Wojna bizantyńsko-genueńska (1348-1349)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojna bizantyńsko-genueńska 1348-1349
Byzantine empire 1355.jpg
Cesarstwo Bizantyńskie w 1355 r.
Miejsce 1348-1349
Terytorium Bosfor
Strony konfliktu
Cesarstwo Bizantyńskie Republika Genui
Dowódcy
Jan VI Kantakuzen

Wojna bizantyńsko-genueńska 1348-1349 to konflikt o kontrolę celną nad Bosforem, wynikły z powodu obniżenia przez Bizancjum opłat celnych w tym regionie. Po zniszczeniu floty bizantyjskiej walki zakończyły się podpisaniem pokoju na warunkach korzystnych dla cesarstwa.

Przyczyny konfliktu[edytuj | edytuj kod]

Po objęciu tronu cesarz Jan VI Kantakuzen próbował uniezależnić się od Genui. W tym celu rozpoczął budowę floty wojennej. Niestety, osłabione wojną domową Cesarstwo Bizantyjskie cierpiało na dotkliwe braki finansowe. Jednak dzięki składkom prywatnym z trudem zebrano na ten cel kwotę 50 000 hyperpyronów. Jednocześnie większość ceł z Bosforu było pobieranych w Galacie przez Republikę Genui. Cesarz zamierzał zwiększyć dochody państwa poprzez obniżenie własnych taryf i przyciągnięcie statków kupieckich do Konstantynopola.

Działania zbrojne[edytuj | edytuj kod]

Obniżenie opłat w Konstantynopolu ściągnęło tam większość statków handlowych. Poszkodowani finansowo przez nowe taryfy Genuańczycy zaatakowali w sierpniu 1348[1]. Zdołali spalić w dokach w Konstantynopolu znaczą cześć nowo budowanej nowej floty bizantyjskiej, razem z kotwiczącymi tam statkami kupieckimi. Cesarz wznowił budowę okrętów i zaatakował Galatę od strony lądu, paląc znaczą część nadbrzeżnych magazynów[1] i bombardując samo miasto za pomocą katapult. Kiedy jednak świeżo odbudowana flota bizantyjska zaatakowała ten port od strony morza, brak doświadczenia wśród marynarzy spowodował znaczne straty[2].

Konsekwencje[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie aby uniknąć przedłużającego się konfliktu, szkodzącego ich interesom handlowym, Genuańczycy zgodzili się po upływie 10 lat zwrócić wyspę Chios i wypłacić okup w wysokości 100 000 hyperpyronów[1]. Tym niemniej Bizancjum nigdy już nie odbudowało swojej floty.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Norwich, s. 346
  2. Treadgold, s. 774

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Timothy E. Gregory: Historia Bizancjum. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 315-316. ISBN 978-83-233-2588-8.
  • Georg Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. Warszawa: PWN, 1968, s. 413.
  • Warren Treadgold: A History of the Byzantine State and Society. Stanford, California: Stanford University Press, 1997, s. 773-774. ISBN 0-8047-2630-2.
  • John Julius Norwich: A Short History of Byzantium. Nowy York: Random House, 1999, s. 346. ISBN 0-679-77269-3.