Wojciech Zajączkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Zajączkowski
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1963
Bydgoszcz
Ambasador RP w Rumunii
Okres od 2008
do 2010
Poprzednik Jacek Paliszewski
Następca Marek Szczygieł
Ambasador RP w Rosji
Okres od 2010
do 2014
Poprzednik Jerzy Bahr
Następca Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz
Ambasador RP w ChRL
Okres od 2018
Poprzednik Mirosław Gajewski
Odznaczenia
Komandor Orderu Wiernej Służby (Rumunia)

Wojciech Zajączkowski (ur. 19 grudnia 1963 w Bydgoszczy) – polski politolog, historyk, urzędnik państwowy i dyplomata, ambasador w Rumunii (2008–2010), Rosji (2010–2014) i Chinach (od 2017).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1987 ukończył studia historyczne w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Tytuł zawodowy magistra uzyskał na podstawie pracy pt. Prawosławie rosyjskie w poglądach Mariana Zdziechowskiego do 1917 roku, której promotorem był Ludomir Bieńkowski. W 1999 na podstawie rozprawy W poszukiwaniu tożsamości społecznej. Inteligencja baszkirska, buriacka i tatarska wobec kwestii narodowej w Cesarstwie Rosyjskim i ZSRR uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce w Instytucie Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk[1].

W 1987 pracował w Wydawnictwie Archidiecezji Warszawskiej, a w 1988 jako redaktor w Ośrodku Dokumentacji i Studiów Społecznych. W latach 1989–1991 był redaktorem w „Res Publica”.

W latach 1991–1994 był zatrudniony jako główny specjalista w Ośrodku Studiów Międzynarodowych przy Senacie RP. Od 1991 do 1997 pracował w Ośrodku Studiów Wschodnich w Warszawie[2]. W latach 1993–1998 pełnił funkcję dyrektora Forum Europy Środkowo-Wschodniej w Fundacji im. Stefana Batorego.

Od 1998 był radcą Ambasady RP w Moskwie. W 2000 został przeniesiony do pracy w Ambasadzie RP w Kijowie, gdzie w 2002 został awansowany na stanowisko I radcy. W latach 2000–2004 pełnił jednocześnie funkcje zastępcy ambasadora na Ukrainie oraz chargé d’affaires w Turkmenistanie. W Ministerstwie Spraw Zagranicznych pełnił funkcje zastępcy dyrektora Departamentu Europy w latach 2004–2006 oraz dyrektora Departamentu Polityki Wschodniej w latach 2006–2007. Na początku 2008 objął stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej MSZ.

Od 21 lutego 2008 do 31 sierpnia 2008 był głównym doradcą premiera Donalda Tuska w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

31 sierpnia 2008 otrzymał nominację, a 9 września objął stanowisko ambasadora w Rumunii. Funkcję tę pełnił do 2010. W 2009 został odznaczony rumuńskim Krzyżem Komandorskim Orderu Wiernej Służby[3].

18 listopada 2010 otrzymał nominację na ambasadora RP w Rosji, a 30 listopada złożył listy uwierzytelniające. Funkcję tę pełnił do 2014. Od 2014 do 2018 zajmował stanowisko dyrektora Departamentu Strategii Polityki Zagranicznej Ministerstwa Spraw Zagranicznych. 6 grudnia 2017 powołany na ambasadora RP w Chinach[4][5], stanowisko objął w styczniu 2018.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Federacja czy rozpad Rosji?. Warszawa: Ośrodek Studiów Wschodnich, 1994.
  • W poszukiwaniu tożsamości społecznej. Inteligencja baszkirska, buriacka i tatarska wobec kwestii narodowej w Cesarstwie Rosyjskim i ZSRR. Lublin: IESW, 2001. ISBN 83-85854-68-1.
  • Czy Rosja przetrwa do roku 2000. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MOST, 1993.
  • Rosja i narody. Ósmy kontynent. Szkic dziejów Eurazji. Warszawa: Wydawnictwo MG, 2009.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojciech Zajączkowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2018-01-09].
  2. Jacek Borkowicz, Jacek Cichocki, Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz (red.): Okręt Koszykowa. Warszawa: Ośrodek Studiów Wschodnich, 2007, s. 378. ISBN 978-83-01-15350-2.
  3. Cetăţeni români şi străini decoraţi cu Ordinul Naţional „Serviciul Credincios” (rum.). presidency.ro. [dostęp 2017-09-13].
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 grudnia 2017 r. nr 110.100.2017 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2018 r. poz. 16).
  5. Nominacje dla nowych ambasadorów RP. msz.gov.pl, 2017-12-13. [dostęp 2017-12-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]