Wojna chińsko-japońska (1894-1895)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojna chińsko-japońska (1894-1895)
Wojna chinsko-japonska 1894-95.svg
Mapa bitew podczas pierwszej wojny chińsko-japońskiej
Czas 1 sierpnia 189417 kwietnia 1895
Miejsce Korea, Mandżuria, Tajwan i Morze Żółte
Terytorium Azja i zachodni Pacyfik
Przyczyna japońskie roszczenia terytorialne
Wynik zwycięstwo Japończyków
Strony konfliktu
 Cesarstwo chińskie  Imperium japońskie
Dowódcy
Historia Chin Li Hongzhang
Historia Chin Ding Ruchang
Historia Chin Deng Shichang
Imperium japońskie Hirobumi Itō
Imperium japońskie Aritomo Yamagata
Imperium japońskie Itō Sukeyuki
Siły
630 000 ludzi 240 000 ludzi
Straty
35 000 zabitych lub rannych 823 zabitych
3973 rannych
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Wojna chińsko-japońska (1894-1895) (w Chinach nazywana wojną jiawu, upr: 甲午战争; trad. 甲午戰爭[1]) – wojna podjęta przez Japonię w celu uzyskania koncesji terytorialnych i gospodarczych od Chin.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po otwarciu się Japonii na świat, które nastąpiło w wyniku restauracji Meiji, kraj ten przystąpił do realizowania agresywnej polityki zewnętrznej. Polegała ona na budowaniu imperium poza granicami Japonii.

Jednym z pierwszych kroków na tej drodze była ekspedycja mająca na celu podporządkowanie Półwyspu Koreańskiego. Pierwszym starciem była potyczka morska pomiędzy flotą japońską a chińskimi transportowcami wiozącymi ludzi i sprzęt do wsparcia oporu króla Korei. Po zakończonej klęską próbie obrony miasta Pjongjangu, armia dynastii Qing musiała jednak wycofać się z półwyspu, a wojna przeniosła się do samych Chin.

Japońscy żołnierze podczas wojny chińsko-japońskiej
Wojna chińsko-japońska (1894-1895)

Bitwa pod PungdoBitwa pod SeonghwanBitwa pod PjongjangiemBitwa u ujścia YaluBitwa pod JiulianchengZdobycie LüshunOblężenie WeihaiweiBitwa pod NiuzhuangBitwa pod YingkouZdobycie PeskadorówKampania tajwańska

W listopadzie 1894 r. Japończycy zajęli miasta Dalian i Lüshunkou, leżące na półwyspie Liaodong. W ciągu kilku dni Japończycy dokonali masakry na ponad 18 tys. mieszkańców Lüshun. Rząd Qing nie miał innego wyjścia jak prosić o pokój.

Wojna zakończyła się podpisaniem w kwietniu 1895 r. traktatu z Shimonoseki. Chiny zobowiązały się do zapłaty 200 mln taeli srebra (tael to dawna chińska srebrna moneta) tytułem odszkodowań wojennych oraz oddania Japonii: półwyspu Liaodong, Tajwanu i Peskadorów (Wyspy Rybackie).

Wkrótce potem pod wpływem nacisków Imperium Rosyjskiego, Japończycy musieli zwrócić Liaodong Chinom za rekompensatę 30 mln taeli srebra.

W chińskim nacjonalizmie wojna jiawu zajmuje ważne miejsce jako najgorsze z poniżeń w tzw. stuleciu upokorzeń. W oczach Chińczyków klęska z ręki Japończyków przewyższa bowiem porażki jakie poniosły Chiny w czasie wojen opiumowych z ręki zachodnich mocarstw. Dzieje się tak dlatego, że Chiny zwykły uważać Japonię za swego „ucznia” czy też „młodszego brata”, który zawdzięcza im cywilizację[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jiawu (甲午) to określenie 1894 roku według cyklu sześćdziesięcioletniego.
  2. Peter Hays Gries, China’s New Nationalism, University of California Press, 2004, ISBN 0-520-23297-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ewa Pałasz-Rutkowska, Katarzyna Starecka, Japonia, Warszawa 2004, s. 61-63, ISBN 83-88542-84-2.
  • Jolanta Tubielewicz, Historia Japonii, Wrocław 1984, s. 371-374, ISBN 83-04-01486-6.