Wojna kaukaska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojna kaukaska
rosyjska polityka kolonialna
Ilustracja
Czas 18171864
Miejsce Kaukaz
Wynik zwycięstwo Rosji
Strony konfliktu
Imamat Kaukaski Imperium Rosyjskie
Dowódcy
Mohammed Ghazi
Gamzat-bek
Imam Szamil
Aleksiej Jermołow
Siły
8000 200 000
Straty
nieznany 77 000 [1]
brak współrzędnych

Wojna kaukaska (ros. Кавказская война) – wojna pomiędzy Imperium Rosyjskim, a ludami kaukaskimi, trwająca w latach 1817–1864.

W latach 1801–1813 Imperium Rosyjskie podbiło i przyłączyło wiele małych państw na Kaukazie. Przeszkodą na drodze do zdobytych terenów byli kaukascy górale z Czeczenii i Dagestanu. Car Rosji wydał wówczas wojsku rozkaz podbicia także tych terenów.

W roku 1817 doszło do wybuchu wojny kaukaskiej. Przeciwnikiem Rosjan były ludy kaukaskie dowodzone przez Mohammeda Ghazi (poniósł śmierć w roku 1832 podczas szturmu na Gimry), Gamzat-beka (zamordowano go w walce o władzę), oraz Imama Szamila.

Aż do roku 1857 Czeczeni i Dagestańczycy skutecznie utrudniali Rosjanom opanowanie ważnego strategicznie obszaru na Kaukazie. W tym roku Rosjanie sformowali Samodzielny Korpus Kaukaski liczący 200 000 ludzi i 200 dział. Dwa lata później w Aule Gunib do niewoli rosyjskiej dostał się ostatecznie Imam Szamil (25 sierpnia 1859) co przyczyniło się po części do wygaśnięcia walk. Ostatnim aktem wojny było zajęcie przez Rosjan bazy powstańców w uroczysku Kbaada w roku 1864.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Веденеев Д. 77 тысяч // Родина : российский исторический иллюстрированный журнал. — М., 1994. — № 3—4. — С. 123. Архивировано 8 октября 2013 года.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Czarnotta, Zbigniew Moszumański: Czeczenia 94–95, Wydawnictwo Altair, Warszawa 1995.