Willy De Clercq

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Willy De Clercq
Ministers Belgische Kabinet. Vice Eerste Minister W. De Clercq (PVV).jpg
Data i miejsce urodzenia 8 lipca 1927
Gandawa
Data i miejsce śmierci 28 października 2011
Gandawa
Komisarz europejski ds. stosunków zewnętrznych
Okres od 1985
do 1989
Poprzednik Wilhelm Haferkamp
Następca Frans Andriessen

Willy Clarisse Elvire Hector Viscount De Clercq (ur. 8 lipca 1927 w Gandawie, zm. 28 października 2011 tamże) – belgijski i flamandzki polityk, prawnik, wykładowca akademicki. Parlamentarzysta krajowy, wielokrotny minister i wicepremier, członek Komisji Europejskiej, poseł do Parlamentu Europejskiego.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Gandawie, kształcił się następnie w Stanach Zjednoczonych na Syracuse University. Rozpoczął praktykę adwokacką w rodzinnym mieście, a jednocześnie podjął pracę naukową. Został docentem na Uniwersytecie w Gandawie i na Wolnym Uniwersytecie Brukseli.

Po raz pierwszy funkcję publiczną objął w 1952, kiedy to został radnym Gandawy. Pomiędzy 1958 i 1985 sprawował mandat posła do Izby Reprezentantów, będąc wybieranym w każdych kolejnych wyborach krajowych. Działał przez wiele lat w Partii na rzecz Wolności i Postępu (stał na jej czele w latach 1972–1973), na bazie której w 1992 powołano ugrupowanie Flamandzkich Liberałów i Demokratów.

Wielokrotnie obejmował stanowiska w rządzie federalnym. Był wiceministrem ds. budżetu (1960–1961), wicepremierem i ministrem budżetu (1966–1968), wicepremierem i ministrem finansów (1973–1974), ministrem finansów (1974–1977), wicepremierem, ministrem finansów i ministrem handlu zagranicznego (1981–1985). W 1985 powołany w skład Komisji Europejskiej kierowanej przez Jacques’a Delorsa, przez cztery lata był komisarzem europejskim ds. stosunków zewnętrznych i europejskiej polityki sąsiedztwa.

W 1979, w pierwszych powszechnych wyborach, został wybrany do Parlamentu Europejskiego, zrezygnował po dwóch latach w związku z ponownym wejściem w skład rządu. Do Europarlamentu powrócił w 1989, w 1994 i 1999 uzyskiwał reelekcję, zasiadając w PE przez trzy pełne kadencje (do 2004). Był członkiem grupy liberalnej (i jej wiceprzewodniczącym w okresie 1989–1992), przez dziesięć lat kierował komisjami Parlamentu Europejskiego.

W 2003 znalazł się wśród założycieli pozarządowej organizacji Medbridge, zajmującej się upowszechnianiem dialogu między Europą i Bliskim Wschodem[1].

Przypisy

  1. Qui sommes-nous? (fr.). medbridge.org. [dostęp 31 października 2010].

Bibliografia[edytuj]