Wojciech Pestka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Pestka

Wojciech Pestka (ur. 27 listopada 1951 w Pionkach) – poeta, prozaik, tłumacz. Debiutował na łamach dwutygodnika "Kamena" w 1972.

Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Laureat wielu nagród w tym Nagrody Marszałka Województwa Mazowieckiego za osiągnięcia literackie (2010), Międzynarodowej Nagrody Literackiej im. Hryhorija Skoworody (Ukraina, 2012)[1], Międzynarodowej Nagrody Literackiej im. Mikołaja Gogola (Ukraina, 2013)[2], Literackiej Nagrody im. Bolesława Prusa (2013)[3], odznaki honorowej "Zasłużony dla Kultury Polskiej" (2013)[4], medalu "Za Wierność Przesłaniu Poety" (Ukraińska Fundacja Kultury, 2015), brązowego medalu "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" (2017)[5], "Medalu 700-lecia Miasta Lublin" (2018).

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Poezja (tomiki i zeszyty poetyckie)[edytuj | edytuj kod]

Zwykła rozmowa (zeszyt poetycki, Częstochowa 1976)

Miasto (zeszyt poetycki, Częstochowa 1976)

Dziesięć wierszy dla Grosza (tomik, Lublin 2005) – nagroda główna w konkursie Oddziału Lubelskiego Stowarzyszenia Pisarzy Polskich[6] (przekłady: na rosyjski – Стихи для Грошки, Moskwa 2013; na ukraiński – Сніданок з Гамлетом, Łuck 2016)

Spacer po linie – Мандрівка линвою (tomik, wspólnie z ukraińska poetką Anną Bagrianą, wydanie dwujęzyczne, Lwów 2008, Ukraina)[7]

Trzy razy trzy (zeszyt poetycki, wspólnie z poetką łotewską Majrą Assare i poetą rosyjskim Siergiejem Morejno, Radom 2010)

Histeria (wybór wierszy, Kraków 2017)

Proza[edytuj | edytuj kod]

Ballada o żyletce (Warszawa 2009)

Do zobaczenia w piekle (Warszawa 2009, wznowienie: Kraków 2019) – nominowana do Nagrody im. J. Mackiewicza za 2010[8] (przekłady: na ukraiński – До побачення в пеклі, Lwów 2012; na rosyjski – До свидания в аду, Moskwa 2019)

Jak mało… Ks. Józef Gacki (1805–1876) zarys biografii (Radom 2012)[9]

Powiedzcie swoim (Kraków 2013)[10]

Mój mąż frajer (Kraków 2017)

Przekłady[edytuj | edytuj kod]

Anna Bagriana Wyśnij mnie (Częstochowa 2008)

Pawło Szczyrycia Uobecnienie legendy – Оприсутнення Легенди (wspólnie z Iwoną Wasilewską, wydanie dwujęzyczne, Kijów 2010, Ukraina)

Wasyl Słapczuk Kobieta ze śniegu (wspólnie z Iwoną Wasilewską, Lublin 2012)

Wasyl Słapczuk Księga zapomnienia (Kraków 2014)[11] – medal honorowy Wołyńskiego Oddziału Stowarzyszenia Weteranów Afganistanu "20 lat od wyprowadzenia wojsk z Afganistanu" za tłumaczenie, 2015

Nagrania i scenariusze filmowe[edytuj | edytuj kod]

Na powierzchni lustra. Trzy razy pięć (nagranie studyjne wspólnie z poetką łotewską Majrą Assare i poetą rosyjskim Siergiejem Morejno, Ryga 2012)

Leo zawodowiec – scenariusz filmu dokumentalnego 52’ (2015)

Klecha – scenariusz filmu fabularnego 112’ (na motywach powieści Powiedzcie swoim, współautor, 2017)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]