Wołodymyr Piatenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wołodymyr Pjatenko)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wołodymyr Piatenko
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Wołodymyr Mykołajowycz Pjiatenko
Data i miejsce urodzenia 9 września 1974
obwód kemerowski
Wzrost 194 cm
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1991–1992 Okean Kercz 27 (0)
1992–1995 Tawrija Symferopol 55 (1)
1995–1997 Szachtar Donieck 28 (1)
1996–1997 Szachtar-2 Donieck 11 (0)
1998–1999 Metalist Charków 48 (1)
1998–1999 Metalist-2 Charków 5 (0)
1999–2002 Metałurh Donieck 34 (2)
2001–2002 Metałurh-2 Donieck 18 (1)
2002 Worskła Połtawa 2 (0)
2003–2004 SKA-Eniergija Chabarowsk 57 (4)
2005 Nywa Winnica 12 (0)
W sumie: 297 (10)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1994–1995  Ukraina U-21 8 (2)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2008–2010 Metałurh Donieck (asystent)
2010 Metałurh Donieck (p.o.)
2011–2012 Metałurh Donieck (p.o.)
2013 Bananc Erywań
2013 Metałurh Donieck (p.o.)
2014–2015 Metałurh Donieck
2017 Krumkaczy
2018 Obołoń-Browar Kijów

Wołodymyr Mykołajowycz Piatenko, ukr. Володимир Миколайович Пятенко, ros. Владимир Николаевич Пятенко, Władimir Nikołajewicz Piatienko (ur. 9 września 1974 w obwodzie kemerowskim, Rosyjska FSRR) – ukraiński piłkarz pochodzenia rosyjskiego, grający na pozycji obrońcy, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

W 1991 rozpoczął karierę piłkarską w klubie Okean Kercz, skąd latem 1992 roku przeniósł się do Tawrii Symferopol. 4 października 1992 roku debiutował w Wyszczej Lidze w meczu z Weresem Równe (3:2). W lipcu 1995 został zaproszony do Szachtara Donieck. Na początku 1998 przeszedł do Metalista Charków, któremu pomógł powrócić do Wyszej Lihi. W latach 1999-2002 bronił barw Metałurha Donieck. W lipcu 2002 został wypożyczony do Worskły Połtawa. Na początku 2002 wyjechał do Rosji, gdzie dwa lata występował w rosyjskim SKA-Eniergija Chabarowsk[1]. W 2005 zakończył karierę piłkarską w zespole Nywa Winnica.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1994-1995 występował w młodzieżowej reprezentacji Ukrainy.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarską w 2008 rozpoczął pracę trenerską w klubie Metałurh Donieck. Najpierw pomagał szkolić piłkarzy, a od 12 listopada 2010 po dymisji Nikołaja Kostowa pełnił obowiązki głównego trenera[2]. W styczniu 2011 zmienił go na tym stanowisku Andriej Gordiejew, ale po jego dymisji w maju 2011 ponownie objął stanowisko głównego trenera. 23 sierpnia 2012 podał się do dymisji[3]. W marcu 2013 rozpoczął pracę jako główny trener ormiańskiego Bananca Erywań[4]. Wynik pracy był bardzo zły, klub pod jego kierownictwem zajął ostatnie miejsce w mistrzostwach Armenii i spadł do drugiej ligi, po czym trener został zwolniony z zajmowanego stanowiska. 5 sierpnia 2013 powrócił do prowadzenia Metałurha Doniecka jako pełniący obowiązki trenera[5]. 16 czerwca 2014 roku po raz kolejny stał na czele Metałurha Doniecka[6]. 1 lutego 2017 został mianowany na stanowisko głównego trenera Krumkaczy[7]. 23 maja 2017 z przyczyn rodzinnych opuścił białoruski klub[8]. 12 stycznia 2018 stał na czele klubu Obołoń-Browar Kijów[9], którym kierował do końca maja 2018.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]