Wiwerka malajska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiwerka malajska
Viverricula indica[1]
(É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1803)
Wiwerka malajska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd kotokształtne
Rodzina wiwerowate
Podrodzina wiwery
Rodzaj Viverricula
Hodgson, 1838
Gatunek wiwerka malajska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Wiwerka malajska (Viverricula indica) – gatunek ssaka z rodziny wiwerowatych. Zamieszkuje południowo-wschodnią Azję w dziewięciu podgatunkach. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Taksonomia[edytuj]

Po raz pierwszy gatunek opisał Étienne Geoffroy Saint-Hilaire w 1803 w Catalogue des Mammifères du Museum National d’histoire naturelle. Nadał nowemu gatunkowi nazwę Civetta indica. Holotyp pochodził z Indii[3]. Do rodzaju Viverricula wydzielił wiwerkę malajską Brian Houghton Hodgson w 1838; spostrzeżeniami podzielił się na łamach „Calcutta journal of natural history”[4]. Wyróżnia się 9 podgatunków[5]:

  • V. i. indica (Geoffroy Saint-Hilaire, 1803)
  • V. i. pallida (Gray, 1831)
  • V. i. bengalensis (Gray & Hardwicke, 1832)
  • V. i. deserti (Bonhote, 1898)
  • V. i. thai (Kloss, 1919)
  • V. i. muriavensis (Sody, 1931)
  • V. i. mayori (Pocock, 1933)
  • V. i. wellsi (Pocock, 1933)
  • V. i. baptistæ (Pocock, 1933)

Morfologia[edytuj]

Długość ciała wynosi 74–106 cm, a masa ciała – 2–4 kg. Samce są większe od samic. Sierść wiwerek malajskich ma w większości barwę brązową, żółtą lub płowopomarańczową. Dostrzec można białe i czarne obroże na szyi. Ciało pokryte jest ciemniejszymi plamkami, które na grzbiecie tworzą 6–8 pasów. Ogon paskowany, czarno-biały. Pierś jest jaśniejsza od reszty ciała, do tego bardziej szara lub brązowawa. Łapy są ciemnobrązowe lub czarne[6].

Zasięg występowania[edytuj]

Wiwerki malajskie zamieszkują Afganistan, Bangladesz, Mjanmę, Kambodżę, Chiny, Hongkong, Indie, część Indonezji, Laos, Malezję, Nepal, Pakistan, Sri Lankę, Tajwan, Tajlandię i Wietnam. Zostały introdukowane do Jemenu, na Zanzibar i Pembę, Sokotrę, Madagaskar, Komory i Filipiny[5].

Ekologia i zachowanie[edytuj]

Wiwerki malajskie przystosowane są do życia w wielu środowiskach, również w pobliżu siedlisk ludzkich. Preferują obszary otwarte, jak nadrzeczne lasy, lasy z drzewami zrzucającymi liście czy obszary trawiaste; rzadziej obserwowane są w gęstych lasach deszczowych. Są to ssaki żyjące samotnie, prowadzące nocny tryb życia. Sypiają w norach lub pustych pniach drzew. Są mięsożerne; zjadają głównie niewielkie kręgowce, takie jak gryzonie. Zjadają również owoce, padlinę i odpadki[6].

U samic żyjących w niewoli zaobserwowano dwa okresy rui: od lutego do kwietnia i od sierpnia do września. W niewoli mioty liczyły po 2–5 młodych; przestawały pić mleko matki w wieku 4–4,5 miesięcy. Nie jest wiadome, jak długo żyją wiwerki malajskie na wolności; w niewoli mogą żyć 20 lat i więcej[6].

Status[edytuj]

IUCN uznaje wiwerkę malajską za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern).

Przypisy

  1. Viverricula indica, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Viverricula indica. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Étienne Geoffroy Saint-Hilaire: Catalogue des Mammifères du Museum National d'histoire naturelle. 1803, s. 113.
  4. B. H. Hodgson. On the Civet of the continent of India. „Calcutta journal of natural history”. 2, s. 47–56, 1838. 
  5. a b Wilson, D.E.; Reeder, D.M., eds.. Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). , s. 559, 2005. Johns Hopkins University Press. 
  6. a b c Ethan Shirley: Viverricula indica, small Indian civet. W: Animal Diversity Web [on-line]. Michigan State University, 2009. [dostęp 23 lutego 2017].