Wojciech Korsak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Korsak
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1894
Bardziłowicze
Data i miejsce śmierci 21 grudnia 1965
Leicester
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 56 pułk piechoty
29 pułk piechoty
PKU Kalisz
KRU Nowy Sącz
Stanowiska dowódca batalionu
komendant PKU
komendant RU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Wojska (dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Obrony (Wielka Brytania)

Wojciech Korsak (ur. 12 lipca 1894 w Bardziłowiczach, zm. 21 grudnia 1965 w Leicester) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 12 lipca 1894 roku w majątku Bardziłowicze, w ówczesnym powiecie drysieńskim, guberni witebskiej, w rodzinie Piotra Korsaka h. Korsak (zm. 1922), i Leontyny z Romanowskich[1].

W 1916 roku wstąpił do Włodzimierskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. W 1917 roku służył w baonie Lejb Gwardii Pawłowskiego, I Korpusu Polskiego, 3 kompanii, 2 legii rycerskiej. Gdy stało się to tylko możliwe, wstąpił do Wojska Polskiego i służył w II Korpusie w Krzemieńcu Polskim. W 1918 roku, jako ułan walczył w partyzanckim oddziale por. Pruszaka, następnie został wcielony do I Korpusu gen. Dowbora-Muśnickiego, aby pod koniec roku znaleźć się w Samoobronie Litwy i Białorusi z ogólnym dowództwem w Wilnie[2]. Od 9 stycznia 1919 do jesieni 1927 roku pełnił służbę w Mińskim Pułku Strzelców[3], który 1 października 1921 roku został przemianowany na 86 Pułk Piechoty[4]. W pułku zajmował kolejne stanowiska służbowe: dowódcy 1. kompanii w I batalionie (od stycznia 1919)[5], dowódcy III batalionu „szturmowego” (od maja 1919)[6], komendanta Kadry Batalionu Zapasowego w Wilnie (1923)[7], komendanta składnicy wojennej (1924)[8] i dowódcy I batalionu (1925)[9]. 9 marca 1919 roku, w czasie wojny z bolszewikami wyróżnił się męstwem w obronie Słonima, za co później został odznaczony orderem Virtuti Militari'"`UNIQ--nowiki-0000001F-QINU`"'10'"`UNIQ--nowiki-00000020-QINU`"'[./Wojciech_Korsak#cite_note-CITEREFMieczkowski192910-11-9 [9]]. W 1921 roku pełnił służbę w sztabie Wojsk Litwy Środkowej. W latach 1922–1927 był dowódcą batalionu w 86 Pułku Piechoty stacjonującym w Mołodecznie i Kraśnem nad Uszą. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 526. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11], a 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 161. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W listopadzie 1927 roku został przeniesiony do 85 Pułku Piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko komendanta obwodowego Przysposobienia Wojskowego[13][14]. 23 grudnia 1929 roku, po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu wymaganego stażu liniowego, został powołany na dwuletni kurs 1929/31 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[15]. Z dniem 1 września 1931 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie na stanowisko dowódcy batalionu[16][17]. W maju 1933 roku został przeniesiony do 29 Pułku Strzelców Kaniowskich w Kaliszu na stanowisko dowódcy batalionu[18]. W sierpniu 1935 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kalisz na stanowisko komendanta[19]. Od 1936 do 1939 roku pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Nowy Sącz na stanowisku komendanta rejonu uzupełnień[20]. W 1939 roku został internowany w obozie na terenie Rumunii, skąd uciekł i przedarł się do tworzącej się Armii Polskiej we Francji, następnie do Wielkiej Brytanii. W 1940 roku, we Francji, był szefem sztabu 11 Pułku Piechoty[21]. W listopadzie 1940 roku został dowódcą 6. kompanii 20 Batalionu Kadrowego Strzelców, a od 1 grudnia 1941 roku był zastępcą dowódcy 2. kompanii strzeleckiej II Oficerskiego Baonu Szkolnego należącego do Brygady Szkolnej[22].

Wojciech Korsak od 25 stycznia 1923 roku był żonaty z Ireną hr. Brzostowską h. Strzemię (1897–1977), z którą miał dwóch synów: Jana Janusza (1924–1993)[2] i Andrzeja Michała Ziemowita ps. „Żuraw”, żołnierza Pułku AK „Baszta” w czasie powstania warszawskiego[23].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W roku 1956 dołączyła do niego żona Irena. Zamieszkali w Leicester. Zmarł na zawał serca 21 grudnia 1965 roku. Żona zmarła 8 maja 1977 w Gdańsku[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Baza genealogiczna ↓.
  2. a b c d e f g Biografia Wojciecha Korsaka, chopinenvacances.pl [dostęp 2021-08-30].
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 222, 702.
  4. Mieczkowski 1929 ↓, s. 38.
  5. Mieczkowski 1929 ↓, s. 7, 9.
  6. Mieczkowski 1929 ↓, s. 13, 27-29.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 373, 409.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 324, 351.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 276.
  10. Mieczkowski 1929 ↓, s. 10-11.
  11. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 46.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 735.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 298.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 99, 176.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 375.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 322.
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 27, 584.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 139.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 97.
  20. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 19, 853.
  21. Kryska-Karski i Barański 1971 ↓, s. 56-57.
  22. Kronika 7-ej Brygady 1941 ↓, s. 16, 57, 61.
  23. Powstańcze biogramy ↓.
  24. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922 roku, s. 109.
  25. Mieczkowski 1929 ↓, s. 43.
  26. M.P. z 1931 r. nr 156, poz. 227 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  27. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 27.
  28. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 19.
  29. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 70.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]