Witold Orłowski (ekonomista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witold Orłowski
Witold Orłowski podczas konferencji w Akademii Leona Koźmińskiego (2014)
Witold Orłowski podczas konferencji w Akademii Leona Koźmińskiego (2014)
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1962
Łódź
Profesor nauk ekonomicznych
Specjalność: ekonometria, makroekonomia
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Akademia Finansów i Biznesu Vistula
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Witold Maciej Orłowski (ur. 3 stycznia 1962 w Łodzi[1]) – polski ekonomista, profesor nauk ekonomicznych, nauczyciel akademicki i publicysta.

Życiorys[edytuj]

W 1985 ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Łódzkim i do 1992 pracował na macierzystej uczelni[1], kształcił się następnie na Uniwersytecie Harvarda. W 1992 uzyskał stopień naukowy doktora na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym UŁ, habilitował się w 1997 na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego[1]. W 2007 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Specjalizuje się w zakresie ekonometrii stosowanej i makroekonomii.

W latach 1991–1993 pracował w Biurze ds. Integracji Europejskiej Urzędu Rady Ministrów, w latach 1993–1997 w Banku Światowym, w latach 1997–2003 w Zakładzie Badań Statystyczno-Ekonomicznych Głównego Urzędu Statystycznego i Polskiej Akademii Nauk (kolejno jako zastępca dyrektora i dyrektor)[1]. W 1992 był jednym z założycieli Niezależnego Ośrodka Badań Ekonomicznych[2]. Był członkiem Rady Makroekonomicznej, doradcą ekonomicznym wicepremiera Leszka Balcerowicza oraz doradcą głównego negocjatora członkostwa Polski w Unii Europejskiej Jana Kułakowskiego.

W latach 2002–2005 pełnił funkcję szefa zespołu doradców ekonomicznych prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. w latach 2003–2016 był dyrektorem Szkoły Biznesu Politechniki Warszawskiej[1][3]. W 2006 został głównym doradcą ekonomicznym przedsiębiorstwa PricewaterhouseCoopers. Wchodził w skład Narodowej Rady Rozwoju przy prezydencie Lechu Kaczyńskim[4], był też członkiem Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku. W 2011 Witold Orłowski został powołany na stanowisko specjalnego doradcy Komisji Europejskiej ds. budżetu. W 2015 został członkiem Narodowej Rady Rozwoju powołanej przez prezydenta Andrzeja Dudę[5].

W 2016 objął stanowisko rektora Akademii Finansów i Biznesu Vistula[6].

Został również wiceprzewodniczącym rady powierniczej Muzeum Narodowego w Warszawie, przewodniczącym kapituły nagrody „Orły Rzeczpospolitej”. W 1998 otrzymał Nagrodę Banku Handlowego w Warszawie SA za szczególne osiągnięcia w zakresie myśli teoretycznej w sferze ekonomii i finansów za książkę Droga do Europy. Jest autorem publikacji naukowych oraz artykułów publicystycznych.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2005)[7]. Jest bratem Tomasza Orłowskiego.

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Droga do Europy. Makroekonomia wstępowania do Unii Europejskiej, Instytut Europejski, Łódź 1998.
  • Optymalna ścieżka do euro, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2004.
  • Stulecie chaosu. Alternatywne dzieje XX wieku, Open Wydawnictwo Naukowe i Literackie, Warszawa 2007.
  • Świat, który oszalał czyli poradnik na ciekawe czasy, Wyd. Agora, Warszawa 2008.
  • W pogoni za straconym czasem. Wzrost gospodarczy w Europie Środkowo-Wschodniej, PWE, Warszawa 2010.
  • Świat do przeróbki. Spekulanci, bankruci, giganci i ich rywale, Agora, Warszawa 2011.
  • Czy Polska dogoni Niemcy?, PWN, Warszawa 2015.

Przypisy

  1. a b c d e Who is who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków, Hübners blaues Who is Who, Zug 2007 (dodatek CD).
  2. Establishment of NOBE (ang.). nobe.pl. [dostęp 2017-03-06].
  3. Poprzedni Dyrektorzy Szkoły Biznesu PW. biznes.edu.pl. [dostęp 2017-03-06].
  4. Członkowie Narodowej Rady Rozwoju. prezydent.pl. [dostęp 2015-10-16].
  5. Prezydent powołał Narodową Radę Rozwoju. prezydent.pl, 16 października 2015. [dostęp 2015-10-16].
  6. Prof. Witold Orłowski rektorem Akademii Finansów i Biznesu Vistula. manager24.pl, 3 marca 2016. [dostęp 2016-09-03].
  7. M.P. z 2006 r. Nr 6, poz. 84

Bibliografia[edytuj]