Wkroczenie Armii Czerwonej do Polski w latach 1944–1945

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wkroczenie Armii Czerwonej do Polski w latach 1944-1945 – wydarzenie to miało miejsce w nocy z 3 na 4 stycznia 1944 roku w okolicach Rokitna. Po agresji niemieckiej na ZSRR i klęsce Wehrmachtu pod Moskwą, Stalingradem i Kurskiem, klęska III Rzeszy i marsz Armii Czerwonej na Zachód był nieunikniony.

Na znajdujące się pod okupacją niemiecką ziemie polskie w związku z coraz to nowymi operacjami przeciw Niemcom, od lata 1944 roku stopniowo wkraczały wojska radzieckie. W międzyczasie walki z Niemcami i próbę opanowania ziem polskich podjęła Armia Krajowa w ramach Akcji „Burza”. Ziemie polskie zostały całkowicie opanowane przez Armię Czerwoną do maja 1945 roku. W czasach PRL wkroczenie Armii Czerwonej powszechnie określano jako "Wyzwolenie Polski". Dziś używanie słowa wyzwolenie z uwagi na instalację systemu komunistycznego w Polsce po 1945 roku uchodzi za kontrowersyjne.

Działania militarne[edytuj | edytuj kod]

Najważniejszymi operacjami wojskowymi Armii Czerwonej w okresie 1944-1945 były:

Ugrupowania Armii Czerwonej zajmujące terytorium Polski:

Konsekwencje[edytuj | edytuj kod]

Wkroczenie Armii Czerwonej spowodowało koniec 6 letniego okresu okupacji niemieckiej w Polsce. Opanowanie ziem polskich przez Sowietów umożliwiało im zainstalowanie Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego a w dalszej perspektywie Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej na terenie Polski.

Żołnierze sowieccy przebywali w Polsce 49 lat, ostatni opuścili Polskę 17 września 1993.