniak: Williams potwierdza zatrudnienie Wurza (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2006-01-02].
  29. Marek Roczniak: Williams potwierdza zatrudnienie Karthikeyana (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2006-01-27].
  30. Marek Roczniak: B.A.R potwierdza Buttona i Barrichello w sezonie 2006 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2005-09-21].
  31. Marek Roczniak: Williams potwierdza zawarcie umowy z Toyotą (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2006-07-27].
  32. Marek Roczniak: Wurz i Rosberg kierowcami Williamsa w sezonie 2007 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2006-08-02].
  33. Marek Roczniak: Coulthard i Webber kierowcami Red Bull w sezonie 2007 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2006-08-07].
  34. AT&T Title Sponsor for WilliamsF1 (ang.). f1network.net. [dostęp 2006-10-20].
  35. Marek Roczniak: Williams ogłosi wkrótce nowego sponsora tytularnego (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2006-10-19].
  36. VODAFONE WILL BE McLAREN MERCEDES TITLE SPONSOR (ang.). newsonf1.net. [dostęp 2006-12-14].
  37. Marek Roczniak: Williams przedstawił nowy bolid i nowego sponsora (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2007-02-02].
  38. Marek Roczniak: Wurz potwierdza natychmiastowe zakończenie kariery (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2007-10-08].
  39. Marek Roczniak: Nakajima zastąpi Wurza w Grand Prix Brazylii (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2007-10-09].
  40. Marek Roczniak: Nico Hulkenberg kierowcą testowym Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2007-12-13].
  41. Rosberg agrees new Williams deal (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2007-12-09].
  42. Williams celebrate with six liveries (ang.). autosport.com. [dostęp 2008-01-14].
  43. Philips i Eurosport łącza siły (pol.). media2.pl. [dostęp 2008-04-21].
  44. Michał Roszczyn: Williams oficjalnie ogłasza zakończenie współpracy z Toyotą (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2009-10-14].
  45. Michał Roszczyn: Williams z silnikami Coswortha w 2010 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2009-10-30].
  46. Marek Roczniak: Rosberg potwierdzony przez Mercedesa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2009-11-23].
  47. Marek Roczniak: Stefan GP ma za sobą pierwsze uruchomienie silnika w S-01 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2010-02-19].
  48. Marek Roczniak: Williams potwierdza Barrichello i Hulkenberga w 2010 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2009-11-02].
  49. Marek Roczniak: Valtteri Bottas oficjalnym kierowcą testowym Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2010-01-29].
  50. Grzegorz Filiks: Maldonado kierowcą wyścigowym Williamsa w sezonie 2011 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-12-01].
  51. Michał Roszczyn: Williams pozostanie z silnikami Coswortha w sezonie 2011 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2010-07-08].
  52. Łukasz Godula: Barrichello pozostaje w Williamsie na sezon 2011 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2010-11-15].
  53. Grzegorz Filiks: Michael i Tomlinson postanowili odejść z Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-03].
  54. Mateusz Szymkiewicz: Coughlan został nowym dyrektorem technicznym Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-10-28].
  55. Michał Respond: Williams i Renault znów razem począwszy od 2012 roku (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-07-04].
  56. Nataniel Piórkowski: Bruno Senna kierowcą Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-01-17].
  57. Nataniel Piórkowski: Williams stracił sponsora tytularnego (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-01-03].
  58. Nataniel Piórkowski: Williams potwierdza zakończenie współpracy z AT&T (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-01-04].
  59. Mateusz Szymkiewicz: Adam Parr opuszcza Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-03-26].
  60. Mateusz Szymkiewicz: Toto Wolff został nowym dyrektorem wykonawczym Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-07-24].
  61. Nataniel Piórkowski/Mateusz Szymkiewicz: Pożar w garażu Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-07-04].
  62. Łukasz Godula: Susie Wolff nowym kierowcą rozwojowym Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-04-11].
  63. Paweł Zając: Williams potwierdza Bottasa i Maldonado (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-11-28].
  64. Paweł Zając: Bruno Senna przesiada się do Aston Martina w WEC (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-02-05].
  65. Mateusz Szymkiewicz: Mark Gillan opuszcza Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-12-17].
  66. Paweł Zając: Toto Wolff nowym dyrektorem wykonawczym Mercedesa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-01-21].
  67. Paweł Zając: Claire Williams została zastępcą szefa ekipy Williams (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-03-27].
  68. Paweł Zając: Williams zatrudnił nowego dyrektora (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-05-29].
  69. Paweł Zając: Pat Symonds zostanie dyrektorem technicznym Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-07-16].
  70. Mateusz Szymkiewicz: Williams przechodzi na silniki Mercedesa od sezonu 2014 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-11-28].
  71. Mateusz Szymkiewicz: Renault potwierdzi kolejnego klienta w ciągu kilku najbliższych dni (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-05-30].
  72. Mateusz Szymkiewicz: Massa i Bottas kierowcami Williamsa w sezonie 2014 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-11-11].
  73. Łukasz Goduła: Williams zadowolony z niezawodności (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2014-03-04].
  74. Paweł Zając: Williams potwierdza umowę z Martini i pokazuje nowe malowanie (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2014-03-06].
  75. Grzegorz Filiks: Williams w Formule E (pol.). motorsport.v10.pl. [dostęp 2013-06-11].
  76. Marek Roczniak: Decyzje podjęte podczas dzisiejszych obrad WMSC (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2008-06-25].
  77. Mariusz Karolak: Palmer złożył FIA ofertę dostawy bolidów dla Formuły 2 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2008-09-05].
  78. Mariusz Karolak: Williams zaprojektuje samochód dla Formuły 2 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2008-09-16].
  79. Fagaldo: Porsche użyje rozwiązań hybrydowych Williamsa (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2010-02-11].
  80. Piotr Bogucki: Williams Hybrid Power gratuluje Porsche (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2010-04-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]