Wojciech Wiesiołłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wojciech Wiesiołłowski (ur. 11 października 1939 w Brześciu nad Bugiem, zm. 24 listopada 1995 w Warszawie). Polski tancerz baletu klasycznego, choreograf, pedagog. Występował za granicą pod pseudonimem Woytek Lowski.

Ukończył Warszawską Szkołę Baletową w 1956. W latach 1958-1966 był solistą baletu Teatru Wielkiego w Warszawie. W latach 1966-1971 występował w Balecie XX Wieku Maurice Béjarta. W sezonie 1971-1972 występował w Baletach Marsylskich, 1972-1979 jako pierwszy solista baletu Bostońskiego.

Zajmował się też działalnością pedagogiczną w Portugalii i USA. W 1979 wskutek złego stanu zdrowia zmuszony był porzucić karierę solisty i zająć się wyłącznie pracą pedagoga, m.in. w zespole Johna Neumeiera, nowojorskim American Ballet Theatre, Królewskim Balecie Flandryjskim w Belgii, w scenach muzycznych w Rzymie, Bazylei, Berlinie Zachodnim, Hamburgu i Wenecji. Wykładał też na Uniwersytecie Harvarda. Podczas pobytów w kraju wykładał też w Państwowej Szkole Baletowej w Warszawie.

Jedyny profesjonalny konkurs baletowy w Polsce - Ogólnopolski Konkurs Tańca w Gdańsku w 1997 przyjął imię Wojciecha Wiesiołłowskiego. Konkursowe statuetki "Wojciech" autorstwa Gennadija Jerszowa zaprojektowane i wykonane specjalnie na Ogólnopolski Konkurs Tańca w Gdańsku. Wręczane jako Grand Prix i nagroda za I miejsce od 2005.

Według nekrologu z gazety The Independent, zmarł w wyniku powikłań towarzyszących AIDS[1].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Wiesiołłowski: Materiały metodyczne do nauczania tańca klasycznego, C-Druk Warszawa, 1993
  • Irena Turska Przewodnik baletowy, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2008, ​ISBN 978-83-224-0470-6
  • Tacjanna Wysocka Dzieje baletu, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1970

Zdjęcia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obituary: Woytec Lowski, „The Independent”, 6 grudnia 1995 [dostęp 2017-02-08] (ang.).