Wojna domowa w Jemenie Północnym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojna domowa w Jemenie Północnym
Ilustracja
Czas

1962–1970

Terytorium

Jemen Północny

Wynik

zwycięstwo Republikanów

Strony konfliktu
 Królestwo Jemenu (Rojaliści)
 Arabia Saudyjska
 Jemen Północny (Republikanie)
Zjednoczona Republika Arabska Egipt
Dowódcy
Muhammad al-Badr Abd Allah as-Sallal
brak współrzędnych

Wojna domowa w Jemenie Północnym – wojna w Jemenie Północnym w latach 1962–1970.

We wrześniu 1962 r. w Jemenie Północnym dokonano zamachu stanu, w wyniku którego rewolucjoniści proklamowali republikę. Rządzący dotychczas krajem imam Muhammad al-Badr zbiegł do Arabii Saudyjskiej, gdzie organizował kontrrewolucję. Rojalistów prócz Arabii Saudyjskiej wsparły m.in. Jordania oraz Wielka Brytania, które dostarczyły im broni i pieniędzy. W wyniku walk w październiku 1962 rojaliści zajęli większą część kraju, z wyjątkiem dużych miast. Po stronie republikanów opowiedział się Egipt, który przysłał im do pomocy 50-tysięczne oddziały wojska. Wybuchła wojna domowa.

W roku 1966 korpus egipski po poniesieniu znacznych strat zmuszony został do wycofania się z rejonów górskich a rok później opuszczenia Jemenu. Trwały walki o stolicę kraju Sanę, której nie udało się jednak zdobyć rojalistom. W roku 1967 na czele rządu stanął generał Abd Allah as-Sallal. Rok później doszło do kolejnej ofensywy na Sanę i tym razem zakończonej niepowodzeniem. We wrześniu 1969 r. republikanie zdobyli ostatni punkt oporu rojalistów w mieście Saada. Walki ustały. W maju 1970 obie strony zawarły porozumienie w wyniku którego wielu rojalistów weszło do władz republiki. Obalony imam al-Badr pozostał na emigracji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon bitew świata, Wyd. Almapress, Warszawa 2004.