Witold Rychter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witold Marian Rychter
Roszkowski, Szulc
porucznik broni pancernych porucznik broni pancernych
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1902
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 marca 1984
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1925–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Stanowiska z-ca d-cy Samodzielnej Kompanii Czołgów R-35, szef motoryzacji Komendy Obszaru Warszawskiego AK
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
III powstanie śląskie,
II wojna światowa:
Późniejsza praca rzeczoznawca i biegły sądowy w sprawach wypadków motoryzacyjnych, sędzia w zawodach akrobacji lotniczej
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Śląski Krzyż Powstańczy Warszawski Krzyż Powstańczy

Witold Marian Rychter pseud. Roszkowski, Szulc (ur. 2 lutego 1902 w Warszawie, zm. 17 marca 1984 tamże) – porucznik broni pancernych Wojska Polskiego II RP, inżynier mechanik, pionier polskiego sportu motocyklowego i samochodowego, lotnictwa, dwukrotny zwycięzca Rajdu Polski (1938 i 1947), sędzia w zawodach akrobacji lotniczej, rekordzista prędkości jazdy na motocyklu[1].

Życiorys[edytuj]

W czasie nauki w gimnazjach (Emiliana Konopczyńskiego i im. Adama Mickiewicza) był harcerzem, w ZHP w latach 1917–1918 ukończył szkołę podoficerską. Od 1918 służył w Przysposobieniu Młodzieży i Straży Obywatelskiej. Na wiosnę 1919 roku otrzymał prawo jazdy nr 279 i był jednym z pierwszych w Warszawie właścicieli motocykla. Od 10 czerwca tego roku był drużynowym 7 WDH (Warszawskiej Drużyny Harcerzy) im. Tomasza Zana, potem – 4 WDH im. Stefana Batorego. W czerwcu 1920 roku zdał maturę[2].

W 1920, jako ochotnik, walczył z bolszewikami, a w 1921 wziął udział w III powstaniu śląskim. W litopadzie 1920 roku rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej, ale w kilka miesięcy później przeniósł się na Oddział Maszynowy Wydziału mechanicznego Politechniki Lwowskiej. W tym czasie był członkiem Komendy Chorągwi Harcerskiej[2].

W 1934, w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 99. lokatą w korpusie oficerów rezerwy samochodowych, posiadał przydział mobilizacyjny do Kadry 4 Dywizjonu Samochodowego w Łodzi[3].

W 1926 roku ustanowił rekord polski w jeźddzie motocyklem wynikiem 134 km/h (motocykl Indian)

W 1928 wyszkolił się na pilota sportowego w Aeroklubie Warszawskim na samolocie Hanriot H.28. W 1936 ukończył kurs akrobacji lotniczej na samolocie PWS-16bis. Był jednym z pierwszych właścicieli prywatnego samolotu sportowego JD-2bis. Chętnie latał też na akrobacyjnym RWD-10.

W 1933 roku podjął nieudaną próbę pobicia rekordu polski jazdy motocyklem PZInż z silnikiem JAP (aktualny rekord z 1932 r posiadał Michał Nagengast).

W wojnie obronnej Polski '39 był zastępcą dowódcy Samodzielnej Kompanii Czołgów R-35. W czasie okupacji niemieckiej był szefem motoryzacji w Komendzie Obszaru Warszawskiego AK. Walczył w powstaniu warszawskim.

Po wojnie wrócił do pracy w motoryzacji, będąc rzeczoznawcą i biegłym sądowym w sprawach wypadków motoryzacyjnych. W latach 1949–1956 szykanowany, odsunięty od lotnictwa. Powrócił do lotnictwa po 1956, sędziując w krajowych zawodach sportowych akrobacji samolotowej, w 1960 jako przewodniczący sędziowskiego jury.

Autor wielu książek o tematyce motoryzacji i lotnictwa m.in:

  • ABC samochodu budowa i działanie (1949)
  • Skrzydlate wspomnienia (1980)
  • Dzieje samochodu (1962)
  • Doświadczony kierowca radzi (1971)
  • Moje dwa i cztery kółka (1985)

Współautor polskiego kodeksu drogowego (1960).

Jego synem był prof. Tadeusz Jan Rychter (10.07.1939-1.10.2005), trzykrotny mistrz Polski w kartingu, wykładowca Politechniki Warszawskiej i honorowy prezes Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego, autor ponad 140 publikacji naukowych i podręczników[4].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Witold Rychter, Moje dwa i cztery kółka, Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1984.
  2. a b Królikowski 1992 ↓, s. 405.
  3. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 183, 705
  4. Tadeusz Jan Rychter (wspomnienie), Gazeta Wyborcza 2.10.2015

Bibliografia[edytuj]

  • Lech Królikowski: Rychter Witold Marian. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 33. Wrocław – Warszawa – Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992, s. 403–407.
  • Jerzy Ryszard Konieczny, Tadeusz Malinowski, Mała encyklopedia lotników polskich, tomik II, Biblioteczka Skrzydlatej Polski, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1988, wyd. I, ​ISBN 83-206-0734-5​, ISSN 0239-5983.