Witold Orłowski (ekonomista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witold Orłowski
Witold Orłowski podczas konferencji w Akademii Leona Koźmińskiego (2014)
Witold Orłowski podczas konferencji w Akademii Leona Koźmińskiego (2014)
Data i miejsce urodzenia 1962
Łódź
Profesor nauk ekonomicznych
Specjalność: ekonometria, makroekonomia
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Akademia Finansów i Biznesu Vistula
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Witold Maciej Orłowski (ur. 1962 w Łodzi) – polski ekonomista, profesor nauk ekonomicznych, nauczyciel akademicki i publicysta.

Życiorys[edytuj kod]

Ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Łódzkim, kształcił się następnie na Uniwersytecie Harvarda. W 1992 uzyskał stopień naukowy doktora na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym UŁ, habilitował się w 1997 na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 2007 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Specjalizuje się w zakresie ekonometrii stosowanej i makroekonomii.

W latach 90. pracował w Biurze ds. Integracji Europejskiej i Banku Światowym. Był członkiem Rady Makroekonomicznej, doradcą ekonomicznym wicepremiera Leszka Balcerowicza oraz doradcą głównego negocjatora członkostwa Polski w Unii Europejskiej Jana Kułakowskiego. W latach 2002–2005 pełnił funkcję szefa zespołu doradców ekonomicznych prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. W 2006 został głównym doradcą ekonomicznym firmy PricewaterhouseCoopers. Prowadzi działalność naukową m.in. jako profesor i dyrektor Szkoły Biznesu Politechniki Warszawskiej. Wchodził w skład Narodowej Rady Rozwoju przy prezydencie Lechu Kaczyńskim[1], był też członkiem Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku. W 2011 Witold Orłowski został powołany na stanowisko specjalnego doradcy Komisji Europejskiej ds. budżetu. W październiku 2015 został członkiem Narodowej Rady Rozwoju powołanej przez prezydenta Andrzeja Dudę[2].

W 2016 objął stanowisko rektora Akademii Finansów i Biznesu Vistula[3].

Został również wiceprzewodniczącym rady powierniczej Muzeum Narodowego w Warszawie, przewodniczącym kapituły nagrody „Orły Rzeczpospolitej”. W 1998 otrzymał Nagrodę Banku Handlowego w Warszawie SA za szczególne osiągnięcia w zakresie myśli teoretycznej w sferze ekonomii i finansów za książkę Droga do Europy. Jest autorem publikacji naukowych oraz artykułów publicystycznych.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2005)[4]. Jest bratem Tomasza Orłowskiego.

Wybrane publikacje[edytuj kod]

  • Droga do Europy. Makroekonomia wstępowania do Unii Europejskiej, Instytut Europejski, Łódź, 1998
  • Optymalna ścieżka do euro, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2004
  • Stulecie chaosu. Alternatywne dzieje XX wieku, Open Wydawnictwo Naukowe i Literackie, Warszawa 2007
  • Świat, który oszalał czyli poradnik na ciekawe czasy, Wyd. Agora, Warszawa 2008
  • W pogoni za straconym czasem. Wzrost gospodarczy w Europie Środkowo-Wschodniej, PWE, Warszawa 2010
  • Świat do przeróbki. Spekulanci, bankruci, giganci i ich rywale, Agora, Warszawa 2011
  • Czy Polska dogoni Niemcy?, PWN, Warszawa 2015

Przypisy

  1. Członkowie Narodowej Rady Rozwoju. prezydent.pl. [dostęp 2015-10-16].
  2. Prezydent powołał Narodową Radę Rozwoju. prezydent.pl, 16 października 2015. [dostęp 2015-10-16].
  3. Prof. Witold Orłowski rektorem Akademii Finansów i Biznesu Vistula. manager24.pl, 3 marca 2016. [dostęp 2016-09-03].
  4. M.P. z 2006 r. Nr 6, poz. 84

Bibliografia[edytuj kod]