Witold Dąbrowski (poeta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Dąbrowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

28 września 1933
Pruszków

Data i miejsce śmierci

10 maja 1978
Warszawa

Zawód, zajęcie

poeta, tłumacz literatury rosyjskiej, publicysta

Witold Dąbrowski, właściwie Witold Sokół-Dąbrowski herbu Jastrzębiec (ur. 28 września 1933 w Pruszkowie, zm. 10 maja 1978 w Warszawie) – polski poeta, tłumacz literatury rosyjskiej, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Aleksandra i Michaliny z domu Rutkowskiej. Przydomek „Sokół” pochodził od dziadka, inżyniera Aleksandra Dąbrowskiego, bojowca PPS, więźnia Pawiaka w latach 1905–1906, skazanego następnie na katorgę i zesłanie, żonatego z Antoniną Korczak-Struś[1][2]. Ojciec Witolda, Aleksander, oraz stryj Paweł działali w AK, byli więźniami Pawiaka w latach 1942–1943.

Maturę zdawał w Kwidzynie, gdzie rodzina zamieszkała po wojnie[2]. Studiował polonistykę i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Studia ukończył w 1955. Wraz z kilkoma kolegami założył w 1954 Studencki Teatr Satyryków, który współprowadził do 1958. W tym czasie był związany z Agnieszką Osiecką, która swoją z nim relację określiła jako "tę jedyną w swoim życiu walkę o szczęście”[3]. Współpracował z „Po prostu” i „Sztandarem Młodych”. W latach 1960-1961 był redaktorem naczelnym pisma literackiego „Współczesność”.

Debiutował w tygodniku Nowa Kultura w 1951 wierszem "Rocznik 1950". Pierwszy tomik wierszy Rocznik 33 wydał w 1957. Następne to Koncert Hebanowy (1966), Ognicha (1971) i Arrasowanie (1976), za które otrzymał nagrodę PEN Clubu. Piąty tomik Portret trumienny został wydany już po śmierci poety w 1982, zbiorcze zaś wydanie poezji Krajobraz z chmurą ukazało się w 2012. Określany jako poeta neoromantyczny.

Uznany tłumacz poezji i prozy rosyjskiej. Był współautorem (z Andrzejem Mandalianem i Wiktorem Woroszylskim) Antologii nowoczesnej poezji rosyjskiej 1880–1967 (1971) oraz antologii Symboliści i akmeiści rosyjscy (1971). Przełożył m.in. utwory Sołżenicyna (Jeden dzień Iwana Denisowicza), Bułhakowa (biografię Życie Pana Moliera, powieści: Mistrza i Małgorzatę oraz Białą gwardię, opowiadania: Fatalne Jaja i Diaboliadę), Krossa (Immatrykulacja Michelsona, z języka ros.), a także liczne piosenki Okudżawy. Przy tłumaczeniach często współpracował ze swoją partnerką życiową Ireną Lewandowską[4].

Jako działacz opozycji był w 1976 sygnatariuszem Memoriału 101 – protestu ludzi nauki i kultury przeciw projektowanym zmianom w Konstytucji PRL. W konsekwencji otrzymał całkowity zakaz publikacji (wydawnictwa, czasopisma, radio, telewizja, teatry). Od 5 lutego 1976 był rozpracowywany przez Wydział III KSMO w Warszawie (sprawa operacyjnego rozpracowania, nr teczki O/Wa WK-8224/11). Na początku maja 1978 roku na walnym zebraniu oddziału warszawskiego ZLP potępił z mównicy partię za prześladowanie pisarzy. Tydzień później, w nocy 9 na 10 maja zmarł na zawał serca.

Ze związku z Ireną Lewandowską, miał córkę Justynę Dąbrowską (właśc. Sokół-Dąbrowską), ur. 1960 – psychologa, psychoterapeutkę i dziennikarkę[4].

Tomiki poezji[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik 33 (1957)
  • Koncert hebanowy (1966)
  • Ognicha (1971)
  • Arrasowanie (1976)
  • Portret trumienny (1982)
  • Poezje wybrane (1983)
  • Krajobraz z chmurą (2012)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Genealodzy.PL Genealogia :: Zobacz temat - inż. Paweł Sokół-Dąbrowski, genealodzy.pl [dostęp 2022-04-19].
  2. a b Michał Głowiński, Witold Dąbrowski - Poeta rocznik 33., „Przegląd Pruszkowski”, 1, 2011, s. 43-46.
  3. Wyborcza.pl, www.wysokieobcasy.pl [dostęp 2022-04-19].
  4. a b Irena Lewandowska (pol.). ppibl.ibl.waw.pl. [dostęp 2022-04-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]