Wiwera indyjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiwera indyjska
Viverra zibetha[1]
(Linnaeus, 1758)
Wiwera indyjska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd kotokształtne
Rodzina wiwerowate
Podrodzina wiwery
Rodzaj wiwera
Gatunek wiwera indyjska
Synonimy
  • Viverra tainguensis Sokolov, Rozhnov & Pham Chong, 1997[2]
Podgatunki
  • V. z. ashtoni Swinhoe, 1864
  • V. z. hainana Wang & Xu, 1983
  • V. z. picta Wroughton, 1915
  • V. z. pruinosus Wroughton, 1917
  • V. z. zibetha Linnaeus, 1758[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Wiwera indyjska[4], cyweta indyjska, cybeta (Viverra zibetha) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny wiwerowatych występujący w Indiach, wschodnich Chinach i na Półwyspie Indochińskim.
Bywa hodowana dla cybetu – substancji zapachowej wykorzystywanej w przemyśle perfumeryjnym.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie żółtawobrunatne z rudymi plamami, z ciemną pręgą wzdłuż grzbietu, na ogonie i szyi biało-czarne pasy. Sierść długa. Na części ogonowej ciemne pierścienie.

Średnie wymiary
  • Długość ciała – 80 cm.
  • Długość ogona – 45 cm.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje lasy i zarośla. Zwierzę wszystkożerne, polowanie w nocy, żywi się ptakami, ssakami, rybami, wężami, krabami, jajami, a także owocami i korzonkami.

Przypisy

  1. Viverra zibetha, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 Duckworth, J.W., Wozencraft, C., Wang Yin-xiang, Kanchanasaka, B. & Long, B. 2008. Viverra zibetha. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-03]
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Viverra zibetha. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 14 października 2009]
  4. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 142. ISBN 978-83-88147-15-9.