Witold Gruca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witold Gruca
Ilustracja
Z Marią Krzyszkowską w balecie Luigi Nono „Czerwony płaszcz” (1962)
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1927
Kraków
Data i miejsce śmierci 11 lipca 2009
Skolimów
Zawód tancerz, choreograf
Narodowość polska

Witold Gruca (ur. 15 sierpnia 1927 w Krakowie, zm. 11 lipca 2009 w Skolimowie[1]) – polski tancerz i choreograf.

Życiorys[edytuj]

Uczył się tańca w latach 1941-1948 w Krakowie. Był tancerzem i aktorem w sezonie 1946-1947 w Teatrze Ziemi Opolskiej w Opolu, w roku 1948 tancerzem Opery Wrocławskiej, w latach 1949-1952 Opery Poznańskiej, w latach 1952-1956 Opery Warszawskiej. Występował w latach 1956-1961 w duecie z Barbarą Bittnerówną. W roku 1961 powrócił do Opery Warszawskiej. W latach 1967-1968 pełnił funkcję kierownika baletu Teatru Wielkiego w Warszawie.

Oprócz występów na scenie baletowej zajmował się choreografią. Opracował układy taneczne wielu przedstawień dramatycznych, operowych i estradowych, programów telewizyjnych i filmów.

Laureat I nagrody na Międzynarodowym Konkursie Tańca w Vercelli we Włoszech oraz nagrody Ministra Kultury i Sztuki I stopnia. Został również odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1983).

Ciekawostki[edytuj]

Wzmianka o Witoldzie Grucy pojawia się w piosence „Inżynierowie z Petrobudowy” autorstwa Stanisława Staszewskiego, wykonywanej m.in. przez Jacka Kaczmarskiego i zespół KULT. Wers brzmi:

W Warszawie Ptaszyn niech zdziera płuca,
Niech tańczy Gruca, Holoubek gra.

Artysta został pochowany w kwaterze aktorów na cmentarzu w Konstancinie.

Przypisy

  1. Witold Gruca nie żyje (pol.). film.onet.pl. [dostęp 2009-07-14].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]