Witold Dąbrowski (poeta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: inne osoby nazywające się Witold Dąbrowski.

Witold Dąbrowski, właściwie Witold Sokół-Dąbrowski herbu Jastrzębiec (ur. 28 września 1933 w Pruszkowie, zm. 10 maja 1978 w Warszawie) – polski poeta, tłumacz literatury rosyjskiej, publicysta.

Witold Dąbrowski studiował polonistykę i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Studia skończył w 1955. Wraz z paroma kolegami założył Studencki Teatr Satyryków, który współprowadził do 1958.

Pierwsze wiersze wydrukował mając lat 17. Pierwszy tomik wierszy Rocznik 33 wydał w 1957. Następne zbiory to Koncert Hebanowy (1966), Ognicha (1971) i Arrasowanie (1976), za które otrzymał nagrodę PEN Clubu. Piąty tomik Portret trumienny został wydany po śmierci poety.

Współautor (z Andrzejem Mandalianem i Wiktorem Woroszylskim) Antologii nowoczesnej poezji rosyjskiej 1880-1967 (1971) oraz antologii Symboliści i akmeiści rosyjscy (1971)

Współpracował z „Po Prostu” i „Sztandarem Młodych”. Na początku lat sześćdziesiątych objął redakcję pisma literackiego „Współczesność”.

Jako tłumacz przekładał przede wszystkim poezję rosyjską, ale również prozę. Tłumaczył Sołżenicyna (Jeden dzień Iwana Denisowicza), Bułhakowa (Mistrz i Małgorzata, Biała gwardia, Psie serce) i Okudżawę. Przy tłumaczeniach często współpracował z Ireną Lewandowską.

Przydomek „Sokół” pochodził od dziadka, inżyniera Aleksandra Dąbrowskiego, bojowca PPS, więźnia Pawiaka w latach 1905-1906. Skazanego następnie na katorgę i zesłanie. Ojciec – także Aleksander, oraz stryj Paweł działali w AK, więźniowie Pawiaka w latach 1942-1943.

Jako działacz opozycji był w 1976 sygnatariuszem Memoriału 101 – protestu ludzi nauki i kultury przeciw projektowanym zmianom w Konstytucji PRL. W konsekwencji otrzymał całkowity zakaz publikacji (wydawnictwa, czasopisma, radio, telewizja, teatry).

Od 5 lutego 1976 był rozpracowywany przez Wydział III KSMO w Warszawie (sprawa operacyjnego rozpracowania, nr teczki O/Wa WK-8224/11).

Na początku maja 1978 roku na walnym zebraniu oddziału warszawskiego ZLP potępił z mównicy partię za prześladowanie pisarzy. Tydzień później, w nocy 9 na 10 maja zmarł na zawał serca.

Tomiki poezji[edytuj]

  • Rocznik 33 (1957)
  • Koncert hebanowy (1966)
  • Ognicha (1971)
  • Arrasowanie (1976)
  • Portret trumienny (1982)
  • Poezje wybrane (1983)

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Lesław Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995. ISBN 83-01-11593-9.

Linki zewnętrzne[edytuj]