Wiskacza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy rodzaju gryzoni: Lagidium. Zobacz też: wiskaczan wielki (gatunek oznaczany w przeszłości zwyczajową nazwą: wiskacza).
Wiskacza
Lagidium[1]
Meyen, 1833[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – wiskacza górska (L. viscacia)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd jeżozwierzowce
Infrarząd jeżozwierzokształtne
Nadrodzina Chinchilloidea
Rodzina szynszylowate
Podrodzina Chinchillinae
Rodzaj wiskacza
Typ nomenklatoryczny

Lagidium peruanum Meyen, 1833 (= Lepus viscacia Molina, 1782)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Wiskacza[5] (Lagidium) – rodzaj ssaka z podrodziny Chinchillinae w rodzinie szynszylowatych (Chinchillidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Południowej (Ekwador, Peru, Boliwia, Chile i Argentyna)[6][7][8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 295–475 mm, długość ogona 215–400 mm, długość ucha 60–82 mm, długość tylnej stopy 82–113 mm; masa ciała 0,75–2,1 kg[7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Viscaccia: hiszp. vizcacha „wiskacza”, od keczua wisk’acha „wiskacza”[9].
  • Lagidium: gr. λαγιδιον lagidion „zajączek”, zdrobnienie od λαγως lagōs „zając”[10].
  • Lagotis: gr. λαγως lagōs „zając”; -ωτις ōtis „-uchy”, od ους ous, ωτος ōtos „ucho”[11]. Gatunek typowy: Lagotis cuvieri Bennett, 1833 (= Lepus viscacia Molina, 1782).

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniany takson L. peruanum nie jest akceptowany przez część ujęć systematycznych[7][6][12][13]. Do rodzaju należą następujące gatunki[6][5]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lagidium, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. F. Meyen. Beiträge zur zoologie, gesammelt auf einer reise um die erde. „Nova acta physico-medica Academiae Caesareae Leopoldino-Carolinae Naturae Curiosum”. 16 (2), s. 576, 1833 (niem.). 
  3. L. Oken: Lehrbuch der Naturgeschichte. T. 3. Cz. 2. Jena: August Schmid, 1816, s. 835. (niem.)
  4. E.T. Bennett. On the Family of Chinchillidae, and on a New Genus referrible to it. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1, s. 58, 1833 (ang.). 
  5. a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 288. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  6. a b c C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 556. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  7. a b c A. Spotorno & P. Valladares: Family Chinchillidae (Viscachas and Chinchillas). W: D.E. Wilson, T.E. Lacher, Jr & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 6: Lagomorphs and Rodents I. Barcelona: Lynx Edicions, 2016, s. 479–481. ISBN 978-84-941892-3-4. (ang.)
  8. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Lagidium. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2019-11-02].
  9. Palmer 1904 ↓, s. 707.
  10. Palmer 1904 ↓, s. 360.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 362.
  12. N. Bernal, Lagidium viscacia, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020 [online], wersja 2020-3 [dostęp 2020-12-18] (ang.).
  13. Mammal Diversity Database (Version 1.2) (ang.). ASM Mammal Diversity Database. [dostęp 2020-12-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904 (ang.).