Wincenty Drabik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wincenty Drabik
Ilustracja
Fotografia z 1929
Data i miejsce urodzenia

13 listopada 1881
Jaworzno

Data i miejsce śmierci

1 lipca 1933
Warszawa

Alma Mater

Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie

Dziedzina sztuki

malarstwo
scenografia

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Krajobraz górski ok. 1905
Wincenty Drabik, projekt kostiumu kapłana do sztuki „Król Agis” J. Słowackiego
Grób Wincentego Drabika na cmentarzu Powązkowskim

Wincenty Drabik (ur. 13 listopada 1881 w Jaworznie, zm. 1 lipca 1933 w Warszawie) – polski malarz, scenograf; autor 307 dekoracji teatralnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Franciszka, górnika, i Katarzyny z Kozakiewiczów[1]. Od 1896 uczył się malarstwa w Szkole Przemysłowej w Krakowie. Następnie studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (przemianowanej w 1900 r. na Akademię) u Józefa Mehoffera i Stanisława Wyspiańskiego, który wywarł na niego najsilniejszy wpływ. W 1901 malował dekoracje oraz występował dorywczo pod ps. Kibard w Teatrze Ludowym w Krakowie. W 1903 przeniósł się do Wiednia, gdzie w Kunstgewerbeschule uczył się techniki malarstwa scenicznego.

W 1905 rozpoczął pracę w Teatrze Miejskim we Lwowie. W 1909 przeniósł się do Warszawy, gdzie w 1911 wykonał pierwsze samodzielne prace dla Teatru Artystycznego. W 1913 został zaangażowany do Teatru Polskiego, prowadzonego przez Arnolda Szyfmana. Dla tej sceny przygotował ponad 70 inscenizacji, m.in.: „Juliusza Cezara” (1914), i „Koriolana” (1919) Szekspira, „Wyzwolenie” Wyspiańskiego (1918), „Nie-Boską komedię” Krasińskiego (1920), i „Mieszczanina szlachcicem” Moliera (1920). Od 1919 współpracował też z Teatrem Wielkim w Warszawie, opracowując scenografię do „Pana Twardowskiego” Różyckiego (1921), „Don Juana” Zorilli (1924), „Turandot” Pucciniego (1932). Zaprojektował łącznie 307 scenografii teatralnych. Projektował też scenografie do filmów.

Początkowo scenografie Drabika były realizowane w stylu impresjonistycznym i odznaczały się malarską i kolorystyczną żywiołowością. Później artysta tworzył przede wszystkim w stylu ekspresjonistycznym. Drabik rozwijał, zapoczątkowane przez swojego mistrza – Wyspiańskiego, tendencje folklorystyczne w polskiej scenografii, czerpiąc z folkloru krakowskiego i podhalańskiego oraz liturgii kościelnej. Jego pełne ekspresji scenografie, w których jako środka wyrazu używał gry świateł dominowały przedstawienia i zyskały określenie Drabikowsich dekoracji.

Twórca zajmował się także pracą pedagogiczną. W latach 1917–1918 wykładał w Szkole Sztuk Pięknych w Kijowie, a od 1918 aż do śmierci uczył w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych.

Zmarł nagle wskutek nieudanej operacji stomatologicznej. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 196-5-30)[2].

Był mężem Michaliny z Lan­gów, ojcem Eugenii[1] i Jerzego[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Wincenty Drabik, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby). [online] [dostęp 2022-05-08].
  2. Cmentarz Stare Powązki: WINCENTY DRABIK, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2018-05-03].
  3. Zbiory NAC on-line, audiovis.nac.gov.pl [dostęp 2022-05-08].
  4. M.P. z 1929 r. nr 276, poz. 638 „za zasługi na polu sztuki”.
  5. M.P. z 1933 r. nr 199, poz. 229 „za zasługi na polu artystycznem, wychowawczem i społecznem”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]