Wojciech Rudnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy ministra. Zobacz też: Wojciech Józef Rudnicki – polski generał.
Wojciech Rudnicki
Data i miejsce urodzenia 26 września 1939
Warszawa
Minister zdrowia
Okres od 2 maja 2004
do 11 czerwca 2004
Poprzednik Leszek Sikorski
Następca Marian Czakański
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Wojciech Rudnicki (ur. 26 września 1939 w Warszawie) – polski prawnik, radca prawny, w 2004 minister zdrowia w rządzie Marka Belki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1964 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Do 1973 pracował m.in. w prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, Ministerstwie Gospodarki Komunalnej i Ministerstwie Handlu Zagranicznego[1]. W 1974 rozpoczął praktykę jako radca prawny, był zatrudniony w szeregu instytucji administracji publicznej. Od 1982 do 1991 radca prawny w Wydziale Finansowym Urzędu Stołecznego, a po jego przekształceniu w Izbie Skarbowej w Warszawie. Z ramienia Izby Skarbowej likwidator Mazowieckiej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. następnie pełnomocnik Komisji Likwidacyjnej RSW „Prasa, Książka, Ruch”[1].

Od 1991 pełnił kolejno funkcje wicedyrektora Departamentu Pracy oraz dyrektora Departamentu Prawnego w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej, następnie od marca 1994 do listopada 1997 podsekretarza stanu w tym resorcie, kierowanym wówczas przez Jacka Żochowskiego. Od 1998 był radcą prawnym izb lekarskich, później także aptekarskich.

2 maja 2004 został powołany na stanowisko ministra zdrowia w rządzie Marka Belki. Jego podstawowym zadaniem miała być kontynuacja prac nad przygotowanym przez rząd Leszka Millera projektem ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, która miała zastąpić uchyloną przez Trybunał Konstytucyjny ustawę o Narodowym Funduszu Zdrowia. Już w jednym z pierwszych oświadczeń stwierdził, że projekt wymaga uzupełnień, a w niektórych miejscach istotnych zmian. Pełnił obowiązki do końca kadencji rządu po nieprzyjęciu 14 maja 2004 przez Sejm wniosku o wotum zaufania, jednak już 19 maja złożył rezygnację ze względu na stan zdrowia.

Od lat 60. należał do ZSL, później działał w PSL. Z członkostwa w partii zrezygnował po powołaniu go w skład rządu Marka Belki.

W 1997 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]