Przejdź do zawartości

Wojciech Rajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wojciech Józef Rajski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

9 lipca 1948
Edwardowo

Zawód

dyrygent, pedagog

Powiązania

Polska Filharmonia Kameralna Sopot

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Strona internetowa

Wojciech Józef Rajski (ur. 9 lipca 1948 na Edwardowie) – polski dyrygent i pedagog, profesor sztuk muzycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończywszy studia w 1971 Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie w klasie prof. Bogusława Madeya, otrzymał z wyróżnieniem dyplom z dyrygentury[1]. W trakcie studiów był dyrygentem Orkiestry Symfonicznej Związku Harcerstwa Polskiego. W 1972 zadebiutował w Teatrze Wielkim w Warszawie spektaklem Giselle Adolphe’a Adama. W 1973 kształcił się w Musikhochschule w Kolonii w Niemczech, będąc stypendystą Deutscher Akademischer Austauschdienst. Brał udział w kursie mistrzowskim Witolda Kałka w Wiedniu.

W latach 1978–1980 piastował funkcję dyrektora naczelnego oraz artystycznego Filharmonii Poznańskiej im. Tadeusza Szeligowskiego. Na zaproszenie Jana Krenza został pierwszym dyrygentem Theater der jakdt Bonn i Beethovenhalleorchester. W 1982 założył Orkiestrę Kameralną Wojciecha Rajskiego, obecnie znaną jako Polska Filharmonia Kameralna Sopot. Z okazji tournées koncertowych tejże orkiestry odwiedził Stany Zjednoczone, Chiny, Japonię i większość krajów europejskich. W 1988 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku. W latach 1993–2006 był dyrektorem artystycznym Polskiej Orkiestry Radiowej.

W 1993 rozpoczął działalność pedagogiczną, podejmując pracę w Hochschule für Musik w Karlsruhe, gdzie otrzymał tytuł profesora. Od 1998 jest profesorem dyrygentury w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst we Frankfurcie nad Menem, a od 2008 prowadzi także klasę dyrygentury w Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku. W 2010 otrzymał tytuł profesora sztuk muzycznych z rąk Prezydenta RP.

Wydał ponad 60 płyt dla wytwórni takich jak EMI, Chant du Monde, Claves, Thorofon, Tacet, Midas, Wifon, KOCH, Bis, CPO, Sonomaster, Amati, Polskie Radio czy DUX. Brał udział w międzynarodowych festiwalach muzycznych, np. w Festiwalu „Warszawska Jesień”, Praskiej Wiośnie, Festiwalu Flandryjskim, Festiwalu Gran Canaria, Festspiele Europäische Wochen Passau, Schleswig-Holstein Musik Festiwal, Evian Montpellier, La Chaise Dieu, Tivoli Kopenhaga, Festspiele Mecklenburg-Vorpommern, Rheingau Festival, The International Tamaulipas Festival, Midem Classique Nicea, Festival Musica d’Oggi, Abbaye Saint-Victor de Marseille, Europäisches Musikfest Stuttgart. Prowadził gościnnie szereg orkiestr w wielu krajach świata, między innymi w Czechosłowacji, na Węgrzech, w Meksyku, Anglii, Szwecji, Grecji, Hiszpanii oraz w Niemczech. Występował z wieloma światowej sławy solistami, wśród których znaleźli się tacy artyści jak Mstisław Rostropowicz, Henryk Szeryng, Sabine Meyer, Ivo Pogorelić czy Krystian Zimerman[2][3].

W 2012 obchodził 40–lecie działalności artystycznej[4]. W 2022 obchodził 50–lecie działalności artystycznej[5]. 25 stycznia 2024 został honorowym obywatelem Sopotu[6].

Odznaczenia i medale[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Magda Jasińska: Wojciech Rajski. Dyrygent, dyrektor Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot.. 2013-12-08. [dostęp 2018-03-10].
  2. a b Małgorzata Kosińska: Wojciech Rajski – Życie i twórczość. Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, styczeń 2003.
  3. Sopotclassic.pl: Artyści – Wojciech Rajski. Międzynarodowy Festiwal Muzyczny. [zarchiwizowane z [brak tego adresu] (2016-08-08)].
  4. W Niemczech dyryguje się lepiej. polskieradio.pl, 2012-02-07. [dostęp 2018-03-10].
  5. a b Stan wojenny i… orkiestra. Filharmonia Sopot ma 40 lat, Gloria Artis dla Rajskiego [FOTO]. pomorskie.eu, 2022-06-07. [dostęp 2022-06-10].
  6. Dyrygent Wojciech Rajski został honorowym obywatelem Sopotu [online], dzieje.pl [dostęp 2024-01-25] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]