Wołodymyr Decykewycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wołodymyr Decykewycz
Володимир Децикевич
Volodymyr Decykevyc 1916.jpg
Data i miejsce urodzenia 29 grudnia 1865
Lwów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 14 kwietnia 1949
Gdańsk, Polska
Senator II, IV i V kadencji (II RP)
Okres od 1928
do 1939
Przynależność polityczna Ukraińskie Zjednoczenie Narodowo-Demokratyczne
Delegacja Lwowa na audiencji u prezydenta Ignacego Mościckiego 13.09.1936. W centrum:Stanisław Ostrowski (z łańcuchem prezydenta miasta), Ignacy Mościcki, Wołodymyr Decykewycz

Wołodymyr Decykewycz, ukr. Володимир Децикевич, Włodzimierz Decykiewicz (ur. 29 grudnia 1865 we Lwowie; zm. 14 kwietnia 1949 w Gdańsku) – ukraiński działacz polityczny i społeczny, doktor nauk prawnych, urzędnik samorządowy, senator RP II, IV i V kadencji (1928-39).

Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1906–1916 był szefem departamentu Galicji w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Wiedniu. W latach 1916–1918 wiceprzewodniczący Namiestnictwa we Lwowie, 1 listopada 1918 ostatni austriacki namiestnik Galicji (władzę przekazał mu gen. Karl Georg Huyn).

W II Rzeczypospolitej był członkiem Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie (1920–1928) i członkiem Rady Przybocznej Komisa­rza Rządu na miasto Lwów, od 1927 radny Lwowa (z nominacji) i ławnik miejski, od 1928 członek lwowskiego Wydziału Wojewódzkiego.

W latach 1921–1925 był przewodniczącym ukraińskiego tajnego kuratorium szkolnictwa wyższego we Lwowie, wykładał również prawo na Tajnym Uniwersytecie Ukraińskim. Do 25 maja 1932 przewodniczący Ukraińskiego Związku Katolickiego. Przewod­niczący Towarzystwa Przyjaciół Oświaty (1927–1932), Kuratorium Ukraińskiego Muzeum Narodowego we Lwowie (od 1930). Członek zarządu Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki, członek zarządu „Proswity”, członek egzekutywy Ukraińskiego Komitetu Pomocy Bezrobotnym i Ubogim jako delegat ordynariusza biskupstwa greckokatolickiego w Stanisławowie (w 1932 prezes), członek władz „Ridnej Szkoły”.

W 1938 był członkiem komisji mediacyjnej w Ukraińskim Zjednoczeniu Narodowo-Demokratycznym, konsolidującej dwie zwalczające się frakcje.

Po agresji ZSRR na Polskę był w końcu września 1939 wiceprzewodniczącym Tymczasowego Ukraińskiego Komitetu Pomocy (reprezentacji ludności ukraińskiej wobec władz sowieckich), którego sowieckie władze okupacyjne nie uznały.

Przez okres okupacji sowieckiej cały czas mieszkał we Lwowie, ale uniknął represji NKWD. W 1943 wyjechał z żoną ze Lwowa, zamieszkali u krewnych w Nowym Targu. W ramach akcji PUR osiedlił się w Sopocie, pisał wspomnienia.

Zmarł w Gdańsku. Pochowany na cmentarzu parafii NMP Gwiazdy Morza w Sopocie, ul. Malczewskiego (kw. IV grób 119).

Bibliografia, literatura, linki[edytuj]