Wojciech Sadurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Sadurski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1950
Warszawa
profesor nauk prawnych
Specjalność: teoria i filozofia prawa, prawo, filozofia polityczna
Alma Mater Uniwersytet Warszawski, College Universitaire d'Etudes Federalistes w Aoście
Doktorat 1977 – prawo
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1992 – nauki o polityce
Uniwersytet Warszawski
Profesura 30 czerwca 2008
profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego, dziekan Wydziału Prawa Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego (2003–2006)

Wojciech Sadurski (ur. 5 czerwca 1950 w Warszawie) – polski prawnik, filozof, politolog, profesor nauk prawnych, profesor Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego we Florencji, profesor Uniwersytetu w Sydney, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego, publicysta, komentator polityczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1972 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Tam też uczestniczył w seminarium doktoranckim prowadzonym przez prof. Stanisława Ehrlicha[1]. W 1974 uzyskał dyplom w College Universitaire d'Etudes Federalistes w Aoście. W latach 1975–1976 odbył studia podyplomowe w Institut européen des hautes études internationales (IEHEI) w Nicei. W 1977 obronił na Wydziale Prawa i Administracji UW pracę doktorską nt. neoliberalizmu i uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych (jego praca doktorska została uhonorowana nagrodą czasopisma Państwo i Prawo). W 1992 na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW uzyskał stopień doktora habilitowanego w zakresie nauk o polityce. 30 czerwca 2008 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych[2].

Praca naukowa i dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1972–1981 był pracownikiem naukowo-dydaktycznym na Wydziale Prawa i Administracji UW. Od początku lat 80. przebywał za granicą. Od 1983 do 1985 wykładał prawo na University of Melbourne, a w latach 1985–1993 na University of Sydney. Od 1994 jest profesorem filozofii prawa na Wydziale Prawa w University of Sydney, a od 1999 profesorem teorii prawa na Wydziale Prawa Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego we Florencji. W latach 2003–2006 był dziekanem Wydziału Prawa Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego. Gościnnie wykładał na University of Sydney (1981–1982), w Yale Law School (1983–1984), Cornell University School of Law w Ithaca, N.Y., USA (1995–1996) i Saint Louis University School of Law (1998). Jest również pracownikiem Sekcji Badań i Szkoleń w Centrum Europejskim Uniwersytetu Warszawskiego.

W pracy naukowej zajmuje się m.in. teorią i filozofią prawa, filozofią polityczną, teorią sprawiedliwości, liberalizmem i prawem konstytucyjnym.

Członkostwo w organizacjach[edytuj | edytuj kod]

Jest członkiem zagranicznych i międzynarodowych organizacji naukowych, m.in. australijskiej Akademii Nauk Społecznych (od 1990); aktywnie działa w Australijskim Towarzystwie Filozofii Prawa: był sekretarzem generalnym (1985–1992) i prezesem (1992–1994); w latach 1987–1991 pełnił funkcję sekretarza generalnego Międzynarodowego Stowarzyszenia Filozofii Prawa i Filozofii Społecznej, a w latach 1995–1999 członka Komitetu Wykonawczego. Od 2004 jest członkiem Rady Programowej Centrum Stosunków Międzynarodowych w Warszawie, a od 2007 zasiada w Radzie Programowej Centrum Myśli Polityczno-Prawnej im. Alexisa de Tocqueville’a. Zasiada również w kolegiach redakcyjnych czasopism naukowych, m.in. Sydney Law Review; Journal of Political Philosophy; Hong Kong Law Journal; Politics, Philosophy and Economics. W 2017 został członkiem rady programowej Archiwum im. Wiktora Osiatyńskiego[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego ojcem był Franciszek Sadurski.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem wielu książek oraz publikacji w czasopismach naukowych i prasie. Opublikował m.in.:

  • Neoliberalny system wartości politycznych, Warszawa 1980
  • Giving Desert Its Due. Social Justice and Legal Theory, Dordrecht 1985
  • Teoria sprawiedliwości. Podstawowe zagadnienia, Warszawa 1988
  • Moral Pluralism and Legal Neutrality, Dordrecht 1990
  • Racje liberała. Eseje o państwie liberalno-demokratycznym, Warszawa 1992
  • Myślenie konstytucyjne, Warszawa 1994
  • Freedom of Speech and Its Limits, Dordrecht 1999
  • Liberałów nikt nie kocha. Eseje i publicystyka 1996-2002, Warszawa 2003
  • Rights Before Courts. A Study of Constitutional Courts in Postcommunist States of Central and Eastern Europe, Dordrecht 2005

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Łętowski: Kaczyński myśli Leninem?. wyborcza.pl, 12 marca 2016. [dostęp 2016-04-06].
  2. prof. dr hab. Wojciech Sadurski. nauka-polska.pl. [dostęp 2017-10-01].
  3. Prof. Mirosław Wyrzykowski: Pozakonstytucyjna zmiana ustroju staje się faktem. O tym trzeba debatować, panie Prezydencie. oko.press, 26 sierpnia 2017. [dostęp 2017-08-31].