Wojciech Zabłocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Zabłocki
Ilustracja
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

6 grudnia 1930
Warszawa

Data śmierci

5 grudnia 2020

Profesor nauk technicznych
Specjalność: architektura obiektów sportowych, projektowanie architektoniczne
Alma Mater

Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie

Doktorat

1968
Politechnika Warszawska

Habilitacja

1981
Politechnika Krakowska

Profesura

1999

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Ecce Homo
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

6 grudnia 1930
Warszawa

Data i miejsce śmierci

5 grudnia 2020
Warszawa

Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Reprezentacja  Polska
srebro Melbourne 1956 szermierka
szabla drużynowo
srebro Rzym 1960 szermierka
szabla drużynowo
brąz Tokio 1964 szermierka
szabla drużynowo
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Grób Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Wojciech Mikołaj Zabłocki (ur. 6 grudnia 1930 w Warszawie, zm. 5 grudnia 2020[1]) – polski architekt, szermierz, olimpijczyk, znawca architektury sportowej, profesor nauk technicznych, pedagog.

Brał udział w czterech igrzyskach olimpijskich, na których zdobył trzy medale w szermierce – dwa srebrne i brązowy. Zdobył dziewięć medali mistrzostw świata, a także pięć tytułów mistrza Polski. W 1953 został indywidualnym mistrzem świata juniorów.

Był wykładowcą w Instytucie Architektury Politechniki Łódzkiej i na Wydziale Architektury Wyższej Szkoły Ekologii i Zarządzania w Warszawie, a także członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Specjalista szabli. Wychowanek węgierskiego szablisty Jánosa Keveya. W czasie kilkunastoletniej kariery zawodniczej reprezentował kluby: MKS Katowice, Budowlani Kraków, Krakowski Klub Szermierzy i Marymont Warszawa.

Starty olimpijskie:

  • Helsinki 1952 – w drużynie zajął dzielone 5–8. miejsce, indywidualnie odpadł w ćwierćfinałowych walkach grupowych
  • Melbourne 1956 – w drużynie zdobył srebrny medal, indywidualnie zajął 6. miejsce
  • Rzym 1960 – w drużynie zdobył srebrny medal, indywidualnie zajął 5. miejsce
  • Tokio 1964 – w drużynie zdobył medal brązowy, nie startował indywidualnie

Starty w mistrzostwach świata:

  • 1953 – 3. miejsce (drużynowo)
  • 1954 – 2. miejsce (drużynowo)
  • 1955 – 4. miejsce (indywidualnie)
  • 1957 – 3. miejsce (drużynowo)
  • 1958 – 3. miejsce (drużynowo)
  • 1959 – 1. miejsce (drużynowo)
  • 1961 – 1. miejsce (drużynowo), 3. miejsce (indywidualnie)
  • 1962 – 1. miejsce (drużynowo)
  • 1963 – 1. miejsce (drużynowo)

Kariera zawodowa i naukowa[edytuj | edytuj kod]

Niezależnie od kariery sportowej pracował zawodowo jako architekt. W 1954 ukończył studia na Wydziale Architektury Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1955 został członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich. W 1968 obronił doktorat, a w 1980 habilitował się. W 1999 otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. W 2019 został członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności[2].

Zajmował się przede wszystkim architekturą obiektów sportowych, zaprojektował m.in. salę gier Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, Ośrodek Przygotowań Olimpijskich w Warszawie, kompleks sportowy w Koninie, Centrum Sportowe w Zgorzelcu, halę sportową w Puławach przy ul. Partyzantów, ośrodek sportowy w Aleppo, Ośrodek Olimpijski w Syrii w Latali Latakii[3], był także wraz z rzeźbiarzem prof. Gustawem Zemłą współtwórcą m.in. Pomnika Powstańców Śląskich w Katowicach (1964–1967, 1968 nagroda resortowa).

W latach 1982–1985 wystawiał swoje prace malarskie i rysunkowe w Warszawie, Aleppo i Damaszku. W 1987 brał udział w realizacji serialu dokumentalnego pt. Biała broń, jako konsultant i autor sekwencji pojedynków, w których brał udział razem ze swoim synem, Michałem.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Był wielokrotnie nagradzany zarówno za sukcesy sportowe, jak i prace architektoniczne. W 1995 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4], a w 1998 – Krzyżem Komandorskim tego orderu[5]. 29 maja 2011 za wspaniałą karierę sportową, olbrzymią charyzmę w działaniu na rzecz sportowców i sportu oraz magiczne piękno zaklęte w Jego architekturze został uhonorowany Orderem Ecce Homo[6].

Pięciokrotnie otrzymał złoty Medal „Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”, był laureatem szeregu architektonicznych nagród resortowych. W 1952 znalazł się na szóstym miejscu Plebiscytu „Przeglądu Sportowego” na najlepszych sportowców Polski, w 1954 był w tej klasyfikacji dziesiąty, a w 1955 – siódmy.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

W 1992 roku, wspólnie z Ryszardem Parulskim zgłosił projekt i opracował szczegółową koncepcję organizacyjno-architektoniczną zorganizowania w Warszawie w 2012 roku XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich.

Autor książek, m.in.:

  • Z workiem szermierczym po świecie (1962)
  • Podróże z szablą (1965)
  • Piórkiem i szablą (1982)
  • Architektura dla potrzeb czynnej rekreacji w aglomeracjach miejskich (1968)
  • Cięcia prawdziwą szablą (1989)
  • Polskie sztuki walki. Miecz oburęczny i szabla husarska (2001)
  • Walczę więc jestem (2006)
  • Architektura (2007)
  • Szable świata (2011)

Był współautorem książki „Bitwa Warszawska 1920” wraz z Januszem Jarosławskim[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mąż aktorki Aliny Janowskiej (zm. 2017), ojciec Michała Zabłockiego, poety i reżysera. W 2015 członek honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce[8].

Zmarł 5 grudnia 2020 w przeddzień swoich 90. urodzin[9]. 11 grudnia 2020 został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Wojskowego na Powązkach (kwatera G-tuje-37) w grobowcu obok zmarłej w 2017 żony Aliny Janowskiej-Zabłockiej[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł Wojciech Zabłocki – polski medalista olimpijski. sport.interia.pl, 5 grudnia 2020. [dostęp 2020-12-05].
  2. Członkowie. „Rocznik Polskiej Akademii Umiejętności”. Rok 2019, s. 25, 2020. Kraków: Polska Akademia Umiejętności. [dostęp 2021-01-01]. 
  3. Żmudzińska-Nowak i inni, Reflektory: interdyscyplinarne spojrzenie na dziedzictwo architektury Górnego Śląska drugiej połowy XX wieku, Katowice: Biblioteka Śląska, 2017, ISBN 978-83-64210-49-5, OCLC 1030545995 [dostęp 2019-09-20].
  4. M.P. z 1995 r. nr 15, poz. 175.
  5. M.P. z 1999 r. nr 6, poz. 68.
  6. Kawaler Orderu Wojciech Zabłocki. ecce-homo.pl. [dostęp 2011-08-17].
  7. Bitwa Warszawska 1920, Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie [dostęp 2020-11-23].
  8. Barbara Sowa: Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego, a kto z niego wypadł? Cała Lista. dziennik.pl, 2015-03-16. [dostęp 2015-03-21].
  9. Zmarł utytułowany szermierz i architekt Wojciech Zabłocki. onet.pl, 5 grudnia 2020. [dostęp 2020-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-07)].
  10. Wybitny szermierz i architekt Wojciech Zabłocki spoczął na Powązkach. polsatsport.pl. [dostęp 2020-12-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]