Windmill Islands

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Windmill Islands
Oaza Grearsona
Ilustracja
Stacja polarna Casey na półwyspie Bailey
Terytorium

 Antarktyda

Powierzchnia

75 km²[1]

Położenie na mapie Antarktyki
Mapa konturowa Antarktyki, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Windmill Islands”
Ziemia66°15′S 110°33′E/-66,250000 110,550000

Windmill Islands, Oaza Grearsonaoaza antarktyczna na Wybrzeżu Budda na Ziemi Wilkesa na Antarktydzie.

Warunki naturalne[edytuj | edytuj kod]

Jest to skalisty obszar, częściowo wolny od pokrywy lodowej, obejmujący 75 km², z czego 40 km² przypada na cztery największe półwyspy. Trwała pokrywa lodowa obejmuje od 48 do 84% powierzchni półwyspów, na wyspach jest mniej rozległa. Nieliczne jeziora na wyspach rozmarzają w sezonie letnim[1].

Wyspy dzielą się na trzy grupy: te położone w pobliżu półwyspów Clark, Bailey i Mitchell są niskie, a ich wysokość rośnie w kierunku południowym. Oddalone od brzegu wyspy Donovan i Frazier mają wysokie klify. Wyspy pomiędzy półwyspem Mitchell i lodowcem Vanderford są strome, mają nierówną powierzchnię i wysokie klify wznoszące się z głębokich wód południowej części zatoki; niektóre sięgają 100 m n.p.m. Półwyspy składają się z niskich, zaokrąglonych wzgórz, podzielonych przez doliny wypełnione śniegiem i osadami morenowymi[2].

Amerykanie nadali temu obszarowi nazwę Windmill Islands, jako że w antarktycznym lecie 1947-48 działał tu personel Operacji Windmill, stanowiącej część większej Operacji Highjump. Popularna, choć nieoficjalna nazwa tej operacji („Wiatrak”) nawiązywała do śmigłowców używanych przez żołnierzy[3].

Historia badań[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze mapy tego obszaru sporządzono w ramach Operacji Highjump w lecie 1946-47[3]. Od 1957 do 1969 roku na półwyspie Clark funkcjonowała amerykańska, a później australijska stacja polarna Wilkes. W 1969 roku Australijczycy przenieśli działalność do stacji Casey na sąsiednim półwyspie Bailey[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Damian B. Gore. Blanketing snow and ice; constraints on radiocarbon dating deglaciation in East Antarctic oases. „Antarctic Science”. 9 (3), s. 336–346, 1997. DOI: 10.1017/S0954102097000412. 
  2. a b Windmill Islands. Australian Antarctic Division, 2002-07-04. [dostęp 2018-01-15].
  3. a b USGS Geographic Names Information System - Windmill Islands