Wirus paragrypy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wirus paragrypy (wirus grypy rzekomej) – wirus zawierający jednoniciowy RNA o wielkości 150–250 nm, należący do rodziny Paramyxoviridae i rodzaju Paramyxovirus. Posiada otoczkę, której glikoproteiny mają aktywność neuraminidazy i hemaglutyniny. Istnieją 4 serotypy wirusa, oznaczane 1, 2, 3, 4. Typy 1 i 2 są przyczyną jesiennych infekcji nasilającym się co drugi rok (pod koniec XX w. były to lata nieparzyste), natomiast typ 3 odpowiada za coroczne epidemie wiosenne. Typ 4 rzadko jest stwierdzany jako czynnik etiologiczny zakażeń. Wirusy paragrypy odpowiadają za 5–20% infekcji dróg oddechowych u dzieci i poniżej 5% u dorosłych.

Objawy chorobowe[edytuj]

Wirus paragrypy jest jedną z najczęstszych przyczyn infekcji dróg oddechowych u małych dzieci (ustępuje pierwszeństwa tylko wirusowi RSV). Okres wylęgania choroby wynosi 3–6 dni.

Choroby wywoływane przez wirusa paragrypy:

  • Typ 1: ostre zapalenie krtani, tchawicy i oskrzeli (laryngotracheobronchitis, krup) u dzieci.
  • Typ 2: podobnie jak typ 1, lecz o łagodniejszym przebiegu.
  • Typ 3: zapalenia płuc u niemowląt.
  • Typ 4: infekcje o łagodnym przebiegu, jednakże w odróżnieniu od powyższych, jest jedynym typem wirusa, który może wywołać objawy chorobowe w pierwszym miesiącu życia dziecka, pomimo istnienia matczynych przeciwciał.

Choroba rozpoczyna się wysoką gorączką. Następnie dołączają się objawy takie jak ból gardła, chrypka, kaszel – początkowo suchy, szczekający, który może doprowadzić do stridoru. Objawy ustępują po 1–3 dniach, jednak w niektórych przypadkach ulegają nasileniu, doprowadzając do pojawienia się duszności.

U osób dorosłych przebiega jako przeziębienie i chrypka.

Leczenie[edytuj]

Stosuje się leczenie objawowe. W przypadku powikłań konieczne jest stosowanie antybiotyków. W przypadku pojawienia się duszności konieczne mogą się okazać leki rozszerzające oskrzela i glikokortykosteroidy. Nieznany jest specyficzny lek przeciwwirusowy, lecz zaobserwowano poprawę po zastosowaniu rybawiryny.

Dotychczas nie opracowano szczepionki przeciwko wirusowi grypy rzekomej.

Bibliografia[edytuj]

  • Interna Harrisona. Anthony S. Fauci i inni (red.). Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2000–2002, s. ?. ISBN 83-88063-41-3.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.