Wincenty Teofil Popiel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wincenty Teofil Popiel
Ilustracja
Herb Wincenty Teofil Popiel
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1825
Czaple Wielkie
Data i miejsce śmierci 7 grudnia 1912
Warszawa
Arcybiskup metropolita warszawski
Okres sprawowania 1883–1912
Biskup diecezjalny kujawsko-kaliski
Okres sprawowania 1876–1883
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 5 sierpnia 1849
Nominacja biskupia 16 marca 1863
Sakra biskupia 6 grudnia 1863
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 grudnia 1863
Konsekrator Henryk Ludwik Plater
Współkonsekratorzy Jan Teraszkiewicz
Tadeusz Łubieński

Wincenty Teofil Popiel-Chościak (ur. 21 lipca 1825 w Czaplach Wielkich, zm. 7 grudnia 1912 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny płocki w latach 1863–1875, biskup diecezjalny kujawsko-kaliski w latach 1876–1883, arcybiskup metropolita warszawski w latach 1883–1912.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wincenty Popiel z oznakami godności biskupiej: infułą i pastorałem, koniec XIX wieku
Grób Wincentego Popiela w krypcie arcybiskupów warszawskich w archikatedrze św. Jana w Warszawie

Był synem Konstantego i Zofii z hr. Badenich. Ukończył kursy prawnicze w Warszawie, po których pracował w sądownictwie. Po śmierci ojca wrócił na wieś i tam podjął decyzję o wstąpieniu do kieleckiego seminarium, które ukończył w 1849. Święcenia kapłańskie otrzymał 5 sierpnia 1849[1]. Studiował w Lowanium, gdzie otrzymał tytuł doktora teologii, i w Rzymie. Po powrocie do Kielc został profesorem seminarium i pełnił funkcję wiceregensa[2].

16 marca 1863[1] papież Pius IX mianował go biskupem diecezjalnym diecezji płockiej. Sakrę biskupią przyjął 6 grudnia 1863 z rąk Henryka Ludwika Platera[3]. W 1868 został zesłany do Nowogrodu Wielkiego. Dopiero układy między stolicą Apostolską a rządem rosyjskim położyły kres banicji. Bullą papieską z 5 lipca 1875[4] mianowany został biskupem diecezjalnym diecezji kujawsko-kaliskiej, a 15 marca 1883[5] arcybiskupem metropolitą warszawskim.

Zmarł w nocy 7/8 grudnia 1912 w Warszawie[6]. Został pochowany w krypcie arcybiskupów warszawskich w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VIII, Patavium 1978, s. 460. (łac.)
  2. Ś. p. X. Wincenty Popiel. „Czas”. Nr 568, r. 65, s. 1, 1912-12-09. [dostęp 2017-08-16]. 
  3. K.R. Prokop, Sukcesja święceń biskupich pasterzy kościoła warszawskiego (1798–2007), „Prawo Kanoniczne”, t. 53, Warszawa 2010, s. 354.
  4. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VIII, Patavium 1978, s. 594. (łac.)
  5. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VIII, Patavium 1978, s. 583. (łac.)
  6. Kronika. Z kroniki żałobnej. „Głos Rzeszowski”, s. 6, Nr 51 z 15 grudnia 1912. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]