Wincenty Odyniec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wincenty Odyniec (ur. 8 marca 1865 w Litwinkowie, w ówczesnej guberni mińskiej, zm. 1 czerwca 1952 w Milanówku [1]) - generał major piechoty Armii Imperium Rosyjskiego, generał dywizji Wojska Polskiego.

Był synem Jana, ziemianina, i Dominiki ze Stefanowiczów. W 1883 wstąpił na ochotnika do Armii Imperium Rosyjskiego. W 1888 ukończył Oficerska Szkołę Piechoty w Wilnie, oficer zawodowy rosyjskiej piechoty. Służył w Zamościu. Jako dowódca kompanii walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905.

W I wojnie światowej dowódca od batalionu i 417 Ługańskiego Pułku Piechoty 105 Dywizji Piechoty. W 1915 awansował na pułkownika ze starszeństwem z 28 listopada 1913, a 30 kwietnia 1917 na generała majora ze starszeństwem z 28 listopada 1915. Potem oficer sztabu Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Od 1917 do czerwca 1918 dowódca Brygady Piechoty 1 Dywizji Strzelców Polskich w składzie I Korpusu Polskiego w Rosji i czasowo pełniący obowiązki dowódcy tej dywizji.

W grudniu 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego i 20 tegoż miesiąca wyznaczony na stanowisko stałego pomocnika dowódcy Dywizji Litewsko Białoruskiej [2]. Do kwietnia 1919 w III Departamencie MSWojsk., po czym zastępca dowódcy 1 Dywizji Litewsko Białoruskiej. Kwiecień - czerwiec 1919 dowódca Okręgu Etapowego Białystok i Wołkowysk. Czerwiec 1919 - maj 1920 dowódca 3 Dywizji Strzelców Wielkopolskich i dowódca Frontu Południowego w Wielkopolsce. Na froncie bolszewickim dowódca 17 Dywizji Piechoty Wielkopolskiej. W marcu 1920 ukończył VIII kurs w Centrum Studiów Artyleryjskich w Warszawie. Odwołany z dowództwa wskutek niepowodzeń pozostał od maja 1920 w dyspozycji Oddziału V Naczelnego Dowódcy, potem w dyspozycji Centralnej Stacji Zbiorczej Dowództwa okręgu Generalnego Warszawa. W 1921 przewodniczący Komisji Rehabilitacyjnej dla Oficerów Sztabowych. Z dniem 1 listopada 1921 przeniesiony został w stan spoczynku. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie generałów. Osiadł w Milanówku, gdzie zmarł. Manifestował "antysanacyjność". Napisał wspomnienia wojenne.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny (...) s. 234 podał, że generał Odyniec zmarł 21 czerwca 1952 w Sulejówku i pochowany został na tamtejszym cmentarzu.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 1 z 04.01.1919 r.

Bibliografia[edytuj]

  • T. Kryska Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, wyd.: Editions Spotkania. Warszawa 1991.
  • H.P. Kosk, Generalicja polska. t. 2. wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks". Pruszków 2001.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6