Wojciech Młynarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Młynarski
Ilustracja
Wojciech Młynarski, 29 marca 2012
Data i miejsce urodzenia 26 marca 1941
Warszawa
Data i miejsce śmierci 15 marca 2017
Warszawa
Gatunki piosenka autorska
Zawód piosenkarz
kompozytor
dramaturg
scenarzysta
reżyser teatralny
Aktywność 1962–2017
Powiązania Teatr Hybrydy, Kabaret Dudek, Kabaret Owca, Teatr Ateneum w Warszawie
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja)

Wojciech Marian Młynarski (ur. 26 marca 1941 w Warszawie[1], zm. 15 marca 2017 tamże[2]) – polski poeta, reżyser i wykonawca piosenki autorskiej, satyryk, artysta kabaretowy, autor tekstów piosenek i librett, tłumacz, znany przede wszystkim z autorskich recitali; członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Przez niektórych autorów uznawany za najwybitniejszego twórcę tekstów w powojennej historii kabaretu literackiego w Polsce[3].

Debiutował w początku lat 60. w studenckim kabarecie klubu „Hybrydy”, był autorem i reżyserem dwóch programów kabaretu: „Radosna gęba stabilizacji” (1962) oraz „Ludzie to kupią” (1963)[4][5].

Swoje piosenki wykonywał sam, jednak wiele z nich zyskało rozgłos w wykonaniu innych wykonawców, m.in. zespołu Alibabki, Michała Bajora, Hanny Banaszak, Ewy Bem, zespołu 2 plus 1, Haliny Frąckowiak, Edyty Geppert, Anny German, Ireny Jarockiej, Kaliny Jędrusik, Krystyny Konarskiej, Haliny Kunickiej, Krzysztofa Krawczyka, Dany Lerskiej, Grażyny Łobaszewskiej, Alicji Majewskiej, Krystyny Prońko, Łucji Prus, zespołu Quorum, Maryli Rodowicz, Ireny Santor, Skaldów, Jaremy Stępowskiego, Grażyny Świtały, Zbigniewa Wodeckiego i Andrzeja Zauchy[4].

Był autorem przekładów piosenek z musicali: Kabaret, Jesus Christ Superstar i Chicago. Na scenie Teatru Ateneum realizował również programy autorskie poświęcone wybitnym artystom i twórcom, m.in.: Brelowi, Hemarowi, Ordonównie oraz Wysockiemu. Należał również do rady programowej Teatru Rozmaitości[6].

Życiorys[edytuj]

Urodził się 26 marca 1941 w Warszawie[7][8], w rodzinie inżyniera rolnego, zarządcy majątku w Kobylankach niedaleko Mińska Mazowieckiego Mariana Młynarskiego i jego żony Magdaleny z domu Zdziechowskiej[6][9]. W półtora roku po nim na świat przyszła jego siostra, Barbara, późniejsza aktorka, poetka i popularyzatorka kultury polskiej w Szwajcarii[10][11]. Stryjecznym dziadkiem obojga był kompozytor, dyrygent i skrzypek i kompozytor Emil Młynarski, z kolei mężem ciotki Neli został znany pianista Artur Rubinstein[11][12]. Tradycje muzyczne były silne także w rodzinie matki Młynarskiego, m.in. jej siostra Maria Kaczurbina, żona rentgenologa Adama Kaczurby, została po II wojnie światowej kompozytorką piosenek dla dzieci[12][13].

Ojciec Młynarskiego zmarł w 1943 i jego matka powróciła wraz z dziećmi do domu rodziców w podwarszawskim Komorowie, okazałej willi Zdziechowskich przy ówczesnej ulicy Słowackiego 6 (numer współczesny: 8)[13]. Tam przyszły autor piosenek spędził dzieciństwo, w młodości jego sąsiadką była m.in. Maja Komorowska[14]. Pierwsze wiersze pisał już w dzieciństwie, reżyserował także przedstawienia w których występował wraz z kuzynkami[15]. Z kolei podczas nauki w Liceum Ogólnokształcącego im. Tomasza Zana w Pruszkowie pisał wiersze w sposób humorystyczny dokumentujące życie szkoły, które następnie deklamował lub odśpiewywał podczas comiesięcznych apeli porannych[4][16][17]. W 1957 Młynarski zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego[18][19].

Studia i Hybrydy[edytuj]

Na czwartym roku studiów, w roku 1960 Młynarski włączył się w nurt kultury studenckiej i wkrótce stał się jednym z najlepiej rozpoznawalnych jej twórców, a z perspektywy następnych dziesięcioleci – także za jednego z najwybitniejszych, obok Agnieszki Osieckiej, Jonasza Kofty, Michała Tarkowskiego, Jacka Kleyffa i Janusza Weissa[20][21][5][22]. Przed szerszą publicznością zadebiutował jeszcze w tym samym roku w teatrze klubu studenckiego „Hybrydy”[23]; wkrótce potem Jan Pietrzak, podówczas kierownik Studenckiego Teatru Hybrydy, zaoferował mu przygotowanie programu kabaretowego w tym samym klubie[24].

Napisany i wyreżyserowany przez Wojciecha Młynarskiego program kabaretowy Radosna gęba stabilizacji miał premierę w listopadzie 1962[25][a]. Program dostrzegła krytyka, cieszył się też sporym powodzeniem wśród publiczności, zwłaszcza że stanowił zwrot w historii kabaretu studenckiego w Warszawie, który do tej pory miał charakter bardziej pur-nonsensowny i poetycki. Tymczasem teksty Młynarskiego drwiły ze wszystkich ikon tzw. małej stabilizacji: z wygodnictwa i snobizmu, badylarzy i Matysiaków, wreszcie z konkretnych osób: Violetty Villas, Andrzeja Wajdy, Lopka Krukowskiego, Leopolda Tyrmanda czy KTT[26].

W maju 1963 premierę miał kolejny program, również stworzony przede wszystkim przez Młynarskiego: Ludzie to kupią[b]. Przedstawienie po raz kolejny okazało się sukcesem: frekwencja była spora, program nagrodzono także na Ogólnopolskim Przeglądzie Kabaretów Studenckich[28]. W nagrodę zespół pojechał do Paryża, gdzie miał okazję zaprezentować swoje piosenki na Festiwalu Kultury Studenckiej[28].

Również w 1963 Młynarski zaczął prezentować swoje utwory podczas, organizowanych przez nowo powstały Program III Polskiego Radia, Giełd Piosenek, Kompozytorów i Autorów. Dzięki temu pewien rozgłos zyskały jego utwory Pittekantropus, Z kim ci będzie tak źle jak ze mną czy Niedziela na Głównym[29]. Ta ostatnia była pierwszą piosenką wykonywaną przez samego autora, którą, za wstawiennictwem Kazimierza Rudzkiego, zgodziło się wyemitować Polskie Radio[30]. Z tego okresu pochodzą również jego pierwsze przeboje: Ludzie to kupią[c], Pożegnanie szansonistki, Ulica Żabia[d], Ulica Kubusia Puchatka, Po prostu wyjedź w Bieszczady oraz Jesienny pan[4][32], tę ostatnią w 1963 zaśpiewała na płycie Krystyna Konarska[e].

Młynarski pozostał związany z „Hybrydami” do końca studiów pod koniec 1963 roku[4][5][35]. Choć promotor jego pracy magisterskiej na temat twórczości Witkacego, prof. Stefan Żółkiewski, proponował mu pozostanie na uczelni w charakterze asystenta, Młynarski zdecydował o poświęceniu się raczej pracy artystycznej[36]. Za namową Romana Orłowa, swojego brata ciotecznego i jednocześnie kompozytora, postanowił spróbować swoich sił jako profesjonalny autor piosenek[37]. W tym okresie wyprowadził się wraz z matką, podówczas pracownicą Polskiego Radia, z domu rodzinnego i przeniósł do przyznanego im mieszkania przy ulicy Lwowskiej, w którym mieszkał praktycznie do końca życia[38].

Lata 60.: Opole i Dudek[edytuj]

Pierwsze próby zgłoszenia piosenek duetu Orłow-Młynarski do Polskiego Radia zostały odrzucone przez Władysława Szpilmana[39]. Wielkim sukcesem okazał się dla Młynarskiego II Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, w którym jego piosenki wygrały w obu głównych kategoriach: w kategorii piosenki rozrywkowo tanecznej wygrała ex aequo piosenka duetu Orłow-Młynarski Z kim ci będzie tak źle jak ze mną śpiewana przez Kalinę Jędrusik[f], z kolei Krystyna Konarska wygrała w kategorii piosenki literacko-aktorskiej utworem Spalona ziemia, także tych samych autorów[8][40][41].

III edycja festiwalu okazała się dla Młynarskiego jeszcze większym sukcesem: w kategorii piosenka estradowa ex aequo zwyciężyły dwie jego piosenki: śpiewane przez niego samego Światowe życie oraz Polska miłość w wykonaniu Hanny Skarżanki. Młynarski odebrał także nagrodę Rady Naczelnej ZSP dla najlepszego wykonawcy piosenki studenckiej oraz wyróżnienie za piosenkę Trochę miejsca (muz. Piotr Figiel)[8][42].

Powodzenie na festiwalach w Opolu spowodowało szereg zamówień na piosenki. Spalona ziemia oraz kilkanaście nowych utworów znalazło się w warstwie muzycznej serialu telewizyjnego Wojna domowa (1965), scenarzysta Jacek Fedorowicz zamówił także dziesięć piosenek, które znalazły się w komedii muzycznej Kochajmy Syrenki (1966)[43].

W latach 60. współpracował z wieloma kabaretami literackimi, m.in. z założonym wspólnie z Maciejem Zembatym Dreszczowcem (1963–1964), Owcą, U Lopka (1963) i Dudkiem (1965–1975 i ponownie w latach 1988–1990)[4][6][44]. Utwory z tego okresu to m.in.: W Polskę idziemy, Po prostu wyjedź w Bieszczady, Ludzie to kupią, W co się bawić[4]. Wiele z nich w formie humorystycznej poruszało realne problemy społeczne, wobec czego krytyka ukuła na piosenki Młynarskiego termin śpiewanych felietonów[4][44]. W okresie współpracy z Kabaretem Dudek Młynarski napisał szereg piosenek wspólnie z Jerzym Wasowskim, w tym wykonywaną przez Wiesława Gołasa W Polskę idziemy, a także Ballada o dzikim zachodzie i Po co babcię denerwować, które sam Młynarski wiele lat później uznał za najbardziej charakterystyczne dla swojej ówczesnej twórczości[4].

W latach 1964–1966 pracował również w Redakcji Rozrywki Telewizji Polskiej[6]. Stworzył wówczas cykl Porady sercowe, w tym utwór Polska miłość, a także piosenkę Niedziela na Głównym (1964) nawiązującą do Dimanche à Orly Gilberta Bécaud[4][45]. Również dla Telewizji Polskiej napisał w 1968 libretto do operetki Marka Sarta Butterfly cha-cha[46]. W 1964 ożenił się z aktorką Adrianną Godlewską, w rok później urodziła się ich pierwsza córka, Agata; młodsza, Paulina, przyszła na świat w 1970[6][12]. Pod koniec dekady Młynarski zajmował się głównie twórczością literacką, jego wiersze i teksty drukowała m.in. „Filipinka[6].

W tym okresie zaczął również występować z autorskimi recitalami, podczas których prezentował własne piosenki i tłumaczenia piosenek innych artystów we własnym wykonaniu[4]. Podczas pierwszych tournée po Polsce występował wspólnie z Aliną Janowską, później z Joanną Rawik, wreszcie z Igą Cembrzyńską[47].

Lata 70.[edytuj]

W latach 70. zaczął pisać większe formy, zwłaszcza libretta operowe i musicalowe[48]. W 1972 na scenie Teatru Wielkiego w Łodzi odbyła się premiera Henryka VI na łowach, opery Wojciecha Bogusławskiego do której Młynarski napisał zupełnie nowe libretto, natomiast muzykę zaadaptował Jerzy Dobrzański z dwóch oper Karola Kurpińskiego: Lucyfer i Jadwiga, królowa Polski[49]. W 1976 premierę w warszawskiej Warszawskiej Operze Kameralnej miała opera Kalmora Kurpińskiego, również z nowym librettem pióra Młynarskiego[48].

Do końca dekady stworzył także słowa i piosenki do musicali Cień, Awantura w Recco (do muzyki Macieja Małeckiego), Wesołego powszedniego dnia, Nędzy uszczęśliwionej epilog (do muzyki Jerzego Derfla), i Niedopasowani, czyli Goliath i Wieloryb (wspólnie z Krzysztofem Dzikowskim, muz. Marek Sart). Był także autorem nowych librett lub tłumaczeń musicali Życie paryskie Jacques’a Offenbacha, Jesus Christ Superstar, Huśtawka, Fantasics, Chicago i Kabaret[48].

W 1976 był jednym z sygnatariuszy Memoriału 101 polskich intelektualistów protestujących przeciwko planowanym zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej[6][50]. Młynarski niemal od początku kariery miewał problemy z cenzurą w PRL. Już w 1968 próbował opatrzyć swoją piosenkę Lubię wrony poważnym komentarzem, że – wbrew jej słowom – polskie wrony faktycznie na zimę odlatują na południe, natomiast do Polski przylatują wrony z krajów ówczesnego ZSRR. Cenzor nie zezwolił na „ujawnienie takich informacji”[51]. Ostatecznie nazwisko Młynarskiego znalazło się na specjalnej liście, na której umieszczono autorów pod szczególnym nadzorem cenzury. Tomasz Strzyżewski w swojej książce o cenzurze w PRL publikuje poufną instrukcję cenzorską z 21 lutego 1976 Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, na której umieszczono nazwisko satyryka oraz następujące wytyczne: „Wszystkie własne publikacje autorów z poniższej listy zgłaszane przez prasę i wydawnictwa książkowe oraz wszystkie przypadki wymieniania ich nazwisk należy sygnalizować kierownictwu Urzędu, w porozumieniu z którym może jedynie nastąpić zwolnienie tych materiałów. Zapis nie dotyczy radia i TV, których kierownictwo we własnym zakresie zapewnia przestrzeganie tych zasad. Treść niniejszego zapisu przeznaczona jest wyłącznie do wiadomości cenzorów”[52]. Ostatecznie zapis cenzorski na twórczość Młynarskiego zdjęto po ponad roku[50].

W 1979 na świat przyszło trzecie dziecko Młynarskiego, Jan Młynarski, późniejszy kompozytor muzyki elektronicznej, multiinstrumentalista i wokalista[12].

Lata 80.[edytuj]

Wprowadzenie stanu wojennego w Polsce zastało Młynarskiego i Jerzego Derfla w Szwajcarii, gdzie obaj przebywali na zaproszenie siostry Młynarskiego, Barbary[10]. 13 grudnia 1981 dali zaplanowany wcześniej koncert w Domu Polskim w Zurychu, który przerodził się w demonstrację solidarności z Polakami[10]. Podczas tego samego wyjazdu Młynarski odwiedził też po raz ostatni Artura Rubinsteina w jego domu w Genewie[53]. Choć wielu artystów korzystało z okazji, by pozostać na stałe na emigracji, Młynarski podjął decyzję o powrocie; do Warszawy przyleciał 27 stycznia 1982, ostatnim na wiele miesięcy samolotem łączącym Warszawę z zagranicą[10][54].

W odpowiedzi na bojkot, jakim wielu ludzi kultury objęło występy w Telewizji Polskiej w czasie stanu wojennego, Młynarski wraz z prof. Bohdanem Korzeniewskim i prof. Zbigniewem Raszewskim wystąpił z Rady Artystycznej Związku Artystów Scen Polskich, za co w 1986 ponownie został objęty zakazem występów i publikacji[50].

Mimo kłopotów z cenzurą w 1987 uhonorowany został Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki za całokształt twórczości[6]. Rok później, wspólnie z wieloletnim partnerem scenicznym Jerzym Derflem, otrzymał nagrodę kulturalną „Solidarności” za recital Róbmy swoje i za tytułową piosenkę, która stała się jednym z nieformalnych hymnów opozycji demokratycznej[6][50].

Po roku 2000[edytuj]

31 stycznia 2003 w Teatrze Ateneum odbyła się premiera przygotowanego przez Magdę Umer widowiska Młynarski, czyli trzy elementy, będącego swoistym hołdem dla autora piosenek na czterdziestolecie jego pracy artystycznej[48]. W listopadzie tego roku Młynarski dał również cykl benefisów pod wspólnym tytułem Czterdziecha. Koncerty podsumowywały cztery dekady twórczości Młynarskiego, prezentowały zarówno jego najdawniejsze piosenki, tłumaczenia piosenek innych autorów, jak i najświeższe śpiewane felietony komentujące aktualną sytuację w Polsce i na świecie. Wybór piosenek został później wydany na płycie CD pod tym samym tytułem[48].

Teksty autorstwa lub w przekładzie Wojciecha Młynarskiego zostały zamieszczone w książce „Moje ulubione drzewo, czyli Młynarski obowiązkowo” wydanej w 2007 przez Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak” (ISBN 978-83-240-0900-8).

24 września 2007 ukazała się płyta zespołu Raz, Dwa, Trzy Młynarski złożona w całości z interpretacji piosenek zarejestrowanych podczas koncertu w studio imienia Agnieszki Osieckiej. W kolejnych miesiącach płyta dotarła do pierwszego miejsca na liście najczęściej kupowanych płyt w Polsce[55], a następnie status złotej[56] i platynowej płyty[57]. Album uzyskał także nagrodę Fryderyka 2008 dla najlepszego albumu muzyki popularnej[58].

W 2013 r. odbyła się I edycja Festiwalu Twórczości Wojciecha Młynarskiego w Sopocie z udziałem artysty.

W styczniu 2017 r. ukazał się zbiór jego wierszy i piosenek „Od oddechu do oddechu”[59].

Życie prywatne[edytuj]

Grób Wojciecha Młynarskiego w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Stryjeczny wnuk Emila Młynarskiego. Córka Emila Młynarskiego i ciotka Wojciecha, Aniela zwana także Neli, wyszła za mąż za słynnego pianistę Artura Rubinsteina. Dzieci Anieli i Artura Rubinsteinów, m.in. aktor John Rubinstein i fotografka Eva Rubinstein, są kuzynami drugiego stopnia Wojciecha Młynarskiego. Brat aktorki Barbary Młynarskiej-Ahrens[60].

Po raz pierwszy był żonaty z piosenkarką i aktorką Adrianną Godlewską (ślub w 1964 r.)[61]. Ich dziećmi są prezenterki telewizyjne: Agata i Paulina. Mają także syna Jana, muzyka. Po raz drugi był żonaty z Jadwigą (rozwód w 2008 r.[1]). Cierpiał na chorobę afektywną dwubiegunową[g]. Zmarł 15 marca 2017 w wieku 75 lat[2]. 24 marca 2017, po mszy pogrzebowej, która odbyła się w kościele św. Karola Boromeusza w Warszawie na Powązkach, urna z jego prochami spoczęła w Alei Zasłużonych Cmentarza Powązkowskiego[63].

Nagrody i odznaczenia[edytuj]

Dyskografia[edytuj]

Na kasetach VHS zostały wydane w połowie lat 90. recitale Robimy swoje i Wieczór liryczny.

Wybrane utwory (w tym tłumaczenia)[edytuj]

  • 44 na wcześniej
  • A wójta się nie bójta
  • Absolutnie
  • Ach to był szał, gdy Duduś grał
  • Ach, co to był za ślub
  • Alkoholicy z mojej dzielnicy
  • Anioł i diabeł
  • Baba o sześciu cyckach
  • Ballada kapitalna
  • Ballada o bezrybiu
  • Ballada o chirurgii plastycznej
  • Ballada o dwóch koniach
  • Ballada o dzikim zachodzie
  • Ballada o Kołobrzegu
  • Ballada o malinach
  • Ballada o późnej starości
  • Ballada o przeszkoleniu kamerzystów
  • Ballada o przyszłości chirurgii
  • Ballada o romansach
  • Ballada o siedmiu nożach
  • Ballada o strachu na wróble
  • Ballada o strażaku z opery
  • Ballada o szachiście
  • Ballada o szczurach
  • Ballada o szewcu dratewce
  • Ballada o torreadorze
  • Ballada o trzech trubadurach
  • Ballada o zasługiwaniu
  • Bas
  • Bądź moim natchnieniem
  • Bez jutra nie da się żyć
  • Bezczelny Kaliski
  • Bidusia
  • Błędny rycerz
  • Bohaterowie Remarqua
  • Buldożer
  • Być narzeczoną twą
  • Bynajmniej
  • Chianti, chianti
  • Chirurgia plastyczna
  • Chłopiec na dłużej
  • Co by tu jeszcze
  • Co ma zrobić taki frajer
  • Czas miłości
  • Czterdziecha
  • Cztery nesesery
  • Czy jeszcze zdążę
  • Daj „DES”
  • Diatryba
  • Dwa serca jak pociągi dwa
  • Dwie akacje
  • Dzieci Kolumba
  • Dzielę z tobą dzień na dwoje
  • Dziewczyny z Komorowa
  • Dziewczyny, bądźcie dla nas dobre na wiosnę
  • Ej, raz
  • Fruwa twoja marynara
  • Gdzie Orawa i gdzie Spisz
  • Gram o wszystko
  • Gruz do wywózki
  • Hotel „Europa”
  • Hymn kolejarzy wąskotorowych
  • Ile ja dopłacam
  • Jak artyści szli do nieba
  • Jak należy rozpocząć cyrkowe przedstawienie
  • Jesienny pan
  • Jest jeszcze panna Hela
  • Jestem piłeczką pingpongową
  • Jestem po prostu jestem
  • Jesteśmy na wczasach
  • Jeszcze się tam żagiel bieli
  • Jeszcze w zielone gramy
  • Jeśli znajdę taką żonę
  • Jurata
  • Jutro Warszawa
  • Już cię nie kocham
  • Kartoflanka
  • Kobiety w moim życiu
  • Kocham jutro
  • Kochankowie
  • Kolejna jesień
  • Kołysanka Rosemary
  • Korespondencja ze Skandynawii
  • Koza u rena
  • Księżyc nad Kościeliskiem
  • Ktoś, kto mnie lubi
  • Kuplety o cyrku
  • Kuzynka Urszula
  • La Valse Du Mal
  • Leniwie
  • Leniwy diabeł
  • Leszczyna
  • Lubię wracać tam gdzie byłem
  • Lubię wrony
  • Łoł
  • Mam ochotę na chwileczkę zapomnienia
  • Mam zaśpiewać coś o cyrku
  • Maraton Sopot-Puck
  • Młodość św. Mikołaja,
  • Moja miłość największa
  • Moje serce to jest muzyk
  • Moje ulubione drzewo
  • Moknie w deszczu diabeł
  • Mój człowiek
  • Mój żołnierzyku
  • Murena
  • Na luzie
  • Najnowsza historia Adama i Ewy, 17.
  • Najpiękniejszy list miłosny
  • Nie ma jak u mamy
  • Nie ma jasności w temacie Marioli
  • Nie mów jaką przyjdziesz drogą
  • Nie opuszczaj mnie
  • Nie powiemy sobie prawdy
  • Nie umiałem tak ładnie
  • Nie wycofuj się
  • Nie wytrzymuje
  • Nieszczęścia chodzą parami
  • Nowa jElita
  • O tych, co się za pewnie poczuli
  • Och życie, kocham Cię nad życie
  • Odpocznijmy trochę od Gołasa
  • Ogrzej mnie
  • Oto wkraczamy
  • Pe-Pe-Pe
  • Piosenka o metrze
  • Piosenka o papierowym żołnierzyku
  • Piosenka starych kochanków
  • Piosenka tonącego
  • Po co babcie denerwować
  • Po Krakowskim
  • Po prostu jestem
  • Po prostu wyjedź w Bieszczady
  • Początek drogi
  • Podchodzą mnie wolne numery
  • Polska miłość
  • Poradźcie się bukłaczka
  • Poranne łzy
  • Prezydent, prawdziwy Polak
  • Prowizorycznie
  • Przedostatni walc
  • Prześliczna wiolonczelistka
  • Przetrwamy
  • Przez minutę
  • Przyjdzie walec i wyrówna
  • Przystanek koło Zoo
  • Rap w sprawie diety
  • Relacja zawiadowcy stacji
  • Rodzinny obiad
  • Rozmowa z księżycem
  • Róbmy swoje
  • Siwieje
  • Smutne miasteczko
  • Sposób na bezsenność
  • Spóźniłam się na mój ślub
  • Statek do Młocin
  • Strasznie lubię cie piosenko
  • Szajba
  • Szpital wstrętny i ponury
  • Śliczna różdżkareczka
  • Światowe życie
  • Tak bym chciała kochać już
  • Tak jak malował pan Chagall
  • Taka piosenka, taka ballada
  • Taki cud i miód
  • Tango carewicz
  • Terpentyna Dziadka Pohla
  • To nie przeszkadza wcale
  • Trąbeczko...
  • Trochę miejsca
  • Truskawki w Milanówku
  • Tupnął książę
  • Tupot białych mew
  • Układanka
  • Ułańska fantazja
  • W co się bawić
  • W miejskim teatrzyku lalek
  • W nieciekawych czasach
  • W Polskę idziemy
  • W razie czego przypomnijcie sobie
  • W szkole wolności
  • Walc na 1000 pas
  • Walc na tysiąc pas
  • Wańka Morozow
  • Weź pan siekierkę
  • Widzę światło
  • Wielki trójżaglowiec
  • Wiersz o Aurelii Żelaznej
  • Wszędzie jest dobrze tam gdzie nas nie ma
  • Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał
  • Wysokie drzewa z moich stron
  • Wywalczymy kapitalizm
  • Z kim tak ci będzie źle jak ze mną
  • Z wielkiej nieśmiałości
  • Zaśnij spokojnie przyjacielu
  • Zdzisio po latach
  • Zeszycik z 1 klasy
  • Zmieniłeś się
  • Żłób
  • Żniwna dziewczyna
  • Żorżyk (gitarzysta basowy)
  • Żółty buldożer
  • Żurek
  • Żyj kolorowo

Uwagi[edytuj]

  1. Poza tekstami samego Młynarskiego w programie znalazły się także pojedyncze piosenki i skecze Krzysztofa Dzikowskiego i Aleksandra Jochwalda, a także piosenki Chubby'ego Checkera i Konrada Toma. Muzykę do nowych utworów dostarczyli Jan Raczkowski, Mariusz Mroczkowski i Roman Orłow, prywatnie kuzyn Młynarskiego; wykorzystano także utwory Szymona Kataszka i Manosa Hadjidakisa[24].
  2. W obsadzie kabaretu znaleźli się ponownie Janina Ostala, Maja Chabrowska, Tadeusz Turkowski i Jan Raczkowski, dołączyli także m.in. Stefan Friedmann, Krzysztof Świętochowski, Nina Kasińska i Krystyna Kołakowska, później znana śpiewaczka operowa[27].
  3. Zaśpiewana przez Janinę Ostalę podczas I Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.
  4. Obie nagrodzone w 1963 na I Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[31].
  5. Rok później, w 1964 Konarska zdobyła I miejsce w kategorii piosenki literacko-aktorskiej na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za wykonanie innej piosenki duetu Młynarski-Orłow, Spalona ziemia[33][8]. Jesienny pan został także przetłumaczony na włoski i trafił na płytę włoskiej wokalistki Annarity Spinaci(wł.), która poznała utwór podczas swojego występu w Opolu[34].
  6. Podczas festiwalu tę samą piosenkę zaprezentowała także Jadwiga Strzelecka
  7. Jak sam przyznał w wiele lat później, pierwsze objawy zauważył u siebie już w latach 70.: „Ja już w czasie pisania Henryka VI stwierdziłem objawy, które potem zdiagnozowano, że jestem chory na tak zwaną chorobę maniakalno-depresyjną. To znaczy, że mam okresy wzmożonego dobrego samopoczucia i mam okresy depresyjne. To choroba, którą się leczy, i na którą choruję do dziś”[62].

Przypisy[edytuj]

  1. a b Wojciech Młynarski w bazie filmweb.pl
  2. a b Wojciech Młynarski nie żyje. Był legendą polskiej piosenki i kabaretu, gazeta.pl [dostęp 2017-03-15] (pol.).
  3. Kłossowicz 2002 ↓, s. 79.
  4. a b c d e f g h i j k Kowalczyk 2014 ↓, „Życie w piosence”.
  5. a b c Kiec 2014 ↓, s. 356–360.
  6. a b c d e f g h i j Szałagan 1997 ↓, s. 446.
  7. Chodkowski 1995 ↓, s. 564.
  8. a b c d Polskie Radio 2011 ↓.
  9. Michalski 2008 ↓, s. 9–10, 42.
  10. a b c d Binswanger-Stefańska 2015 ↓, s.v. „Niedziela, 13 grudnia”….
  11. a b Stempniak 2011 ↓.
  12. a b c d Kowalczyk 2014 ↓, „Życie prywatne”.
  13. a b Michalski 2008 ↓, s. 9–10.
  14. Michalski 2008 ↓, s. 10–11.
  15. Michalski 2008 ↓, s. 16.
  16. Stasiuk i Graszewicz 2006 ↓, s. 87.
  17. Michalski 2008 ↓, s. 15–19.
  18. WP UW (autor korporatywny), Informacje ogólne – Wydział Polonistyki, portal.uw.edu.pl, 2017 [dostęp 2017-03-16] (pol.).
  19. Michalski 2008 ↓, s. 18–19, 27.
  20. Cezary Prasek, Złota młodzież PRL i jej obraz w muzyce i filmie, Bellona, 2010, s. 89, ISBN 978-83-11-11786-0 [dostęp 2017-03-16] (pol.).
  21. Stemplowski 2009 ↓, s. 391, 395–396.
  22. Michalski 2008 ↓, s. 27.
  23. Michalski 2008 ↓, s. 19.
  24. a b Michalski 2008 ↓, s. 29.
  25. Michalski 2008 ↓, s. 30.
  26. Michalski 2008 ↓, s. 29–30, 32–33, 36.
  27. Michalski 2008 ↓, s. 37.
  28. a b Michalski 2008 ↓, s. 39.
  29. Michalski 2008 ↓, s. 58.
  30. Michalski 2008 ↓, s. 65–66.
  31. Michalski 2008 ↓, s. 55–56.
  32. Michalski 2008 ↓, s. 30–31, 40.
  33. Krystyna Konarska, Biblioteka Polskiej Piosenki, 23 grudnia 2009 [dostęp 2017-03-17].
  34. Michalski 2008 ↓, s. 49.
  35. Michalski 2008 ↓, s. 33, 40–41.
  36. Michalski 2008 ↓, s. 19, 21, 40–41.
  37. Michalski 2008 ↓, s. 43–44.
  38. Michalski 2008 ↓, s. 20, 24, 43.
  39. Michalski 2008 ↓, s. 44.
  40. TVP (autor korporatywny), II KFPP – 1964, Festiwal w Opolu, 2016 [dostęp 2017-03-17] (pol.).
  41. Michalski 2008 ↓, s. 60–61.
  42. Michalski 2008 ↓, s. 65.
  43. Michalski 2008 ↓, s. 47, 59.
  44. a b Brodzka 1992 ↓, s. 443–444.
  45. Michalski 2008 ↓, s. 62–63.
  46. Kydryński 1986 ↓, s. 485.
  47. Michalski 2008 ↓, s. 64–65.
  48. a b c d e Kowalczyk 2014 ↓, „Na scenie i ekranie”.
  49. Koenig 1972 ↓, § 4, 6–7.
  50. a b c d Kowalczyk 2014 ↓, „Róbmy swoje”.
  51. Błażejowska 2008 ↓, s. 26.
  52. Strzyżewski 2015 ↓, s. 95.
  53. Michalski 2008 ↓, s. 21–23.
  54. Michalski 2008 ↓, s. 402–403.
  55. ZPAV (autor korporatywny), Oficjalna lista sprzedaży: sprzedaż w okresie 01.10.2007 – 07.10.2007, olis.onyx.pl, 15 października 2007 [dostęp 2017-03-21].
  56. ZPAV (autor korporatywny), Bestsellery i wyróżnienia: Złote płyty CD przyznane w 2009 roku, bestsellery.zpav.pl, 11 lutego 2009 [dostęp 2017-03-21].
  57. ZPAV (autor korporatywny), Bestsellery i wyróżnienia: Platynowe płyty CD – Archiwum, bestsellery.zpav.pl, 11 lutego 2009 [dostęp 2017-03-21].
  58. ZPAV (autor korporatywny), Nominowani i laureaci: Nagroda muzyczna Fryderyk, Związek Producentów Audio-Video, 2008 [dostęp 2017-03-21].
  59. a b Paulina Domagalska, Wojciech Młynarski został kawalerem francuskiego Orderu Sztuki i Literatury, wyborcza.pl, 10 marca 2017 [dostęp 2017-03-11].
  60. Wojciech Młynarski w bazie filmpolski.pl
  61. Tygodnik „Życie na Gorąco” nr 3, 21 stycznia 2016, s. 16–17.
  62. Michalski 2008 ↓, s. 398–399.
  63. Pożegnanie Wojciecha Młynarskiego na Starych Powązkach. tvnwarszawa.tvn24.pl. [dostęp 2017-03-24].
  64. a b c d e f g h Donajczyk 2008 ↓, § 1–21.
  65. M.P. 2000 nr 17 poz. 369
  66. Medale zasłużony kulturze „Gloria Artis” dla wybitnych polskich artystów. mkidn.gov.pl, 14 grudnia 2007.
  67. a b Laureaci XLV KFPP 2008. W: www.Opole.pl [on-line]. Urząd Miasta Opola, 24 lipca 2009. [dostęp 23 stycznia 2016].
  68. Fryderyk 2011 – Laureaci. zpav.pl, 2011-05-10. [dostęp 2012-11-27].
  69. M.P. 2011 nr 107 poz. 1077

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]