Witold Kukowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witold Kukowski
Data i miejsce urodzenia 1882
Chełmno
Data i miejsce śmierci 1939
Piaśnica
Odznaczenia
Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)

Witold Kukowski, właśc. Witold Józef Adam Działosza Kukowski (ur. 16 sierpnia 1882 w Chełmnie, zamordowany 4 września 1939 w Piaśnicy) – ekonomista, dyrektor banku, konsul honorowy Estonii w Wolnym Mieście Gdańsku, ostatni właściciel Kolibek.

Życiorys[edytuj]

Syn kupca i fabrykanta. Po ukończeniu gimnazjum w Bydgoszczy studiował prawo i ekonomię w Monachium i Berlinie, następnie pracował w niemieckich bankach. W 1913 ożenił się Zofią Ewą Benke, ziemianką z Nowego Dworu. W 1914 otworzył Bank Dyskontowy S.A. w Bydgoszczy, zostając jego większościowym udziałowcem. Bank ten wykupował liczne przedsiębiorstwa z rąk niemieckich, m.in. drukarnię w Kościerzynie (wznowiono tu polskojęzyczne pismo "Gryf", założone przez dr Aleksandra Majkowskiego, wydawano też pod jego redakcją "Pomorzanina". Kukowski wraz z A. Majkowskim, księdzem Dorszyńskim, M. Mokwą był delegatem na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu w dniach 3-5 grudnia 1918. W 1919 odkupił od Waltera von Schützego dobra ziemskie w Kolibkach powodując tym samym włączenie do terytorium polskiego majątku położonego na spornym obszarze styku Wolnego Miasta Gdańska i Polski. Północną część obszaru rozparcelował i utworzył tam letnisko, dzielnicę mieszkalną i kąpielisko w Orłowie. W 1922 został udziałowcem Towarzystwa z Ograniczoną Poręką "Stocznia w Gdyni". W 1928 przekazał nieodpłatnie ziemię pod budowę stacji kolejowej Orłowo Morskie, a w 1929 oddał grunt pod budowę urzędu pocztowego.

Od 1921 pełnił obowiązki konsula honorowego Republiki Estonii w Wolnym Mieście Gdańsku i otrzymał od nich Order Krzyża Orła III klasy w 1931[1].

Został przez Niemców wpisany na "czarną listę wrogów Rzeszy", uwięziony zaraz po wybuchu wojny i zamordowany w Piaśnicy, a jego rodzina wywieziona została do obozów koncentracyjnych.

W 1946 majątek Kukowskich został znacjonalizowany na mocy dekretu PKWN, będąc następnie przed kilka lat własnością Marynarki Wojennej.

Imieniem Witolda Kukowskiego nazwano w 2002 nadmorską aleję w Gdyni-Orłowie, stanowiącą przedłużenie Promenady Królowej Marysieńki.

Przypisy

  1. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).

Bibliografia[edytuj]