Wincenty Lekki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wincenty Lekki
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 5 kwietnia 1890
Osijek
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby do 1930 i 1939-1940
Siły zbrojne cesarska i królewska Armii
Wojsko Polskie
Jednostki 16 Pomorska Dywizja Piechoty
15 Pułk Piechoty „Wilków”
23 Pułk Piechoty
Stanowiska szef sztabu dywizji
dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Wincenty Lekki (ur. 5 kwietnia 1890 w Osijeku, zm. 1940 w Charkowie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Wincenty Lekki urodził się 5 kwietnia 1890 roku w Osijeku, położonym obecnie w gminie Ilidža, na terytorium Federacji Bośni i Hercegowiny, w rodzinie Wincentego i Leokadii z Zajączkowskich. Był zawodowym oficerem cesarskiej i królewskiej Armii.

W 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu porucznika i przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego „Kraków” w Krakowie. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 kwietnia 1920 roku, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Oddziale V Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego[1]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Najwyższej Wojskowej Komisji Opiniującej, a jego oddziałem macierzystym był Oddział V Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych[2].

W 1921 roku został powołany do Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie, w charakterze słuchacza I Kursu Doszkolenia. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 288. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był 20 Pułk Piechoty w Krakowie[3]. 16 września 1922 roku Minister Spraw Wojskowych, generał dywizji Kazimierz Sosnkowski na wniosek dowódcy Wyższej Szkoły Wojennej przyznał mu pełne kwalifikacje do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego i przydzielił do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie na stanowisko szefa Oddziału IV Sztabu[4]. Pełniąc służbę sztabową pozostawał oficerem nadetatowym 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie[5]. Z dniem 15 października 1923 roku został przeniesiony z DOK V do Inspektoratu Armii Nr 1 w Wilnie[6]. Z dniem 15 października 1924 roku został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu do Dowództwa 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty w Grudziądzu na stanowisko szefa sztabu[7][8]. 1 grudnia 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 76. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 3 listopada 1926 roku został przeniesiony do 15 Pułku Piechoty „Wilków” w Dęblinie celem odbycia praktyki liniowej na stanowisku dowódcy II batalionu[9].

5 maja 1927 roku został przeniesiony do 23 Pułku Piechoty we Włodzimierzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W 1928 roku w Oddziale IV Sztabu Generalnego w Warszawie[10]. 6 lipca 1929 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[11]. Z dniem 28 lutego 1930 roku został przeniesiony w stan spoczynku[12]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przydzielony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I”[13].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[14]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 21 lipca 1921 roku, s. 671.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 8, 733.
  3. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 25.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 33 z 16 września 1922 roku, s. 720.
  5. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 93, 284, 402.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 584.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 110 z 15 października 1924 roku, s. 612.
  8. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 72, 260, 344.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 54 z 23 grudnia 1926 roku, s. 446, unieważniono przeniesienie z Dowództwa 16 DP do 37 Pułku Piechoty w Łęczycy na stanowisko dowódcy II batalionu ogłoszone w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 48 z 3 listopada 1926 roku, s. 391.
  10. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 117, 165.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 186.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 11.
  13. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 325, 845.
  14. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  15. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 34.

Bibliografia[edytuj]