Wodorotlenek manganu(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wodorotlenek manganu(II)
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Mn(OH)2
Masa molowa 88,95 g/mol
Wygląd białe ciało stałe
Minerały pirochroit
Identyfikacja
Numer CAS 18933-05-6
PubChem 73965[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Wodorotlenek manganu(II), Mn(OH)2nieorganiczny związek chemiczny, wodorotlenek manganu na stopniu utlenienia II. Występuje naturalnie jako minerał pirochroit[6].

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Można go otrzymać w reakcji wodnego roztworu soli manganu(II) i zasady litowca, np.[7]:

MnSO4 + 2NaOHMn(OH)2↓ + Na2SO4

Reakcję tę należy prowadzić w ściśle beztlenowych warunkach, np. w atmosferze wodoru[8] lub w obecności chlorowodorku hydroksyloaminy[9]. Osad pierwotny jest bezpostaciowy, można przeprowadzić go w formę krystaliczną przez ogrzewanie[9][8].

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Wodorotlenek manganu(II) jest ciałem stałym barwy białej. Na powietrzu brązowieje w wyniku utleniania, dając uwodniony tlenek manganu(IV) o barwie brunatnej[7]:

2Mn(OH)2 + O2 + (x−1)H2O2MnO2·xH2O

Łatwość utleniania się Mn(OH)2 do MnO2 wykorzystuje się do oznaczania zawartości tlenu w wodzie (MnO2 utlenia jodki do jodu, który można oznaczyć przez miareczkowanie)[7].

Jest to substancja bardzo słabo rozpuszczalna w wodzie. Jego iloczyn rozpuszczalności wynosi 2,2×10−13[9]. Reaguje łatwo z kwasami, tworząc sole manganu(II)[9], np.

Mn(OH)2 + H2SO4MnSO4 + 2H2O

Rozpuszcza się w gorących stężonych roztworach KOH lub NaOH (np. ok. 12 g/l w 50% NaOH, 140 °C), co wykorzystuje się do jego oczyszczania przez krystalizację. W roztworach takich przyjmuje się występowanie jonów MnO2−2 lub HMnO2[8][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wodorotlenek manganu(II) (CID: 73965) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. Lide 2009 ↓, s. 8-123.
  3. a b R. Scholder, A. Kolb. Über Mangan(II)-hydroxyd und Hydroxomanganate(II). „Zeitschrift für anorganische und allgemeine Chemie”. 264 (2–4), s. 209–216, 1951. DOI: 10.1002/zaac.19512640217. 
  4. a b Lide 2009 ↓, s. 4-146.
  5. a b Lide 2009 ↓, s. 4-74.
  6. Pyrochroite Mineral Data (ang.). WebMineral. [dostęp 2012-05-17].
  7. a b c Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 908. ISBN 83-01-13654-5.
  8. a b c Handbook of Preparative Inorganic Chemistry. Georg Brauer (red.). Wyd. 2. T. 1. Nowy Jork, Londyn: Academic Press, 1963, s. 1456–1457.
  9. a b c d Philip John Durrant, Bryl Durrant: Zarys współczesnej chemii nieorganicznej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1965, s. 1152.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]