Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy teologii. Zobacz też: Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (ujednoznacznienie).
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (kat.)
Ilustracja
Dzień 15 sierpnia (kat.)
Typ święta chrześcijańskie
Religie katolicyzm
Zwyczaje święcenie ziół i kwiatów
Znaczenie wzięcie do nieba wraz z ciałem i duszą NMP
Inne nazwy Matki Boskiej Zielnej (Polska)
Matki Boskiej Korzennej (Czechy[1])
Tarnobrzeg, kościół Wniebowzięcia NMP
Wniebowzięcie NMP, Charles Mellin
Wniebowzięcie NMP, Petr Brandl
Rzeźba na fasadzie kościoła w Nowej Wsi
Uroczystość Wniebowzięcia w Lewiczynie w 2012 r.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, łac. Assumptio Beatissimae Mariae Virginis in caelum – przedmiot wiary chrześcijańskiej dotyczącej wzięcia do nieba z ciałem i duszą Najświętszej Maryi Panny po zakończeniu jej ziemskiego życia. Wiara ta jest obecna w Kościele rzymskokatolickim, dla którego stanowi dogmat wiary z uroczystego nauczania. Uroczystość Wniebozięcia Najświętszej Maryi Panny obchodzona jest w Kościele rzymskokatolickim 15 sierpnia.

Katolicyzm[edytuj | edytuj kod]

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest przedmiotem dogmatu Kościoła katolickiego, ogłoszonego przez papieża Piusa XII 1 listopada1950 r w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg)[2]. Dogmat ten stwierdza, że po zakończeniu swojego ziemskiego życia Najświętsza Maryja Panna została z ciałem i duszą wzięta do wiecznej chwały. Definicja dogmatyczna nie rozstrzyga jednak kwestii samej śmieri Maryi. Tu teologowie dzielą się na uznających jej ziemską śmierć (tzw. mortaliści) oraz ich przeciwników (tzw. immortaliści).

Wniebowzięcie NMP jest w Kościele katolickim świętem nakazanym[3][4].

Starokatolicyzm[edytuj | edytuj kod]

Starokatolicy nie uznają dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. W związku z tym, że nie ma on podstaw biblijnych ani też nie został ogłoszony przez Sobór Powszechny nie można go uznać za obowiązujący wszystkich katolików dogmat. Starokatolicy obchodzą 15 sierpnia święto Zaśnięcia Bogurodzicy lub Święto Bogurodzicy wspominając dzień śmierci Matki Jezusa i jej przejście do nieba, nie dogmatyzują jednak w jaki sposób się to dokonało[5]. Tego dnia we wspólnotach starokatolickich w sposób szczególny rozważa się życie Marii i jej znaczenie w historii zbawienia.

Inne wyznania chrześcijańskie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Zaśnięcie Bogurodzicy.

Opierające swą doktrynę na Tradycji Apostolskiej Kościoły wschodnie, w tym Cerkiew prawosławna, wyznają wiarę w Zaśnięcie Bogurodzicy i celebrują ją przez odpowiednie święta[6][7], choć nie dogmatyzują tej nauki. Chrześcijanie ewangelicy, chrześcijanie bez denominacji oraz protestanci przeciwstawiają się temu dogmatowi, podając jako argument brak wzmianek na ten temat w Piśmie Świętym.

Obchody[edytuj | edytuj kod]

Wydarzenia związane z zakończeniem ziemskiego życia Maryi zaczęto upamiętniać w V wieku na Wschodzie przez obchody święta Zaśnięcia Matki Bożej, które stało się tym samym jednym z najstarszych świąt maryjnych[8][6]. Obchodzone początkowo lokalnie, zwiększało później swój zasięg przybierając różne nazwy (np. Zaśnięcia, Przejścia czy Odpocznienia Maryi), aż do upowszechnienia się w całym Kościele[6]. W Polsce i innych krajach europejskich czci się Matkę Boską Wniebowziętą jako patronkę ziemi i jej bujnej roślinności, stąd w polskiej tradycji ludowej święto znane jest pod nazwą Matki Boskiej Zielnej. W innych krajach też używa się potocznych nazw ludowych, np. Matki Boskiej Korzennej (Czechy[1]) czy Matki Boskiej Znakomitej (Kongo[9]).

W Kalwarii Zebrzydowskiej, odbywają się inscenizacje Zaśnięcia Maryi oraz jej Wniebowzięcia. Na Jasną Górę zmierzają pielgrzymki z całej Polski właśnie na to święto. W innych częściach Polski często wiąże się ono ze świętem dożynek.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny uczta, Novara di Sicilia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Matki Boskiej Zielnej obchodzimy nie tylko w Polsce
  2. Munificentissimus Deus - Pius XII - Portal OPOKA, https://opoka.org.pl/ [dostęp 2019-09-23] (pol.).
  3. Kodeks prawa kanonicznego, kan. 1246
  4. Kodeks kanonów Kościołów wschodnich, kan. 880
  5. Urs. Küry, Kościół starokatolicki : historia, nauka, dążenia, Chrześcijańska Akademia Teologiczna, 1996, ISBN 83-901296-4-7, OCLC 43955696 [dostęp 2019-08-14].
  6. a b c Wniebowzięta - fakty i legendy - Jolanta Krasnowska-Dyńka , Roman Zając - Portal OPOKA, opoka.org.pl/ [dostęp 2018-12-20] (pol.).
  7. Nauka Cerkwi Prawosławnej o Przenajświętszej Bogarodzicy, www.prawoslawie.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  8. Roman Zając, Wniebowzięta. Fakty i legendy, Stacja7, 15 sierpnia 2018 [dostęp 2018-12-20] (pol.).
  9. Matka Boża „Owocowa”

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Pietkun, Maryja Matka Chrystusa. Rozwój dogmatu maryjnego, Warszawa 1954, s. 129-150;
  • Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny – materiały na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 20.07.2010]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]