Wojciech Tomaka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Tomaka
Biskup tytularny Helenopolis in Bithynia
Wojciech Tomaka
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1875
Trzebownisko
Data i miejsce śmierci 6 lutego 1967
Przemyśl
Biskup pomocniczy przemyski
Okres sprawowania 1934–1967
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 8 czerwca 1899
Nominacja biskupia 25 listopada 1933
Sakra biskupia 21 stycznia 1934
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 stycznia 1934
Konsekrator Franciszek Barda
Współkonsekratorzy Franciszek Lisowski
Eugeniusz Baziak

Wojciech Tomaka (ur. 27 lutego 1875 w Trzebownisku, zm. 6 lutego 1967 w Przemyślu) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy przemyski w latach 1934–1967.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 27 lutego 1875 w Trzebownisku. Ukończył gimnazjum w Rzeszowie, po czym odbył studia w przemyskim seminarium duchownym. Święcenia prezbiteratu otrzymał 8 czerwca 1899 w Przemyślu[1]. Studia kontynuował na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, uzyskując w 1903 doktorat[2].

Pracował jako wikariusz w Połomi i Łące. Był kapelanem i sekretarzem biskupa diecezjalnego przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara. Piastował stanowiska prefekta seminarium duchownego, wykładowcy instytutu teologicznego, dyrektora Żeńskiego Seminarium Nauczycielskiego w Przemyślu oraz oficjała sądu biskupiego[2]. W 1923 został kanonikiem gremialnym kapituły przemyskiej[1].

25 listopada 1933 papież Pius XI[2] mianował go biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej ze stolicą tytularną Helenopolis in Bithynia[3]. Święcenia biskupie otrzymał 21 stycznia 1934. Konsekrował go biskup diecezjalny przemyski Franciszek Barda w asyście biskupa diecezjalnego tarnowskiego Franciszka Lisowskiego i biskupa pomocniczego lwowskiego Eugeniusza Baziaka[3]. Piastował urząd wikariusza generalnego diecezji[4]. Po wybuchu II wojny światowej w latach 1939–1941 zarządzał częścią diecezji znajdującą się pod okupacją sowiecką. W 1940 został mianowany koadiutorem biskupa diecezjalnego łuckiego Adolfa Szelążka, jednakże urzędu nie objął. Po śmierci biskupa Franciszka Bardy od 17 listopada 1964 do lutego 1965 pełnił funkcję wikariusza kapitulnego[1].

W Episkopacie Polski od 1936 był członkiem Komisji Szkolnej oraz asystentem prymasa Augusta Hlonda w rokowaniach konkordatowych[1]. Jako współkonsekrator uczestniczył w święceniach biskupa Bolesława Kominka (1954), biskupa pomocniczego przemyskiego Bolesława Taborskiego (1964) i biskupa diecezjalnego przemyskiego Ignacego Tokarczuka (1966)[3].

Zmarł 6 lutego 1967 w Przemyślu[1]. Został pochowany na przemyskim Cmentarzu Głównym[5].

Odznaczenia[edytuj]

Postanowieniem prezydenta RP Ignacego Mościckiego z 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej” został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[6].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e K. Krasowski: Biskupi katoliccy II Rzeczypospolitej. Słownik biograficzny. Poznań: Bene Nati, 1996, s. 240–241. ISBN 83-86675-03-9.
  2. a b c R. Bereś: Życie i praca ks. bpa Wojciecha Tomaki. naszetrzebownisko.wist.com.pl. [dostęp 2015-07-09].
  3. a b c Wojciech Tomaka (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-07-09].
  4. P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 449. ISBN 83-211-1311-7.
  5. Wojciech Tomaka w wyszukiwarce miejsc pochówku w Przemyślu. cmentarzeprzemysl.pl. [dostęp 2015-07-09].
  6. M.P. z 1938 r. Nr 258, poz. 592. [dostęp 2015-02-20].

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Wojciech Tomaka w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-12-26]