Wincenty Kraśko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wincenty Kraśko
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1916
Kotowicze
Data i miejsce śmierci 10 sierpnia 1976
Koszalin
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 13 lutego 1971
do 28 marca 1972
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi

Wincenty Kraśko (ur. 1 czerwca 1916 w Kotowiczach na Wileńszczyźnie, zm. 10 sierpnia 1976 w Koszalinie[a]) – polski działacz komunistyczny, prawnik, dziennikarz.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie (1938). W Wilejce od 1 sierpnia 1940 do 22 czerwca 1941 członek Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom i Związku Zawodowego Pracowników Sądowych[1]. Od 1 sierpnia 1945 do 1 stycznia 1951 działał jako członek zarządu w Zrzeszeniu Prawników Demokratów w Gdyni[1]. Od 1 stycznia 1946 do 1950 członek zarządu Związku Zawodowego Dziennikarzy RP[1]. Od sierpnia 1948 członek Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej w Gdyni, a od 1 lutego 1950 członek zarządu wojewódzkiego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Bułgarskiej w Gdańsku[1]. W 1969 był członkiem Komisji Nagród Ministerstwa Kultury i Sztuki[2].

Od połowy czerwca 1948 kandydat na członka Polskiej Partii Robotniczej[1], następnie od połowy grudnia 1948 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (od początku zasiadał w egzekutywie POP w Gdyni)[1], zajmował wiele funkcji w kierownictwie lokalnym i centralnym partii: członek egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Kielcach (1951–1954), następnie sekretarz ds. propagandy (od października 1954 do 1 listopada 1956). W tym okresie zaliczany do „puławian” podczas walki o władzę w kierownictwie PZPR[3]. I sekretarz (od 3 listopada 1956 do 20 lutego 1960) KW w Poznaniu, członek Komitetu Centralnego (od 1959 do śmierci), kierownik Wydziału Kultury KC (od 5 stycznia 1960 do 13 lutego 1971), sekretarz KC (od 15 lutego 1974 do śmierci)[1]. Członek egzekutywy KW PZPR w Poznaniu, współpracownik KM i KW PZPR w Gdańsku jako prelegent, wykładowca i konsultant Wojewódzkiego Ośrodka Szkolenia Partyjnego[1]. Ukończył trzyletnie Studium Zaoczne Szkoły Partyjnej przy KC PZPR[1].

Wiceprzewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Obrońców Pokoju, od lipca 1972 do sierpnia 1976 prezes Rady Naczelnej Towarzystwa Łączności z Polonią Zagraniczną „Polonia”, od 1974 członek Światowej Rady Pokoju, od 1974 członek Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBoWiD)[1].

W latach 1945–1954 pracował w redakcji „Dziennika Bałtyckiego”, następnie kierował pismami partyjnymi: od 1 stycznia 1951 do 1 kwietnia 1976 był redaktorem naczelnym „Kuriera Szczecińskiego”, od 1 września 1952 do marca 1954 redaktorem naczelnym „Słowa Ludu” (Kielce), od marca 1954 do sierpnia 1954 redaktorem naczelnym „Gazety Poznańskiej[1]. W okresie od 16 kwietnia 1951 do 30 września 1952[b] pełnił funkcję redaktora naczelnego pierwszego powojennego dziennika w Poznaniu „Głosu Wielkopolskiego[1].

Od stycznia 1957 do sierpnia 1976 był posłem na Sejm PRL[1] II, III, IV, V, VI i VII kadencji, w kadencji VI (od 1972 do marca 1976) przewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych.

Od 13 lutego 1971 do 28 marca 1972 wicepremier[1] w piątym rządzie Józefa Cyrankiewicza. Od 28 marca 1972 do 9 sierpnia 1976 członek Rady Państwa[1]. W marcu 1976 wybrany do Rady Państwa na kolejną kadencję, zmarł po kilku miesiącach.

Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[4].

Odznaczenia[edytuj]

Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1976), Orderem Sztandaru Pracy I (1964) i II (1959) klasy oraz Złotym Krzyżem Zasługi (1952).

Życie prywatne[edytuj]

Syn Piotra (robotnika rolnego) i Aleksandry[1]. Miał syna Tadeusza. Jego wnukiem jest reporter i dziennikarz telewizyjny Piotr Kraśko.

Uwagi

  1. Instytut Pamięci Narodowej podaje datę śmierci 9 sierpnia 1976.
  2. Instytut Pamięci Narodowej podaje ramy czasowe od 1 kwietnia 1951 do 1 września 1952.

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p Informacje w BIP IPN. [dostęp 17 października 2016].
  2. Dziennik Polski”, r. XXV, nr 169 (7905), s. 3.
  3. Październik i „Mała stabilizacja”. W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944–1989. Warszawa: POW „BGW”, 1992, s. 61–62. ISBN 8370662080.
  4. Juliusz Jerzy Malczewski (red.): Cmentarz Komunalny Powązki dawny Wojskowy w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1989, s. 58. ISBN 83-217-2641-0.

Bibliografia[edytuj]

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 377–378. ISBN 83-01-02722-3.