Wojciech Reszczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Reszczyński
Ilustracja
Wojciech Reszczyński.
Jasna Góra, 4 marca 2014.
Data i miejsce urodzenia 9 kwietnia 1953
Olsztyn
Zawód dziennikarz radiowy i telewizyjny, publicysta

Wojciech Reszczyński (ur. 9 kwietnia 1953 w Olsztynie) – polski dziennikarz radiowy i telewizyjny.

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

W 1976 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Od 1980 należał do NSZZ „Solidarność”.

Kariera[edytuj]

Swoją przygodę z mediami rozpoczął w radiu. Najpierw pracował w Sygnałach Dnia Polskiego Radia, a w okresie stanu wojennego trafił do radiowej Trójki.

Od 1986 roku był głównym prezenterem programu informacyjnego w TVP1, Teleexpressu. W 1988 Reszczyński wyjechał na pół roku do USA. Część tego okresu przepracował w radio, gdzie prowadził program dla Polonii, a część na budowach. Od 1989 został pierwszym prezenterem dziennika Wiadomości[1]; pierwsze wydanie miało miejsce 18 listopada 1989. Podczas kampanii przed wyborami prezydenckimi w 1990 prowadził audycje komitetu wyborczego Lecha Wałęsy. Po rozstaniu się z TVP założył i pełnił funkcję prezesa (1992–2002) Radia WaWa. Związany był także ze stacją telewizyjną RTL 7. 30 września 2004 został zatrudniony w Telewizji Puls. Do 26 lutego 2009 był wicedyrektorem Informacyjnej Agencji Radiowej. Od lutego 2012 jest członkiem zarządu warszawskiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich[2].

Współpracuje z "Naszym Dziennikiem", "Naszą Polską", "Moją Rodziną", TVP Historia, PR3 i Radiem Maryja oraz tygodnikiem W Sieci, gdzie publikuje felietony na bieżące tematy.

Dwukrotnie (w 1987 i 1988) otrzymał Wiktora – nagrodę branży telewizyjnej. W geście sprzeciwu wobec tego, co dzieje się w mediach, nagrody przekazał na rozwój mediów niezależnych.

W czerwcu 2013 odmówił przyjęcia orderu państwowego, który miał mu nadać prezydent RP, Bronisław Komorowski, z okazji XX-lecia uchwalenia ustawy o Radiofonii i TV[3].

Ma dwie córki. Zamieszkał na Sadybie, w domu wybudowanym w latach 80. Na swoim koncie ma autorskie książki: Byłem dziennikarzem (1991), Wygrać prezydenta (1995), Jaka głowa taka mowa (1997) i Lech Kaczyński. Portret (2010).

Kariera zawodowa[edytuj]

Źródło[4]

Radio[edytuj]

Telewizja[edytuj]

Prasa[edytuj]

Publikacje[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]