Wojna hybrydowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aneksja Krymu przez Rosję – rosyjscy żołnierze bez dystynkcji (tzw. zielone ludziki) na lotnisku w Symferopolu, 28 lutego 2014

Wojna hybrydowastrategia wojenna łącząca działania konwencjonalne, nieregularne, cybernetyczne, terroryzm i przestępczość, w tym samym czasie i na tym samym polu bitwy, celem osiągnięcia celów politycznych[1][2][3]. Wojna taka często jest prowadzona bez oficjalnego wypowiedzenia[4], jej charakter ma pozwolić agresorowi na całkowite lub częściowe uniknięcie za nią odpowiedzialności[5]. Zagrożenie hybrydowe jest definiowane jako jakikolwiek adwersarz używający wyżej wymienionych kombinacji działań[1].

Definicje[edytuj | edytuj kod]

Według różnych definicji wojna hybrydowa to[6]:

  • współczesna odmiana wojny partyzanckiej, prowadzonej za pomocą współczesnych technik wojskowych i metod mobilizacyjnych[6],
  • połączenie czterech odmian agresji: tradycyjnej, nieregularnej, terrorystycznej i cybernetycznej,
  • odmiana konfliktu asymetrycznego, toczonego na trzech arenach: działań wojskowych, propagandy we własnym państwie oraz propagandy międzynarodowej,
  • kombinacja elementów wojny nieregularnej, domowej, sztucznie wywołanego powstania i terroryzmu,
  • użycie tradycyjnych metod wojennych, działań nieregularnych, terroryzmu i zachowań kryminalnych na polu walki w celu osiągnięcia korzyści politycznych.

Działania w ramach wojny hybrydowej są prowadzonej na różnorodnych płaszczyznach: militarnej, politycznej, gospodarczej, społeczno-kulturowej, historycznej, psychologicznej oraz informacyjnej (dezinformacja i propaganda)[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze przykłady wojny hybrydowej pochodzą z lat 20. XX wieku[7]. Ówczesny Związek Radziecki prowadził takie działania przeciwko Polsce, Korei, a także Kolei Wschodniochińskiej[7]. Współczesnym przykładem jest konflikt na wschodniej Ukrainie[7].

Jednym z prekursorów teorii wojen hybrydowych był rosyjski wojskowy, płk Jewgienij Messner, który nazywał je mianem wojen buntowniczych[8]

Działania Rosji jako wojna hybrydowa[edytuj | edytuj kod]

Zdaniem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) powołującej się na opinię prezentowaną przez większość ośrodków analitycznych państw członkowskich NATO agresja Federacji Rosyjskiej na Ukrainę od 2014 (aneksja Krymu przez Rosję i wojna w Donbasie) jest nową formą zagrożenia bezpieczeństwa, określanego jako wojna hybrydowa[9]. Po raz pierwszy rosyjski sposób prowadzenia działań na Ukrainie nazwał tak holenderski generał Frank van Kappen – 26 kwietnia 2014 nieoficjalnie określił rosyjskie operacje „hybrydowymi”[9]. 3 lipca 2014 Pakt Północnoatlantycki oficjalnie ogłosił, że wojna na południowym wschodzie Ukrainy to wojna hybrydowa[9].

Za element wojny hybrydowej ABW uważa działania przebywajacej w Polsce od 2013 roku rosyjskiej obywatelki Jekateriny C., która 17 maja 2018 roku została zatrzymana przez ABW celem wydalenia jej z kraju. Zdaniem Rzecznika Ministra Koordynatora Służb, akcja polskich służb była elementem szerszej operacji mającej na celu neutralizację dwóch struktur sieciowych biorących udział w rosyjskiej wojnie hybrydowej i informacyjnej prowadzonej przeciwko Polsce. Ich elementem miało być kwestionowanie i podważanie polskiej polityki historycznej i zastępowania jej narracją rosyjską[10][11][12].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c J. Hajduk, T. Stępniewski. Wojna hybrydowa Rosji z Ukrainą: Uwarunkowania i instrumenty (PDF). „Studia Europejskie 4/2015”, s. 135–151, 2015. Centrum Europejskie Uniwersytetu Warszawskiego. ISSN 1428149X. OCLC 231840541.  Informacja o wydawnictwie na stronie bazybg.uek.krakow.pl
  2. Defense lacks doctrine to guide it through cyberwarfare (ang.). nextgov.com. [dostęp 2015-02-14].
  3. Auditors Find DoD Hasn't Defined Cyber Warfare (ang.). darkreading.com. [dostęp 2015-02-14].
  4. War on Terrorism: Defining “hybrid warfare” (ang.). canadafreepress.com. [dostęp 2015-02-14].
  5. Deterring hybrid warfare: a chance for NATO and the EU to work together? (ang.). nato.int. [dostęp 2015-02-14].
  6. a b Hybrid vs. compound war (ang.). armedforcesjournal.com. [dostęp 2015-02-14].
  7. a b c Stalin Invented Hybrid War, Not Vladimir Putin, Archival Record Shows (ang.). interpretermag.com. [dostęp 2015-02-14].
  8. Leszek Sykulski, Rosyjska koncepcja wojen buntowniczych Jewgienija Messnera (ang.). academia.edu. [dostęp 2016-11-25].
  9. a b c Michał Wojnowski. Mit „wojny hybrydowej”. Konflikt na terenie państwa ukraińskiego w świetle rosyjskiej myśli wojskowej XIX–XXI wieku (PDF). „Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Wydanie Specjalne - Wojna hybrydowa”, s. 7–8, październik 2015. Warszawa: Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Centralny Ośrodek Szkolenia im. gen. Stefana Roweckiego „Grota”. ISSN 2080-1335.  Informacja o wydawnictwie na stronie ABW
  10. Rzecznik Ministra Koordynatora Służb: komunikat dot. ABW (komunikat), centrumprasowe.pap.pl, 17 maja 2018.
  11. ABW zatrzymała Rosjankę, wiadomosci.radiozet.pl, 17 maja 2018.
  12. Rzecznik Ministra Koordynatora Służb: komunikat dot. ABW (komunikat), centrumprasowe.pap.pl, 18 maja 2018.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]