Wojciech Drzyzga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Drzyzga
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 października 1958
Warszawa
Pozycja rozgrywający
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst.
1974–1976 Sarmata
1976–1977 MKS MDK Warszawa
1977–1986 Legia Warszawa
1986–1987 Filament Bursa
1987–1992 JSA Bordeaux
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst.
 Polska

Wojciech Drzyzga (ur. 7 października 1958 w Warszawie) – polski siatkarz, trzykrotny mistrz Polski, reprezentant kraju, trzykrotny wicemistrz Europy, uczestnik Letnich Igrzysk Olimpijskich w Moskwie (1980), także trener i komentator telewizyjny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Jest wychowankiem Sarmaty Warszawa, w którym występował w latach 1974–1976, w latach 1976–1977 reprezentował barwy MKS MDK Wola Warszawa, z którym wywalczył mistrzostwo Polski juniorów, w latach 1977–1986 był zawodnikiem Legii Warszawa, z którą osiągnął największe sukcesy. W ciągu dziewięciu sezonów w klubie zdobył osiem medali mistrzostw Polski, w tym trzy złote (1983, 1984, 1986), trzy srebrne (1981, 1982, 1985) i dwa brązowe (1978, 1980). Ponadto dwukrotnie sięgnął po Puchar Polski (1984, 1986), a w 1986 został przez Przegląd Sportowy uznany najlepszym zawodnikiem ligi. W sezonie 1986/1987 występował w tureckiej drużynie Filament Bursa, z którą zdobył brązowy medal mistrzostw Turcji. Od 1987 reprezentował barwy francuskiego JSA Bordeaux, z którym zdobył wicemistrzostwo Francji w 1991 i brązowy medal mistrzostw Francji w 1992.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1977 wystąpił na mistrzostwach Europy juniorów, zajmując z drużyną 4 miejsce. W reprezentacji Polski seniorów debiutował 29 czerwca 1978 w towarzyskim spotkaniu z Finlandią. Trzykrotnie zdobył wicemistrzostwo Europy (1979, 1981, 1983), a w 1985 zajął na ME czwarte miejsce. Dwukrotnie wystąpił na mistrzostwach świata (1978 – 8 m., 1982 – 6 m.), raz na Igrzyskach Olimpijskich (1980 – 4 m.), raz w Pucharze Świata (1981– 4 m.). Został zakwalifikowany do kadry, która miała wystąpić na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles (1984), ostatecznie wystąpił z reprezentacją na zawodach Przyjaźń-84 (3 m.). Ostatni raz w reprezentacji wystąpił 22 grudnia 1985 w towarzyskim spotkaniu z Kubą. Łącznie w biało-czerwonych barwach zagrał w 291 spotkaniach, w tym 258 oficjalnych.

W 2013 uhonorowano go miejscem w Alei Gwiazd Polskiej Siatkówki w Miliczu.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W 1992–1997 był trenerem Legii Warszawa, z którą w 1995 zdobył Puchar Polski i wywalczył awans do serii A I Ligi, a w 1996 wicemistrzostwo Polski. W trakcie sezonu 1999/2000 został trenerem Czarnych Radom, poprowadził tę drużynę do 4 miejsca w sezonie 2000/2001, ale wobec problemów finansowych klubu odszedł w trakcie sezonu 2001/2002. Równocześnie w latach 2000–2001 był asystentem Ryszarda Boska w I reprezentacji Polski seniorów. W sezonie 2002/2003 prowadził zespół AZS-u Olsztyn (5 miejsce w lidze), w sezonie 2005/2006 Mostostal Kędzierzyn-Koźle (8 miejsce w lidze). W 2004 został także prezesem sekcji siatkarskiej Legii, która istniała do 2010.

Komentator telewizyjny[edytuj | edytuj kod]

Od 2003 komentuje mecze siatkówki na antenie TV4 i Polsatu, m.in. w duecie z Tomaszem Swędrowskim. Komentował m.in. mecze Mistrzostw Świata w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2014 i 2018, w których reprezentacja Polski z jego synem, Fabianem, zdobyła złoty medal; mistrzostw Europy, Ligi Światowej, World Grand Prix, Pucharu Świata, Ligi Mistrzów, Ligi Mistrzyń, PlusLigi i OrlenLigi.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jest ojcem siatkarzy Tomasza, wicemistrza Europy kadetów z 2003 i Fabiana, mistrza świata seniorów z 2014 i 2018.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Mecner. 80 lat polskiej siatkówki. (b.m.i d. w.)
  • Krzysztof Mecner, Mistrzostwa Polski w siatkówce 1929–2010, wyd. PLPS, Warszawa 2010
  • Polska siatkówka w liczbach, opracowanie statystyczne Władysław Zieleśkiewicz, wyd. Warszawa 2009
  • Sławomir Monik, Piotr K. Dobrowolski, Agata Kołacz Czarni. Dzieje klubu z Radomia siatkówką pisane. 1921–2011, wyd. Radom 2011
  • Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński, Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924–2010 wyd. Fundacja Dobrej Książki, b.d i m. w.
  • sylwetka na stronie mwzps.pl
  • sylwetka na stronie zaksa.net
  • sylwetka na stronie archiwum.pls.pl