Wojciech Giełżyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Giełżyński
Ilustracja
Wojciech Giełżyński
Warszawa, 29 czerwca 2006
Data i miejsce urodzenia 9 maja 1930
Warszawa
Data i miejsce śmierci 3 marca 2015
Warszawa
Narodowość polska
Język polski
Dziedzina sztuki reportaż
Ważne dzieła
  • Medytacje o Świecie Trzecim
  • Rewolucja w imię Allacha
  • Byłem gościem Chomeiniego
  • Gdańsk. Sierpień 80
  • Budowanie Niepodległej
  • Edward Abramowski, zwiastun Solidarności
  • Ani Wschód ani Zachód
  • Prywatna historia XX wieku
  • Inne światy inne drogi
  • Pół świata – moje!

Wojciech Stefan Giełżyński (ur. 9 maja 1930 w Warszawie, zm. 3 marca 2015 tamże) – polski dziennikarz i reportażysta.

Debiutował w wieku 16 lat na łamach „Gazety Ludowej”, niezależnego dziennika, którego naczelnym był jego ojciec, Witold Giełżyński. Ukończył studia ekonomiczne, po których został reporterem działu sportowego tygodnika „Dookoła Świata”. Sportowiec, dwukrotny mistrz Polski w wioślarstwie. Następnie pracował w pismach: „Współczesność”, „Panorama”, „Kontynenty” (prowadził dział Azji), współpracował blisko z „Polityką” (z której odszedł po strajku w Stoczni Gdańskiej w 1980). W stanie wojennym przeszedł do prasy drugiego obiegu, redagował miesięcznik „Vacat”, współredagował „Przegląd Wiadomości Agencyjnych”. Ostatnim jego etatowym miejscem pracy w dziennikarstwie był „Tygodnik Solidarność” w latach 1989–1992.

W 1987 uczestniczył w reaktywacji PPS, a w 1988 – w majowym i sierpniowym strajku w Stoczni Gdańskiej. Był członkiem Rady Programowej Unii Pracy. Związany z masonerią (obecnie z Wielkim Wschodem Polski), której wybitnym przedstawicielem był także jego ojciec. Sam żartobliwie wywodził swój ród od siostry Mieszka I, Adelajdy (co do jej rzeczywistego istnienia historycy mają poważne wątpliwości) oraz jej hipotetycznego męża węgierskiego księcia Gejzy, założyciela dynastii Arpadów.

Od 1995 do 2006 rektor nieistniejącej już Wyższej Szkoły Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie.

Autor ok. pięciu tysięcy publikacji prasowych, komentarzy radiowych i telewizyjnych – oraz ponad 60 książek, głównie o Trzecim Świecie, jak i z zakresu problematyki społeczno-politycznej.

Odwiedził w wędrówkach reporterskich 85 krajów. Otrzymał za swą twórczość szereg nagród i wyróżnień m.in. nagrodę im. Juliana Bruna.

W latach 1960–1981 należał do PZPR[1]. Przyznał się do siedmiu lat współpracy z SB, zakończonej w 1964.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi[1].

Mieszkał w Warszawie przy ul. T. Sygietyńskiego.

Pochowany 10 marca 2015 roku w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim.

Twórczość (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 237. ISBN 83-223-2073-6.