Wojciech Sumliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Sumliński
Wojciech Sumliński
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1969
Warszawa
Zawód dziennikarz, psycholog
Alma Mater Akademia Teologii Katolickiej w Warszawie

Wojciech Sumliński (ur. 15 kwietnia 1969 w Warszawie) – polski psycholog, dziennikarz, publicysta. Pracował m.in. w „Życiu”, „Gazecie Polskiej” i „Wprost”.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Absolwent psychologii Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Pracę zawodową rozpoczął w 1994 jako psycholog dziecięcy w przedszkolu integracyjnym na warszawskich Bielanach. W 1996 zamieszkał w Białej Podlaskiej, gdzie znalazł zatrudnienie w lotniczej jednostce wojskowej 5058 jako psycholog badający studentów Szkoły Lotniczej w Dęblinie i konsultant dowódcy jednostki do spraw psychoprofilaktyki pilotów. Jednocześnie rozpoczął pracę w lokalnej prasie jako dziennikarz śledczy. Był redaktorem naczelnym „Słowa Podlasia[1]. W 1997 otrzymał nagrodę Ministra Spraw Wewnętrznych za cykl reportaży o nadgranicznej przestępczości zorganizowanej, napisanych pod pseudonimem „Stefan Kukulski". W 1999 był nominowany do nagrody „Press” w kategorii dziennikarstwa śledczego za publikacje o Henryku Goryszewskim, który pełniąc funkcję przewodniczącego sejmowej Komisji Finansów Publicznych, miał doradzać prywatnym firmom, jak unikać płacenia podatków. W tygodniku „Wprost” ujawnił akta świadka koronnego, Jarosława Sokołowskiego pseudonim „Masa” (2003) oraz materiały dotyczące kontaktów Andrzeja Kuny, Aleksandra Żagla i lobbysty Marka Dochnala z parą prezydencką, Aleksandrem i Jolantą Kwaśniewskimi (2004-2006). W roku 2006 ponownie nominowany do nagrody Press w kategorii dziennikarstwa śledczego, za materiał opublikowany w tygodniku Wprost (wraz z Przemysławem Wojciechowskim), o powiązaniach polityków, służb specjalnych i przestępczości zorganizowanej.[potrzebne źródło]

Autor książki pt. Kto naprawdę go zabił? o zabójstwie księdza J. Popiełuszki[2]. W książce i wcześniejszym artykule prasowym na łamach Wprost Sumliński twierdził, że Waldemar Chrostowski, kierowca ks. Popiełuszki był agentem SB. Sumliński przegrał proces sądowy z Chrostowskim o naruszenie jego dóbr osobistych[3].

Autor cyklicznego programu TVP pt. „Oblicza prawdy" o działalności Służby Bezpieczeństwa oraz reportaży telewizyjnych, m.in. o Wojskowych Służbach Informacyjnych (w których ujawnił między innymi fakt współpracy dziennikarza Milana Subotića z WSI w 2007)[4][5][6]. Od sierpnia 2010 roku zastępca redaktora naczelnego Tygodnika Podlaskiego.

29 lipca 2008 Sąd Okręgowy w Warszawie, uwzględniając zażalenie prokuratora, zdecydował o aresztowaniu Wojciecha Sumlińskiego. Prokuratur przedstawił mu zarzuty płatnej protekcji związane z rzekomym oferowaniem oficerowi WSI pozytywnej weryfikacji za pieniądze. Podstawą zarzutów prokuratorskich było zeznanie ppłk. Leszka Tobiasza, byłego oficera WSI i WSW, który nie został pozytywnie zweryfikowany przez Komisję Weryfikacyjną ds. WSI. W dniu, w którym zapadła decyzja o aresztowaniu, dziennikarz przekazał prasie osobisty list[7], w którym przedstawił swoje stanowisko. Dzień później, 30 lipca 2008, próbował podciąć sobie żyły w warszawskim kościele pw. św. Stanisława Kostki[8]. Biegli psychiatrzy orzekli, że dziennikarz nie może przebywać w areszcie śledczym[9], ostatecznie nie został w nim osadzony. W obronie Wojciecha Sumlińskiego stanęło kilkudziesięciu dziennikarzy[10]. 16 grudnia 2015 Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli w Warszawie wydał w pierwszej instancji wyrok uniewinniający Wojciecha Sumlińskiego[11].

W styczniu 2016 dziennikarz tygodnika "Newsweek Polska" Jakub Korus zarzucił Sumlińskiemu, że w ponad 30 miejscach wydanej w 2015 książki Niebezpieczne związki Bronisława Komorowskiego znajdują się zdania skopiowane z powieści Alistaira MacLeana oraz Raymonda Chandlera[12]. W kolejnym tekście wskazał na zdania, które miały zostać splagiatowane z powieści Johna Steinbecka, Mitcha Alboma i Paulo Coelho[13]. Sumliński po pierwszym artykule stwierdził, że przedstawiony mu zarzut plagiatu dotyczy niepełnej strony maszynopisu i jest próbą podważenia wiarygodności autora, gdy nie można podważyć głównej treści. Stwierdził również, że na spotkaniach autorskich wielokrotnie przyznawał, że w swojej twórczości naśladuje MacLeana i Chandlera[14]. Wcześniej Ewa Winnicka także zauważyła popełniony plagiat przez Wojciecha Sumlińskiego, a dotyczący jej reportażu, do którego Sumliński się przyznał[12].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty z Moniką, ma czworo dzieci.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Małgorzata Subotić: Człowiek, który chadzał na skróty. www.rp.pl, 2008-08-09. [dostęp 2016-01-22].
  2. Wojciech Sumliński: Kto naprawdę go zabił?. Warszawa: Rosner i Wspólnicy, 2005. ISBN 8389217048.
  3. Sąd: Wprost ma przeprosić kierowcę ks. Popiełuszki. www.money.pl. [dostęp 2009-05-24].
  4. W. Sumliński, G. Górny: Agenci w mediach – cz. I, program 30 minut, TVP3, 2007-01-26.
  5. W. Sumliński, G. Górny: Agenci w mediach – cz. II, program 30 minut, TVP3, 2007-01-26.
  6. TVP: WSI miały 115 agentów w mediach, Wirtualna Polska, 2007-01-27.
  7. List Wojciecha Sumlińskiego
  8. W liście pożegnalnym oskarżył specsłużby. www.dziennik.pl. [dostęp 31 lipca 2008].
  9. Sumliński nie może przebywać w areszcie. www.rp.pl. [dostęp 8 sierpnia 2008].
  10. Leszek Misiak, Dorota Kania: Pętla Komorowskiego. wiadomosci.onet.pl, 2008-08-06. [dostęp 2008-08-13].
  11. Finał "afery marszałkowej". Dziennikarz Wojciech Sumliński niewinny, były oficer WSI skazany. Polskie Radio S.A., 2015-12-16. [dostęp 2015-12-17].
  12. a b Idol prawicy Wojciech Sumliński pisząc o Komorowskim przepisywał... kryminały. newsweek.pl, 8 stycznia 2016.
  13. Sumliński przepisywał od wszystkich. Nawet od Coelho. I nie tylko w „Niebezpiecznych związkach...”. newsweek.pl. [dostęp 2016-01-20].
  14. Pełna odpowiedź redaktora Wojciecha Sumlińskiego na pytania "Newsweeka". newsweek.pl, 8 stycznia 2016.