Wincenty Kućma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wincenty Kućma (ur. 25 maja 1935 w Zbelutce) – polski rzeźbiarz, medalier, rysownik, projektant wnętrz, profesor zwyczajny Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1962 roku (pracownia prof. W. Ślędzińskiej).

W swojej twórczości zajmuje się rzeźbą monumentalna, małymi formami rzeźbiarskimi, medalierstwem, rysunkiem, projektowaniem wnętrz sakralnych oraz urbanistyką. Swoje prace wystawiał na 20 wystawach indywidualnych, 75 wystawach zbiorowych w kraju, 53 wystawach za granicą.

Wiele jego dzieł znajduje się w muzeach i kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą. Był uczestnikiem wielu konkursów rzeźbiarsko – architektonicznych. Zdobył około 50 nagród i wyróżnień, w tym Nagroda Miasta Krakowa, nagroda l stopnia Ministra Kultury i Sztuki, I nagroda „Rzeźba roku”: 67, 73, 77 II nagroda Biennale w Barcelonie, nagroda II st. Ministerstwa Obrony Narodowej, nagroda II st. Ministerstwa Budownictwa.

Laureat nagrody l st. Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za wybitne osiągnięcia w pracy twórczej i dydaktycznej z zespołem Katedry Sztuk Wizualnych na Wydziale Form Przemysłowych ASP w Krakowie (1999)

Jego dzieła o tematyce sakralnej znajdują się m.in. w Krakowie, Warszawie, Tarnowie, Krościenku, Iwoniczu Zdroju, Toruniu, Irkucku, Sachalinie, Sandomierzu, Pasierbcu, Zawierciu i wielu innych miejscowościach na terenie Polski.

Wybrane realizacje monumentalne[edytuj | edytuj kod]

Wybrane realizacje rzeźbiarskie[edytuj | edytuj kod]

  • Serce Macedonii (Macedonia)
  • fryz architektoniczny „ Kompozycja pozioma” i fontanna w Genewie
  • Fontanna na Rynku w Legnicy
  • Flecistka oraz Macierzyństwo w Końskich
  • Łuny dymów krematoryjnych oraz Epitafium w Oświęcimiu.

Ważniejsze odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uroczystość wręczenia nagrody Per Artem Ad Deum 2015 – od lewej: Wincenty Kućma, Volker Resing (wydawnictwo Herder), Krzysztof Penderecki

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]