Wojciech Sumliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Sumliński
Ilustracja
Wojciech Sumliński (2015)
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1969
Warszawa
Zawód dziennikarz, psycholog
Alma Mater Akademia Teologii Katolickiej w Warszawie

Wojciech Sumliński (ur. 15 kwietnia 1969 w Warszawie) – polski psycholog, dziennikarz, publicysta, pracował m.in. w dzienniku „Życie” i tygodnikach „Gazeta Polska” i „Wprost”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent psychologii Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Pracę zawodową rozpoczął w 1994 jako psycholog dziecięcy w przedszkolu integracyjnym na warszawskich Bielanach. W 1996 zamieszkał w Białej Podlaskiej, gdzie znalazł zatrudnienie w lotniczej jednostce wojskowej 5058 jako psycholog badający studentów Szkoły Lotniczej w Dęblinie i konsultant dowódcy jednostki do spraw psychoprofilaktyki pilotów. Jednocześnie rozpoczął pracę w lokalnej prasie jako dziennikarz śledczy. Był redaktorem naczelnym „Słowa Podlasia[1]. W 1997 otrzymał nagrodę Ministra Spraw Wewnętrznych za cykl reportaży o nadgranicznej przestępczości zorganizowanej, napisanych pod pseudonimem „Stefan Kukulski”. W 1999 był nominowany do nagrody „Press” w kategorii dziennikarstwa śledczego za publikacje o Henryku Goryszewskim, który pełniąc funkcję przewodniczącego sejmowej Komisji Finansów Publicznych, miał doradzać prywatnym firmom, jak unikać płacenia podatków. W tygodniku „Wprost” ujawnił akta świadka koronnego, Jarosława Sokołowskiego pseudonim „Masa” (2003)[2] oraz materiały dotyczące kontaktów Andrzeja Kuny, Aleksandra Żagla i lobbysty Marka Dochnala z parą prezydencką, Aleksandrem i Jolantą Kwaśniewskimi (2004–2006)[3].

Autor książki pt. Kto naprawdę go zabił? o zabójstwie księdza Jerzego Popiełuszki[4]. W książce i wcześniejszym artykule prasowym na łamach Wprost Sumliński twierdził, że Waldemar Chrostowski, kierowca ks. Popiełuszki był agentem SB. Sumliński przegrał proces sądowy z Chrostowskim o naruszenie jego dóbr osobistych, jednak uzasadnienie wyroku było korzystne dla Sumlińskiego. [5]. [6]

Autor cyklicznego programu TVP pt. „Oblicza prawdy" o działalności Służby Bezpieczeństwa oraz reportaży telewizyjnych, m.in. o Wojskowych Służbach Informacyjnych (w których ujawnił między innymi fakt współpracy dziennikarza Milana Subotića z WSI w 2007)[7][8][9].

Sprawa z WSI[edytuj | edytuj kod]

29 lipca 2008 roku Sąd Okręgowy w Warszawie, uwzględniając zażalenie prokuratora, zdecydował o aresztowaniu Wojciecha Sumlińskiego. Prokurator przedstawił mu zarzuty płatnej protekcji związane z rzekomym oferowaniem oficerowi WSI pozytywnej weryfikacji za pieniądze. Podstawą zarzutów prokuratorskich było zeznanie ppłk. Leszka Tobiasza, byłego oficera WSI i WSW, który nie został pozytywnie zweryfikowany przez Komisję Weryfikacyjną ds. WSI. W dniu, w którym zapadła decyzja o aresztowaniu, dziennikarz przekazał prasie osobisty list[10], w którym przedstawił swoje stanowisko. Dzień później, 30 lipca 2008 r., próbował podciąć sobie żyły w warszawskim kościele pw. św. Stanisława Kostki[11]. Biegli psychiatrzy orzekli, że dziennikarz nie może przebywać w areszcie śledczym[12], ostatecznie nie został w nim osadzony. W obronie Wojciecha Sumlińskiego stanęło kilkudziesięciu dziennikarzy[13]. 16 grudnia 2015 r Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli w Warszawie wydał w pierwszej instancji wyrok uniewinniający Wojciecha Sumlińskiego[14]. 1 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie utrzymał ten wyrok w mocy[15][16].Sąd orzekł, że Sumliński padl ofiara prowokacji oficerów WSI, za co jednego z nich, pułkownika Aleksandra Lichockiego, skazał na karę czterech lat bezwzględnego pozbawienia wolności. [17][18]

Sprawa plagiatu[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2016 dziennikarz tygodnika „Newsweek Polska” Jakub Korus zarzucił Sumlińskiemu, że w ponad 30 miejscach wydanej w 2015 książki Niebezpieczne związki Bronisława Komorowskiego znajdują się całe fragmenty skopiowane z powieści Alistaira MacLeana oraz Raymonda Chandlera[19]. W kolejnym tekście wskazał na zdania, które miały zostać splagiatowane z powieści Johna Steinbecka, Mitcha Alboma i Paulo Coelho[20]. Sumliński po pierwszym artykule stwierdził, że przedstawiony mu zarzut plagiatu dotyczy niepełnej strony maszynopisu i jest próbą podważenia wiarygodności autora, gdy nie można podważyć głównej treści. Stwierdził również, że na spotkaniach autorskich wielokrotnie przyznawał, że w swojej książce pt. "Niebezpieczne związki Bronisława Komorowskiego" nawiązywał do twórczości MacLeana i Chandlera i był to celowy zabieg, którego nigdy nie krył.[21]. Ewa Winnicka z tygodnika "Polityka" zarzuciła również Sumlińskiemu, że splagiatował w Słowie Podlasia fragment jej reportażu[19][22]. Ponadto Sumlińskiemu zarzucono splagiatowanie pracy autorstwa własnej córki [23] napisanej w formie listu na pierwszą edycję konkursu List do Ojca. List do Taty Tygodnika Podlaskiego (Sumliński był jego redaktorem naczelnym). Fragmenty konkursowego listu (napisanego najprawdopodobniej przez Sumlińskiego w imieniu córki) zostały skopiowane z książki Michaela O'Briena Plague Journal[19].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Małgorzata Subotić: Człowiek, który chadzał na skróty. www.rp.pl, 2008-08-09. [dostęp 2016-01-22].
  2. Wojciech Sumliński: To tylko mafia. Wprost, 2003. [dostęp 2016-05-02].
  3. Jan Piński i inni, Koniec świata Kwaśniewskiego, „WPROST.pl”, 20 marca 2005 [dostęp 2017-12-02] (pol.).
  4. Wojciech Sumliński: Kto naprawdę go zabił?. Warszawa: Rosner i Wspólnicy, 2005. ISBN 8389217048.
  5. Sąd: Wprost ma przeprosić kierowcę ks. Popiełuszki. www.money.pl. [dostęp 2009-05-24].
  6. Bogdan Wróblewski, http://wyborcza.pl/1,76842,9094797,Sad_obronil_czesc_kierowcy_Popieluszki.html, 12 lutego 2011.
  7. W. Sumliński, G. Górny: Agenci w mediach – cz. I, program 30 minut, TVP3, 2007-01-26.
  8. W. Sumliński, G. Górny: Agenci w mediach – cz. II, program 30 minut, TVP3, 2007-01-26.
  9. TVP: WSI miały 115 agentów w mediach, Wirtualna Polska, 2007-01-27.
  10. List Wojciecha Sumlińskiego
  11. W liście pożegnalnym oskarżył specsłużby. www.dziennik.pl. [dostęp 31 lipca 2008].
  12. Sumliński nie może przebywać w areszcie. www.rp.pl. [dostęp 8 sierpnia 2008].
  13. Leszek Misiak, Dorota Kania: Pętla Komorowskiego. wiadomosci.onet.pl, 2008-08-06. [dostęp 2008-08-13].
  14. Finał "afery marszałkowej". Dziennikarz Wojciech Sumliński niewinny, były oficer WSI skazany. Polskie Radio S.A., 2015-12-16. [dostęp 2015-12-17].
  15. Sumliński uniewinniony, wyborcza.pl [dostęp 2016-09-19].
  16. Grupa Wirtualna Polska, Sąd uniewinnił Sumlińskiego. "Najcudowniejszy dzień w moim życiu", 16 grudnia 2015 [dostęp 2016-09-19].
  17. Samuel Pereira, http://www.tvp.info/34751301/afera-marszalkowa-aleksander-lichocki-z-wsi-chce-uniknac-kary, 9 listopada 2017.
  18. e, https://wpolityce.pl/polityka/275244-gigantyczna-kompromitacja-iii-rp-zwyciestwo-sumlinskiego-dziennikarz-niewinny-aleksander-l-skazany-na-4-lata-wiezienia-kto-odpowie-za-prowokacje-przeciwko-komisji-weryfikacyjnej, 16 grudnia 2015.
  19. a b c Idol prawicy Wojciech Sumliński pisząc o Komorowskim przepisywał... kryminały. newsweek.pl, 8 stycznia 2016.
  20. Sumliński przepisywał od wszystkich. Nawet od Coelho. I nie tylko w „Niebezpiecznych związkach...”. newsweek.pl. [dostęp 2016-01-20].
  21. Pełna odpowiedź redaktora Wojciecha Sumlińskiego na pytania "Newsweeka". newsweek.pl, 8 stycznia 2016.
  22. Człowiek, który chadzał na skróty - Media - rp.pl, www.rp.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  23. l, MŁODZI LAUREACI SENACKIEGO KONKURSU Archiwum, Tygodnik Podlaski [dostęp 2018-02-22] (pol.).