Wołodymyr Szczygielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wołodymyr Szczygielski
Burłaka
Ilustracja
Wołodymyr Szczygielski "Burłaka"
porucznik
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1920
Lwów
Data i miejsce śmierci 7 kwietnia 1949
Rzeszów
Siły zbrojne Ukraińska Powstańcza Armia

Wołodymyr Szczygielski, pseud. „Burłaka” (ur. 18 sierpnia 1920, Lwów, zm. 7 kwietnia 1949 w Rzeszowie) – ukraiński dowódca wojskowy, porucznik UPA, za przestępstwa popełnione na terenie Polski został skazany na karę śmierci.

mini

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do gimnazjum we Lwowie, w VI klasie porzucił naukę z powodów materialnych, pracował jako sprzedawca. W 1938 walczył w obronie Ukrainy Karpackiej, następnie przedarł się do Rumunii. W 1939 został przerzucony do Niemiec na szkolenie dywersyjne Abwehry. W 1940 przerzucony na teren Związku Radzieckiego, przekazywał stamtąd informacje wywiadowcze. W drugiej połowie 1941 został komendantem posterunku pomocniczej policji ukraińskiej w Wojtkowej, później również w Kuźminie, Jaworniku Ruskim i Medyce.

Przez kilka dni dowodził kureniem utworzonym z 3 sotni składających się z byłych policjantów ukraińskich. Kureń pod jego osobistym dowództwem wziął udział 6 sierpnia 1944 r. w rozstrzelaniu 42 Polaków w Baligrodzie.

 Osobny artykuł: Zbrodnia w Baligrodzie.

W okolicy Radziejowej kureń "Burłaki" zaatakował sowieckich partyzantów. Rosjanie odparli atak Ukraińców. Sześciu banderowców zostało zabitych, reszta się rozpierzchła. Upowcy z kurenia "Burłaki" zebrali się ponownie w Żernicy Wyżnej. Tutaj 8 sierpnia kureń przeformowano a dowództwo powierzono Wasylowi Mizernemu ps. "Ren". "Burłace" pozostawiono dowództwo sotni.

Był dowódcą sotni „Udarnyky 4” (94 a), zorganizowanej przez niego 25 czerwca 1944, wchodzącej w skład 2 kurenia "Udarnyky" pod dowództwem „Bajdy”. Pod koniec 1947 przebił się z sotnią na teren Czechosłowacji, kierując się do amerykańskiej strefy okupacyjnej w Niemczech. Sotnia została okrążona i częściowo rozbita, a sam „Burłaka” ujawnił się po zagwarantowaniu mu bezpieczeństwa. Jednak gwarancji nie dotrzymano, w 1948 został wydany władzom polskim. W czasie śledztwa przyznał się do kierowania mordem Polaków w Baligrodzie. W uzasadnieniu do aktu oskarżenia pojawił się zarzut kierowania tą zbrodnią. Z nieznanych powodów formalnie jednak nie postawiono mu tego zarzutu. Za zbrodnię w Baligrodzie nie został osądzony. Za przestępstwa popełnione na terenie Polski Szczygielski został skazany na karę śmierci przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Rzeszowie. Wyrok wykonano poprzez rozstrzelanie 7 kwietnia 1949 r. w więzieniu w zamku rzeszowskim.

IPN umieścił Włodymyra Szczygielskiego na indeksie represjonowanych przez PRL z powodów politycznych[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Instytut Pamięci Narodowej, SZCZYGIELSKI Włodzimierz, „Instytut Pamięci Narodowej” [dostęp 2017-12-26] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni B. Szcześniak, Wiesław Z. Szota – "Droga do nikąd. Działalność Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i jej likwidacja w Polsce", MON, Warszawa 1973