Wojciech Grzymała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Obraz Teofila Kwiatkowskiego Ostatnie chwile Fryderyka Chopina. Wojciech Grzymała siedzi na krześle

Wojciech Grzymała (ur. 23 kwietnia 1793 roku[1] w Dunajowce16 grudnia 1871 roku w Nyon) – referendarz rady stanu, działacz emigracyjny, przyjaciel Fryderyka Chopina.

Biogram[edytuj | edytuj kod]

Syn Wincentego Przecława z Zalesia-Grzymały herbu własnego, cześnika bracławskiego i Marianny z Wydżgów h. Jastrzębiec. Uczył się we Lwowie, a od 1807 r. uczęszczał do szkoły wojskowej gen. Stanisława Fiszera. Uczestnik walk 1809 i 1812 w szeregach Armii Księstwa Warszawskiego, za męstwo w bitwie pod Borodino otrzymał Krzyż Wojskowy Virtuti Militari. W Królestwie Kongresowym referendarz stanu w Komisji Rządowej Skarbu (1818), członek Rady Stanu, członek Towarzystwa Patriotycznego Łukasińskiego (od 1821). Jako członek Towarzystwa Patriotycznego został uwięziony w 1826 r.

Odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy w 1825 roku i IV klasy w 1817 roku[2].

W trakcie powstania listopadowego został mianowany zastępcą dyrektora Banku Polskiego[3]. Jako członek Towarzystwa Patriotycznego prezentował konserwatywne poglądy stając w obronie dyktatora Józefa Chłopickiego oraz księcia Adama Czartoryskiego. Z ramienia Rządu Narodowego został wysłany (wraz z Tadeuszem Mostowskim) najpierw do Berlina i Wrocławia, a następnie do Paryża i Londynu (gdzie negocjował warunki brytyjskiej pożyczki dla walczącej Polski). Po upadku powstania został na emigracji, działał w obozie Czartoryskich. Był współzałożycielem Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Łoza podaje datę 22 kwietnia 1792 roku
  2. Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu Św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, r. X, nr 10, Warszawa 1931, s. 232.
  3. Henryk Radziszewski: Bank Polski. Poznań: "Ostoja" Spółka Wydawnicza, 1919.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]