Witold Gadowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Gadowski
Ilustracja
Witold Gadowski (2018)
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1964
Zakopane
Zawód, zajęcie dziennikarz, pisarz
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Strona internetowa

Witold Franciszek Gadowski (ur. 4 listopada 1964[1] w Zakopanem) – polski dziennikarz, publicysta, pisarz i poeta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec, Franciszek (1935–1992), był oficerem Wojsk Ochrony Pogranicza, od 1955 członkiem PZPR[2][3][4].

Ukończył psychologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 80. był członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów i twórcą podziemnego klubu politycznego „Okop”. Członek założyciel Małopolskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”.

Dziennikarz „Czasu Krakowskiego” i reporter śledczy „Gazety Polskiej”. W latach 90. korespondent wojenny na Bałkanach. Organizator konwojów z pomocą dla ofiar wojny w Kosowie. W 1991 kandydował do Sejmu z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum, a w 1993 z listy Ruchu dla Rzeczypospolitej.

W latach 2000–2002 dyrektor Wydziału Informacji Urzędu Miasta Krakowa i rzecznik prasowy prezydenta miasta Krakowa Andrzeja Gołasia.

Wieloletni dziennikarz telewizji TVN, gdzie był reporterem programu „Superwizjer[5]. Od 1 stycznia 2007 do 20 stycznia 2009 dyrektor krakowskiego oddziału Telewizji Polskiej. Jeden z pomysłodawców widowiska publicystycznego Cienie PRL-u emitowanego od 2008 w TVP1 oraz Małopolskiej Nagrody Filmowej „Trzy Korony Małopolski” (edycja I – 2008, edycja II – 2009).

Do maja 2010 pracował w TVN w Krakowie. Wraz z Przemysławem Wojciechowskim zrealizował cykl reportaży pt. „Tragarze śmierci”, opowiadający o współczesnym terroryzmie. Był jednym z autorów m.in. wywiadów z Iliczem Ramirezem Sanchezem, zwanym „Carlosem” lub „Szakalem” oraz jego żoną (wraz z Przemysławem Wojciechowskim i Beatą Biel), z Hansem Joachimem Kleinem, z jedną z założycielek RAFAstrid Proll, jednym z przywódców Drugiej Generacji RAF Peterem-Juergenem Boockiem, oraz z córką Ulrike Meinhof. Rozmawiał także z francuskim sędzią Jeanem-Louisem Bruguière. Współrealizował dwa reportaże o powiązaniach Abu Nidala z Polską. Równocześnie powstała napisana wraz z Przemysławem Wojciechowskim książka pt. „Tragarze śmierci. Polskie związki ze światowym terroryzmem”, wydana w kwietniu 2010 r.

Od 10 maja 2010 do 12 października 2010 dyrektor TVP1[6].

Wykładowca reportażu na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II, dawniej Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie na kierunku dziennikarstwo i komunikacja społeczna.

Autor opowiadań, wierszy, piosenek, publicysta internetowy (na: Salon24, stefczyk.info). Pierwszą swoją powieść „Wieża komunistów” wydał w 2012. Oparta na historii FOZZ[7], chronologicznie druga część tryptyku. Pierwsza część, „Smak wojny” (premiera: 2013), jak zapewnia autor, jest „powieścią awanturniczą” opisującą losy Andrzeja Brennera w czasie wojny w dawnej Jugosławii – w Kosowie, „…trzecia będzie o Smoleńsku. Chciałbym, żeby ten cykl zakończył się bardzo aktualnie, zmierzeniem się głównego bohatera z tym wszystkim z czym my też się mierzymy – zapowiada autor”. Publikował m.in. w „Rzeczpospolitej”, „Wprost”, „Dzienniku Polskim” i polonijnych gazetach emigracyjnych. Autor dwóch książek publicystycznych „Lokal dla awanturnych” i „Krew nie woda”. wydanych przez wydawnictwo „Replika”.

Zdecydowany krytyk rządów PO i PSL, spotkał się z krytyką, gdy zaatakował liderów Platformy Obywatelskiej[8][9]. Publicysta krytykuje również działalność polityczną prezydenta Krakowa Jacka Majchrowskiego, jego obecnych i byłych współpracowników, Magdaleny Sroki, prezes Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej w latach 2015–2017.

Prowadzi na portalu internetowym YouTube program publicystyczny w formie komentarzy dotyczących aktualnej sytuacji politycznej i społecznej w Polsce i na świecie[10]. Od grudnia 2012 współpracownik czasopisma „W Sieci[11]. Wraz z Maciejem Grabysą reżyser pierwszego w Polsce dokumentu opowiadającego o międzynarodowym rynku handlu ludzkimi organami.

Od września 2016 był autorem i gospodarzem programu „Łowca smoków” w TVP1[12]. Zakończył następnie współpracę z TVP1 w wyniku konfliktu z prezesem TVP Jackiem Kurskim[13]. Obecnie prowadzi w Radiu WNET audycję poranną[14]. Od 2017 jest wiceprezesem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich[15].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Laureat nagrody Grand Press 2004 w kategorii dziennikarstwo śledcze za materiały telewizyjne „Mafia paliwowa 1 i 2” (wraz z Przemysławem Wojciechowskim)[16].

W 2006 (wraz z Przemysławem Wojciechowskim) nominowany do nagrody imienia Andrzeja Wojciechowskiego. Laureat nagrody „Watergate”, przyznawanej przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich w dziedzinie dziennikarstwa śledczego, za reportaż „Gra o PZU” (współautorzy Przemysław Wojciechowski i Jarosław Jabrzyk). W 2008 ponownie uhonorowany nagrodą „Watergate” za reportaż pt. „Rosyjska mafia, polski rząd i gaz”.

W 2009 wraz z Przemysławem Wojciechowskim zdobywca Grand Prix na III Przeglądzie Telewizyjnych Reportaży Śledczych i Interwencyjnych „Ukryta Kamera” w Łodzi. Laureat nagrody na przeglądzie „Bazar” w Poznaniu, laureat nagrody Dziennikarzy Małopolski za dziennikarstwo śledcze (obydwie nagrody wraz z Przemysławem Wojciechowskim).

W 2013 wraz z Maciejem Grabysą laureat międzynarodowej nagrody przyznawanej przez International Organization for Migration na międzynarodowym festiwalu filmowym w Kiszyniowie. W grudniu 2013 wraz z Maciejem Grabysą laureat Grand Prix za reżyserię dla najlepszego filmu polskiego na międzynarodowym festiwalu filmowym Human Doc.

30 stycznia 2014 otrzymał „Nagrodę im. Kazimierza Dziewanowskiego” za rok 2013 przyznaną przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich za film Mitzvah (wraz z nim współautor Maciej Grabysa)[17].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Franciszek Gadowski. monitorfirm.pl. [dostęp 2018-04-26].
  2. Gadowski: Zadaniowane nic opluskwia mojego ojca, www.fronda.pl [dostęp 2019-02-19].
  3. Książeczka wojskowa kpt. Franciszka Gadowskiego
  4. Witold Gadowski: "Jak cię spotkam to ci obiję ten niegodny pysk tchórzu", www.tysol.pl [dostęp 2019-04-16] (pol.).
  5. O Programie, superwizjer.tvn.pl [dostęp 2019-05-22] (pol.).
  6. artykuł w 'Rz', Artykuł Rzeczpospolitej.pl z dnia 10.05.10
  7. Witold Gadowski: Wieża komunistów. Zysk i s-ka, 2012. ISBN 978-83-7785-003-9.
  8. Witold Gadowski: Kopacz istnieje realnie... Niestety. stefczyk.info. [dostęp 2017-10-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-06)].
  9. Wojciech Czuchnowski: Tydzień w szczujniach, czyli świąteczny wysyp chamstwa. wyborcza.pl. [dostęp 2017-10-05].
  10. GadowskiTV, YouTube [dostęp 2017-11-04] (pol.).
  11. „W Sieci” – odważny tygodnik młodej Polski zwiększa nakład do 250 tysięcy egzemplarzy. Świetna sprzedaż, nowi autorzy (pol.). wpolityce.pl. [dostęp 2012-12-13].
  12. Witold Gadowski będzie miał program w TVP1. press.pl. [dostęp 22.08.2016].
  13. Komentarz Tygodnia: Nie podobam się Kurskiemu. GadowskiTV 2017-06-06.
  14. Ramówka - WNET.fm, „WNET.fm” [dostęp 2017-11-04] (pol.).
  15. Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, sdp.pl [dostęp 2019-02-19].
  16. Grand Press 2004
  17. Nagrody SDP 2013. sdp.pl, 30 stycznia 2014. [dostęp 30 stycznia 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]