Wojna birmańsko-syjamska (1593–1600)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojna birmańsko-syjamska 1593-1600
Ilustracja
Bitwa pod Nong Sarai - 1593
Czas 1593-1600
Terytorium Tajlandia, Birma
Wynik Zwycięstwo Syjamu
Strony konfliktu
Syjam Birma
Dowódcy
Naresuan Nandabayin
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane
brak współrzędnych
Peacock symbol Burma.svg Wojny birmańsko-syjamskie Emblem of Thailand.svg

1548–15491563–15691584–15921593–16001613–16181662–16641675–16761700–17011759–17601764–17691775–17761785–17861787179217971803–18081809–18121849–1855

Wojna birmańsko-syjamska 1593-1600 – konflikt birmańsko-syjamski, który osłabił na okres ponad 100 lat Królestwo Birmy.

W roku 1592 król syjamski Naresuan (panujący w latach 1590-1605) całkowicie wyparł Birmańczyków z regionu Chaophraya, wyzwalając Królestwo Ayutthaya spod władzy birmańskiej. Deklarację niepodległości władca ogłosił już kilka lat wcześniej w 1584 r. co doprowadziło w konsekwencji do wybuchu wojny birmańsko-syjamskiej (1584-1592). Po wojnie Naresuan postanowił wykorzystać osłabienie Birmy wkraczając na Półwysep Malajski.

15 stycznia 1593 r. miała miejsce bitwa pod Nong Sarai (obecnie Don Chedi). Doszło w niej do legendarnego pojedynku na słoniach bojowych, w którym Naresuan zabił birmańskiego księcia Mingyi Swa. Wojska Naresuana zdobyły w tym samym roku miasto Tawè, skąd było już blisko do Ayutthayi i Sukhothai. Następnie Naresuan pomaszerował w kierunku północnym zajmując Mulmejn oraz Martaban.

Po walkach na wschód od Ayutthayi w 1594 r. władca syjamski zajął stolicę Kambodży, a w kolejnym roku zażegnał laotańskie zagrożenie w Chiang Mai.

Naresuan wkraczający do Pegu

W 1596 r. Naresuan wkroczył na terytoria Birmy, wypierając jej wojska z Półwyspu Malajskiego do stolicy w Pegu, gdzie wkrótce wybuchło powstanie przeciwko królowi Nanda Bayinowi. Wykorzystując to, Syjamczycy zajęli Pegu i utrzymali miasto pod swoją kontrolą przez 3 lata, kiedy to siły powstańcze po zamordowaniu króla Nanda Bayina wyparły ostatecznie najeźdźców z miasta.

Obalenie birmańskiego króla oraz zajęcie Pegu doprowadziły w konsekwencji do chaosu w kraju i jego rozpadu na mniejsze królestwa. Osłabiona Birma nie będzie już w stanie w najbliższych 150 latach zagrozić Królestwu Ayutthayi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. E. Harvey: History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. Londyn: Frank Cass & Co. Ltd, 1925. (ang.)
  • Victor B. Lieberman: Burmese Administrative Cycles : anarchy and conquest, c. 1580-1760. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1985. ISBN 0-691-05407-X. (ang.)
  • Charles Phillips, Alan Axelrod: Encyclopedia of Wars. T. 1-3. Nowy Jork: 2004, seria: Fact on File Library of World History. ISBN 978-0-8160-2851-1. (ang.)
  • Barend Jan Terwiel: The Battle of Nong Sarai (1593) and the Relationship between the Largest Political Units in Mainland Southeast Asia. In: Guerre et paix en Asie du Sud-est. Paryż: L'Harmattan, 1998, s. 39-54, seria: Collection Recherches Asiatiques. ISBN 2-7384-6930-2. (ang.)